จากประสบการณ์ของหลายคน การรู้จำนวนครั้งที่เราจะได้เจอคนที่รักโดยเฉพาะแม่ ทำให้เราเห็นคุณค่าของเวลาในมุมใหม่มากขึ้น เพราะในชีวิตจริงเราไม่อาจรู้ได้แน่ชัดว่าจะเหลือโอกาสเจอกันอีกกี่ครั้ง เมื่อคิดว่าวันหนึ่งเราอาจเจอแม่แค่เพียงครั้งเดียวในเดือน หรือปีละสองครั้ง เวลาที่เราอยู่ด้วยกันในแต่ละโอกาสจึงสำคัญและมีค่าสูงสุด การนับเวลาที่มีเป็น "จำนวนครั้ง" แทน "ระยะเวลา" เป็นการเตือนใจให้เราตั้งใจใช้เวลานั้นอย่างเต็มที่ ชีวิตประจำวันมักทำให้เราหลงลืมความสำคัญของช่วงเวลาธรรมดาที่มีร่วมกัน เช่น การกินข้าวพร้อมหน้ากัน หรือนั่งฟังเรื่องเล่าของแม่ซ้ำ ๆ ซึ่งสิ่งเหล่านี้อาจกลายเป็นความทรงจำที่ประทับใจเมื่อเวลาผ่านไป ดังนั้น ไม่จำเป็นต้องทำกิจกรรมพิเศษทุกครั้ง การปิดโทรศัพท์เพื่อมีสมาธิกับช่วงเวลาปัจจุบัน หรือแค่ยิ้มและพูดคุยกันมากขึ้น ก็ช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและอบอุ่นได้ การเปลี่ยนวิธีคิดจากการนับปีเป็นการนับครั้งที่ได้เจอกัน ยังช่วยกระตุ้นให้เราเห็นความสำคัญของเวลาที่มี รู้จักใช้เวลานั้นอย่างคุ้มค่าและใส่ใจคนใกล้ตัวมากขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว คุณค่าของเวลาที่เรามีกับครอบครัวไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ามีเวลามากแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราใช้เวลานั้นอย่างจริงใจและมีความหมายหรือไม่ เพื่อไม่ให้วันหนึ่งเกิดความเสียใจว่าไม่ได้ให้ความสำคัญมากพอในเวลาที่มีจริง ๆ