ในชีวิตประจำวัน การช่วยเหลือผู้อื่นถือเป็นเรื่องที่มีค่ามาก แต่หลายครั้งเราก็เผลอช่วยเกินพอดีจนลืมดูแลตัวเอง ข้อคิดที่สำคัญคือ "อย่าช่วยคนจนลืมดูแลใจตัวเอง" เพราะการช่วยเหลือที่ดีควรเป็นการช่วยโดยที่ตัวเราเองไม่เจ็บปวดหรือเหนื่อยเกินไป ธรรมะที่เตือนใจเราว่า "ช่วยเท่าที่ไม่ทำร้ายตัวเอง" นั้นมีความหมายลึกซึ้ง ช่วยเหลือผู้อื่นในขอบเขตที่เหมาะสม เพื่อให้การช่วยนั้นยั่งยืนทั้งตัวเราและคนที่เราช่วย การช่วยทุกอย่างจนยอมเหนื่อยเพื่อให้คนอื่นสบาย อาจไม่ได้ถือเป็นการทำความดีแท้ ในทางกลับกัน การช่วยในแบบที่มีสติ ไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเปรียบหรือเหนื่อยจนหมด ก็เป็นการแสดงความเมตตาที่แท้จริง เพราะถ้าเราหมดแรงหรือสุขภาพใจไม่ดีจากการช่วยเหลือ คนที่เราช่วยก็ไม่ได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่ ดังนั้น เราควรมีการตั้งขอบเขตและเรียนรู้วิธีช่วยเหลือที่เหมาะสม เช่น ช่วยในเรื่องที่เรามีกำลังและความสามารถจริงๆ ไม่รับภาระเกินตัว และสำคัญที่สุดคือการไม่ลืมดูแลใจตัวเองควบคู่ไปกับการช่วยเหลือผู้อื่น เพื่อให้เราและผู้ที่เราช่วยได้รับประโยชน์อย่างสมดุลและยั่งยืน ธรรมะนี้จึงไม่ได้สอนให้เราไม่ช่วยเหลือคนอื่น แต่สอนให้ช่วยอย่างมีสติและความเมตตาต่อตนเองควบคู่กัน นี่คือแนวทางที่จะทำให้การช่วยเหลือเป็นสิ่งที่ดีและมีความหมายในพระพุทธศาสนาและในชีวิตประจำวันของเราเอง