มีคนเคยถามว่า “ทำยังไงให้กล้าทำนู่น ทำนี่แบบเรา” เอาจริงๆคือ เราก็ไม่ได้เป็นคนกล้าขนาดนั้นหรอก 🥹 แค่ไม่อยากกลับมานั่งเสียใจทีหลัง แล้วมีคำว่า “รู้งี้น่าจะ…” โผล่ขึ้นมาในหัวอีกแล้ว ที่ผ่านมา มีหลายอย่างมากที่อยากลองทำ แต่สุดท้ายก็ปล่อยโอกาสนั้นหลุดมือไปเอง เพราะคำว่า “กลัว” กลัวทำได้ไม่ดี

บางทีประโยคเดียวจากใครไม่รู้ มันดังวนอยู่ในหัวเรามากกว่าคำชมเป็นร้อย แต่ขอให้รู้ไว้เลยว่า– เรามีค่าเกินกว่าจะให้คำพูดลบ ๆ มากำหนดตัวตน สิ่งที่คนอื่นพูดมันเป็น “มุมมองของเขา” ไม่ใช่ “ความจริงของเรา” ถ้าวันนี้ใจสั่นๆ เพียงเพราะคำพูดใครคนนึง ลองหยุดพัก หายใจลึกๆ แล้วลองทบทวนกับตัวเองอีกรอบว

พอโตขึ้นก็ได้รู้ว่า “อ่านคนไม่ค่อยออก” เป็นเรื่องน่ากลัวแค่ไหน… บางทีรอยยิ้ม คำพูดดีๆ ก็ทำให้เริ่มสงสัยเหมือนกันว่า อันไหนคือ ความจริงใจ บางทีคนเราก็ใส่หน้ากากเข้าหากันจนแยกไม่ค่อยออกแล้วว่า ใครหวังดีจริงๆ หรือเข้าหาเพราะความจำเป็น บางคนก็พูดอย่าง รู้สึกอีกอย่าง ทำอีกอย่าง ย้อนแย้งสุดๆ “เ