ผมกลัวลูกน้อง แต่ไม่ใช่ในแบบที่คุณคิด

ผมเคยเป็นคนที่ต้องการทำงานทุกอย่างด้วยตัวเอง และคอยตรวจสอบลูกน้องอย่างใกล้ชิดจนถึงขั้นที่เขาต้องผ่านผมทุกเรื่อง ไม่ว่าจะโทรมาปรึกษา ไลน์ถามไถ่ แม้กระทั่งในเวลาค่ำคืน 4 ทุ่ม 5 ทุ่ม ผมรับทราบและตอบกลับอย่างเต็มใจทั้งๆ ที่รู้สึกเหนื่อยและเครียดมาก แต่วันหนึ่งผมตัดสินใจลาพักร้อนไป 10 วัน โดยคิดว่าทีมคงไม่สามารถเดินหน้าต่อได้หากไม่มีผม ในช่วง 2-3 วันแรก ผมแอบเปิดไลน์เพื่อตรวจสอบและยังคงหวั่นใจว่าอาจจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น แต่กลับพบว่าทุกคนสามารถบริหารจัดการงานได้อย่างดีและโปรเจ็คที่ผมดูแลอยู่ก็ยังเดินหน้าไปได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ นั่นทำให้ผมรู้สึกอึ้งและตระหนักว่าผมอาจจะไม่ได้จำเป็นอย่างที่คิดไว้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ใช่การไม่เชื่อใจลูกน้อง แต่อย่างใดนะครับ ผมเข้าใจดีว่าพวกเขามีศักยภาพและความสามารถมากมาย เพียงแต่ที่ผ่านมา ผมเองที่ยังยึดติดกับความคิดที่อยากคุมทุกอย่างไว้ด้วยตัวเอง ทำให้เกิดข้อจำกัดในการพัฒนาของทีม ผมได้เรียนรู้ว่าการเป็นผู้นำที่แท้จริง คือการเรียนรู้ที่จะไว้วางใจลูกน้อง และเปิดโอกาสให้พวกเขาได้แสดงศักยภาพอย่างเต็มที่ การปล่อยวางและไม่ยึดติดกับความจำเป็นต้องเป็นคนทำงานทุกอย่างเอง จะช่วยให้ทีมแข็งแกร่งและพร้อมรับมือกับความท้าทายต่างๆ ได้ดียิ่งขึ้น ผมขอแนะนำว่าผู้นำทุกคนควรลองให้โอกาสตัวเองและทีมได้หยุดพักและเชื่อใจซึ่งกันและกัน เพราะบ่อยครั้งความกลัวที่เกิดขึ้นจริงๆ คือความกลัวที่จะไม่สามารถให้ทีมเดินหน้าได้ แต่เมื่อเราเชื่อใจและสนับสนุนพวกเขา ทีมจะเติบโตได้อย่างมั่นคงและยั่งยืนครับ