Kafune Akiko Abe
(ใบเสนอราคาแนะนำอย่างเป็นทางการ)
ฉันคิดว่ามันอร่อย
แค่นั้นฉันมีความสุข
โนโนมิยะ คาโอรุโกะ ซึ่งทำงานให้กับสำนักกฎหมาย รู้สึกเสียใจกับการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของพี่ชายที่รักของเธอ จากความประสงค์ที่พี่ชายของเธอทิ้งไว้ เธอได้พบกับโอโนเดระ เซทสึนะ อดีตแฟนสาวของพี่ชายของเธอ และในที่สุดก็ช่วยเธอทำงานที่บริษัทบริการทำความสะอาด "คาฟุเนะ" คาโอรุโกะที่สูญเสียพี่ชายของเธอและเซทสึนะ อดีตแฟนสาวของพี่ชายของเธอ ผ่านการรับประทานอาหาร ระยะห่างระหว่างทั้งสองค่อยๆ ลดลง
(อ้างถึงที่นี่)
2024 รางวัลนวนิยายมิไรยะ
รางวัลใหญ่ร้านหนังสือปี 2025
เมื่อหนังสือเล่มนี้กลายเป็นประเด็นร้อนในสื่อฉันจำได้ว่าคิดว่าผู้เขียนอิวาเตะพื้นที่ท้องถิ่นนั้นน่าทึ่ง หลังจากนั้นไม่นานเรื่องราวของ Kafune ก็ออกมาในการสนทนาและฉันตัดสินใจที่จะอ่าน แทบไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเนื้อหาและฉันก็ไม่หลงทางในประโยคของโอบีการเกิดใหม่เริ่มต้นด้วยการร้องไห้ "อร่อย"
ฉากการประชุมของคาโอรุโกะและเซทสึนะในช่วงเริ่มต้นของการอ่านนั้นเจ็บปวดและมันก็ยากที่จะอ่านต่อไปราวกับว่าการระคายเคืองของตัวละครหลักคาโอรุโกะติดต่อกับฉัน ทันทีที่ฉันจัดการอ่านมันก็มีทางออกและจากที่นั่นหน้าก็ พลิกกลับและเรื่องราวก็ก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง
มันเป็นความสามารถสูงของคาโอรุโกะและเซทสึนะที่ฉันอ่านอย่างสะดวกสบายเป็นรางวัล ผลลัพธ์ที่สดชื่นกลายเป็นนิสัย และฉันไม่สามารถพูดอะไรได้มาก แต่ความสะดวกสบายของตัวละคร ฉันต้องการที่จะเห็นมันเมื่อมันถูกมองเห็น คาโอรุโกะเป็นแกะโยชิดะไม่มี Eguchi Noriko? เซทสึนะคือ.. แล้ว Eliza Ikeda ล่ะ?
โดยวิธีการที่มันเป็นภาพที่การกู้คืนการคาดการณ์ล่วงหน้าเป็นเหมือนคลื่นที่โหมกระหน่ำในครั้งสุดท้าย แต่งานนี้เต็มไปด้วยการกู้คืนที่จุดสำคัญและยังมีข้อมูลใหม่? อะไร? เหตุผลดังกล่าว? และทันใดนั้นก็เข้ามาฉันไม่สามารถประมาทได้ มนุษย์จำนวนมากนั้นไม่ง่าย ฉันสงสัยว่าไม่มีภาคต่อหรือไม่..,
※ネタバレはできるだけ避けつつ、検索でよく見かける「最後（ラスト）」が気になる方向けに、“読後に残る感触”を中心に補足します。 『カフネ』の魅力って、派手などんでん返しというより、「え、そういう背景があったの？」が章の途中でふいに差し込まれて、読み手の見え方が更新されていくところだと思いました。ラストに向けて一気に回収して終わるタイプではなく、要所要所で小さな回収が積み重なって、最後には“人生って単純じゃないよね”という納得に着地する感じ。だからこそ「最後どうなる？」と気になって読んでも、読後に残るのは結末の派手さより、薫子とせつなの関係性がちゃんと地面を踏んで終わる安心感でした。 それと、この作品はタイトルや帯の通り「食べること」が再生のスイッチになっています。「おいしい」と泣くことから再生は始まる、って少し綺麗すぎるコピーかな？と最初は思ったのに、読み進めると不思議と腑に落ちる。食事って、元気なときは当たり前なのに、弱っているときほど“作る/食べる”が難しいから。作中の言葉で印象に残ったのは、「死ぬまでは生きなきゃいけないし、健康じゃないと生きるのはますます苦しくなる。あとね、おにぎりを作れるようになると、人生の戦闘力が上がるよ。」という一節。読後、私もほんとにおにぎりを握りたくなりました。 もしこれから読む人に小さなコツを言うなら、序盤の待ち合わせシーンの“しんどさ”は正常です。薫子の苛立ちがこちらにも伝染して、読みづらい…となりやすい。でもそこを越えると、二人の仕事ぶり（能力の高さ）が気持ちよくてページが進みます。家事代行サービス「カフネ」の現場描写も、ただ優しいだけじゃなく、生活を立て直すための具体性があるのが良かった。 最後に、検索で見かけがちな「村田久美子 最後」については、作中の人物名の受け取り方や印象が途中で変わるタイプの作品なので、先に結末だけ拾うより、できれば“なぜそう感じたか”まで含めて読んだほうが満足度が高いと思います。読み終えたあと、自分の生活の中の「ちゃんと食べる」「まず一個できること（＝おにぎり）」みたいな小さな行動に戻ってこられる本でした。続編、私も待ちたい…！
