บางครั้งคนที่คอยอยู่ข้างคนอื่นเสมอกลับเป็นคนที่ต้องผ่านทุกอย่างไปคนเดียว 🤍

เคยไหมครับ ที่เป็นคนที่เพื่อนหรือคนรอบข้างมักจะหันมาปรึกษาปัญหา เพราะรู้สึกว่าเราสามารถรับฟัง แนะนำ หรือปลอบใจได้ดี แต่พอถึงเวลาที่ตัวเองเจอปัญหา กลับไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง หรือแม้แต่จะเริ่มต้นพูดกับตัวเองด้วยซ้ำ ประสบการณ์ส่วนตัวผมเองก็เป็นแบบนั้นครับ เป็นเพราะเราเคยชินกับการเป็น 'เดอะแบก' ในชีวิตของคนอื่น เวลาที่เพื่อนหรือคนรอบข้างหมดไฟ หมดแรงใจ บางทีเราอยู่ตรงนั้นคอยโอบอุ้มอยู่ข้างๆ แต่พอถึงเวลาที่เราหมดแรง เรากลับเงียบและต้องจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้นคนเดียว สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์นี้ คือการให้ความสำคัญกับตัวเองเหมือนที่เราให้กับคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นการหาคนที่เราสามารถไว้วางใจ หรือกิจกรรมที่ช่วยให้เราผ่อนคลาย เช่น การเขียนบันทึก การออกกำลังกาย หรือการพูดคุยกับที่ปรึกษา นอกจากนี้ ผมเชื่อว่าการยอมเปิดใจพูดคุยถึงความรู้สึกอ่อนแอของตัวเองก็เป็นเรื่องสำคัญ เพราะแม้เราจะคอยเป็นที่พึ่งให้คนอื่น แต่ทุกคนก็ต้องการการรับฟังและกำลังใจเหมือนกัน การไม่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียวอาจช่วยลดความเครียดและความรู้สึกโดดเดี่ยวลงได้มาก สุดท้ายนี้ อยากฝากคนที่รู้สึกเหมือนกันว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียวครับ แม้บางครั้งเราจะรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจ แต่ก็ยังมีคนที่พร้อมจะรับฟังและช่วยแบ่งเบาความรู้สึกเหล่านั้น เพียงแค่เราเปิดใจและกล้าขอความช่วยเหลือบ้างในวันที่เราต้องการจริงๆ