เมื่อได้อ่านถึง 3 เรื่องจริงที่ลูกต้องเผชิญเมื่อพ่อแม่หมดบุญแล้ว ผมอยากจะแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวที่ยิ่งทำให้เข้าใจหัวใจของคำว่า "กตัญญู" ให้ลึกซึ้งขึ้นมาก เรื่องแรกที่ทำให้เรารู้สึกว่าไม่มีใครดูแลเหมือนวันนั้น มันเหมือนกับความเหงาที่เต็มไปด้วยคำถามในใจว่าทำไมต้องรอจนพ่อแม่จากไปก่อนถึงจะรู้ค่าความรักแบบไม่มีเงื่อนไขนี้ ในวันที่พ่อแม่ยังอยู่ก็อย่าลืมแสดงออกถึงความรักและความขอบคุณให้ชัดเจน เรื่องที่สอง บ้านหลังเดิมที่เราเติบโตมาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อขาดคนที่เป็นหัวใจของบ้านไป แม้กายเราจะอยู่บ้านเดียวกัน แต่ความรู้สึกมันเปลี่ยน สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ กับความอบอุ่นจะกลายเป็นความเงียบเหงา และเรื่องที่สาม ที่หลายคนมักผัดวันประกันพรุ่งกับเวลาและโอกาส การพูดคุย การใช้เวลาด้วยกันอาจจะดูเล็กน้อย แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดเมื่อวันหนึ่งไม่มีโอกาสนั้นอีก ถึงตอนนั้นคำว่า "เดี๋ยวค่อย" จะกลายเป็นสิ่งที่ทำใจได้ยากที่สุด ผมอยากจะบอกทุกคนว่าช่วงเวลาที่พ่อแม่ยังอยู่กับเรานั้นสำคัญมาก อย่ารอช้าในการแสดงความรักและเคารพท่าน ทุกสิ่งที่เราทำวันนี้จะกลายเป็นความทรงจำและพลังใจที่ยิ่งใหญ่เมื่อวันหนึ่งวันที่ไม่มีท่านอีกแล้ว สุดท้ายนี้ การเรียนรู้ที่จะเป็นลูกที่ดีและกตัญญูไม่ใช่แค่ในวันที่พ่อแม่จากไป แต่ควรเริ่มตั้งแต่วันนี้ ด้วยความจริงใจและการกระทำที่พาใจเราและครอบครัวให้อบอุ่นตลอดไป