How to รับมือกับความสูญเสีย และทำไมต้อง 100วัน ?? 🥺🙏
การสูญเสียคนที่เรารักเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่หนักที่สุดในชีวิต ไม่มีใครเตรียมใจได้ทันแน่นอน 100% และไม่มีวิธีไหนที่ทำให้ความเจ็บปวดจากการสูญเสียหายไปทันที แต่สิ่งสำคัญคือการค่อยๆ ดูแลใจตัวเองให้ผ่านช่วงเวลานั้นไปได้
หนึ่งในแนวคิดที่หลายคนพูดถึงคือ “ทฤษฎี 100 วัน” ซึ่งหมายถึงช่วงเวลาประมาณ 3 เดือนแรก(90-120วัน)หลังการสูญเสีย ช่วงเวลานี ้ถือเป็นช่วงที่อารมณ์ยังเปราะบางที่สุด สมองและหัวใจกำลังพยายามปรับตัวกับความจริงที่เกิดขึ้นในชีวิตชีวิต การให้เวลากับตัวเองในช่วง 100 วันจึงเป็นเหมือนพื้นที่ให้เราได้ค่อยๆ ยอมรับความรู้สึกและฟื้นฟูใจ ได้อยู่กับตัวเอง ได้ชินว่าไม่มีคนที่เรารักอยู่ด้วยแล้ว
Tips💡 การดูแลตัวเองในช่วงการสูญเสีย
1. ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง
การเศร้า ร้องไห้ หรือคิดถึงคนที่จากไปเป็นเรื่องปกติ อย่ากดทับความรู้สึกเหล่านั้น อยาดร้องก็ร้องได้เลย
2. ให้เวลากับการทำใจ
ไม่มีใครเข้มแข็งได้ทันที การใช้เวลา 100 วันแรกเพื่อค่อย ๆ ปรับใจถือเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ หรือ ถ้าใครมากกว่าร้อยวัน ก็ไม่ได้ผิด ยิ่งเรารักมากเท่าไหร่ การยอมรับในความไม่มีแล้ว ยิ่งยากขึ้นมากๆ
3. พูดคุยกับคนที่ไว้ใจได้
การเล่าเรื่อง ความทรงจำ หรือความรู้สึกกับคนใกล้ตัว ช่วยให้ความหนักในใจเบาลง เหมือนได้ระบายความคิดถึง ไปในตัว บางคนอาจจะเขียนไดอารี่แทนความรู้สึก เผื่อวันที่ทำใจได้ กล้บมาอ่าน จะได้แตะภาพของความทรงจำที่มีความสุข
4. ดูแลร่างกายของตัวเอง
กินอาหารให้ครบ พักผ่อนให้พอ และออกไปขยับร่างกายบ้าง เพราะร่างกายที่แข็งแรงจะช่วยพยุงจิตใจได้ อันนี้มันทำไม่ได้มนวันที่เราเสียใจมากๆ แต่พอเราเริ่มรับรู้ว่าเราเอง ก็ต้องไปต่อ เพราะแบบนั้น การดูแลตัวเองก็เป็นเรื่องสำคัญเหมือนกันนะ
5. เก็บความทรงจำดี ๆ ไว้กับเรา
คนที่เรารักอาจไม่ได้อยู่กับเราแล้ว แต่ความทรงจำ ความรัก และสิ่งดี ๆ ที่เขาให้ไว้ยังคงอยู่เสมอ ใช้ความทรงจำ และความคิดถึง ทให้ตัวเองได้ไปต่อ เพราะอย่างนั้น เราเคยมีคนที่เรารัก และรักเรา เค้าคนนั้นอาจจะมองเราจากที่ไหนสักแห่งก็ได้
การเผชิญกับความสูญเสียเป็นประสบการณ์ที่มีความเฉพาะตัวและแตกต่างกันไปในแต่ละคน ผมเองเคยผ่านช่วงเวลาที่ต้องสูญเสียคนรักอย่างกะทันหันและเข้าใจดีว่าช่วง 100 วันแรกนั้นเหมือนกับการเดินบนเส้นด้ายที่บางๆ ระหว่างความหวังและความเศร้าใจ ในทฤษฎี 100 วันนี้ ผมพบว่าการให้เวลาตัวเองได้อยู่กับความรู้สึกจริงๆ เป็นสิ่งสำคัญมาก บางวันอาจรู้สึกเศร้า ร้องไห้หนัก แต่วันถัดไปอาจรู้สึกเข้มแข็งขึ้นเล็กน้อย นี่คือกระบวนการธรรมชาติของการปรับใจที่เราควรยอมรับ ไม่ควรรีบร้อนที่จะลืมหรือข่มความรู้สึก เพราะยิ่งกดทับ โอกาสที่จะฟื้นฟูตัวเองได้อย่างแท้จริงก็ยิ่งน้อยลง อีกเรื่องที่ผมอยากแชร์คือการพูดคุยกับคนที่ไว้ใจได้ หรือแม้แต่เขียนเป็นบันทึกประจำวัน การถ่ายทอดความรู้สึกออกมาไม่เพียงช่วยให้ได้ระบายความคิดถึง แต่ยังเป็นเหมือนการเก็บรักษาความทรงจำดีๆ ไว้ในรูปแบบที่จับต้องได้ ทำให้ในอนาคตเวลาที่ใจแข็งแรงขึ้น สามารถย้อนกลับมาอ่านและซึมซับความรักที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ การดูแลร่างกายก็เป็นอีกหัวใจสำคัญที่ผมเรียนรู้ว่าไม่ควรมองข้าม แม้ว่าวันที่รู้สึกใจสลาย อาจรู้สึกเหนื่อยและไม่อยากทำอะไร แต่การพาตัวเองออกไปเดินเล่น รับแสงแดด หรือกินอาหารที่มีประโยชน์ ช่วยให้ร่างกายและจิตใจมีแรงที่จะเดินหน้าต่อไปได้ สุดท้ายนี้ การยอมรับและเก็บรักษาความทรงจำดีๆ ของคนที่เรารัก จะช่วยให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยว และแม้พวกเขาจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ความรักและความทรงจำยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเรา ช่วยให้เรามีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่ออย่างมีความหมาย