สิบปีที่ผ่านมา ไม่ใช่สิบปีที่คนไทยไม่พยายาม แต่เป็นสิบปีที่ความพยายามของคนธรรมดา แพ้ให้กับระบบที่ไม่เคยอยู่ข้างเขา เราทำงานหนักขึ้น ตื่นเช้ากว่าเดิม นอนดึกกว่าเดิม แต่ปลายทางกลับไกลออกไปทุกวัน ค่าแรงไม่ทันค่าครองชีพ หนี้สินกลายเป็นของคู่ชีวิต ความฝันถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด สิบปี

การเกิดบนแผ่นดินไทย ไม่ได้ให้เราแค่สัญชาติ แต่มอบภาษา วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และรากเหง้าที่หล่อหลอมเรามาเป็น “คนไทย” ความรักชาติ ไม่ได้หมายถึงการปิดตา แต่คือการยืนอยู่บนความจริง กล้ารักในสิ่งที่ควรรัก และกล้าวิพากษ์ในสิ่งที่ควรแก้ การเทิดทูนสถาบันพระมหากษัตริย์ฝไม่ใช่เพราะถูกสั่ง แต่เพราะส

ทุกเช้า…คนใช้แรงงานนับล้านต้องตื่นก่อนฟ้าสาง ออกจากห้องเช่าแคบ ๆ เดินทางไกลจากบ้านเกิด มาทำงานหนักในเมืองที่ไม่เคยปรานีใคร เหงื่อที่ไหล ไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้นใแรงที่ใช้มากขึ้น ไม่ได้แปลว่าค่าแรงจะเพิ่มฝตรงกันข้าม…ค่าไฟแพงขึ้น ค่าน้ำมันแพงขึ้น ข้าวของทุกอย่างแพงขึ้น แต่ค่าแรง…กลับยืนนิ่ง ราวกั

คำว่า คนรุ่นใหม่ มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องของตัวเลขอายุ ใครเด็กกว่าคือรุ่นใหม่ ใครแก่กว่าคือรุ่นเก่า แต่ในความจริงแล้ว อายุไม่เคยเป็นตัวชี้วัดคุณภาพของความคิดเลย คนรุ่นใหม่ คือคนที่ กล้าตั้งคำถามกับสิ่งเดิม กล้ายอมรับว่าบางกติกาอาจไม่ยุติธรรมฝกล้าเปลี่ยน เมื่อเห็นว่าการเปลี่ยนจะทำให้สังคมดีขึ

#ประชาธิปไตย #ประชาชน #ประกันสังคม ด้านหนึ่งคือโลกที่มืดหม่น ตึกสูงถูกล่ามโซ่ กุญแจล็อกซ้ำซ้อน ลวดหนาม ขีดกากบาท เป็นสัญลักษณ์ของ อำนาจที่ถูกผูกขาด ระบบที่ปิดตาย และการตัดสินใจที่ประชาชนไม่มีส่วนร่วม นี่คือประเทศที่ เสียงประชาชนไม่ถูกนับ การเลือกตั้งเป็นเพียงพิธีกรรม กติกาถูกออกแบบมา

ประเทศที่คนมีอำนาจ “ลอยนวล”ความยุติธรรมถูกมัดกฎหมายกลายเป็นของตกแต่ง และประชาชนได้แค่ตะโกนจากข้างล่าง เทพีแห่งความยุติธรรมที่ถูกปิดตาและมัด “เทพีความยุติธรรม” หมายถึงความเป็นกลาง ความยุติธรรมที่ไม่ลำเอียง แต่ในภาพนี้เธอ ถูกปิดตา มัดตัว และมีสภาพบอบช้ำ → สื่อว่าความยุติธรรมไม่เป็นอิสระ ถูกบังคับ

สะพานที่เงินไหลขึ้น แต่ไฟเผาคนข้างล่าง บนสะพานสูงกลางเมือง คนกลุ่มหนึ่งนั่งนับเงินอย่างใจเย็น เบื้องหลังคืออาคารหรู รถหรู และระบบที่ปกป้องพวกเขาอย่างดี เงินถูกกวาดใส่ถุงทีละก้อน ราวกับเป็นผลตอบแทนที่พึงได้ ไม่มีไฟ ไม่มีควัน ไม่มีเสียงร้องอยู่ตรงนั้น แต่ใต้สะพานเดียวกัน โลกอีกใบกำลังลุกไหม้