เมื่อพูดถึงคำว่า 'ตัวกู ของกู' จากท่านพุทธทาสภิกขุ นั่นคือการชวนให้เราทำความเข้าใจกับความเป็นอัตตาหรือความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนของเราเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่แรงและสลับซับซ้อนในแนวคิดพุทธศาสนา ในประสบการณ์ส่วนตัว การหลงยึดติดกับ 'ตัวกู ของกู' มักนำมาซึ่งความทุกข์ใจ เพราะเรามักปกป้องและยึดมั่นในสิ่งที่คิดว่าเป็นตัวตนของเรา ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย ความคิด หรือความรู้สึก แต่สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่แปรเปลี่ยนและไม่ถาวร การเข้าใจว่าตัวตนเหล่านี้ไม่ใช่ตัวตนแท้จริง ทำให้ผมค่อยๆ เรียนรู้ที่จะปล่อยวางและอยู่กับปัจจุบันได้ดียิ่งขึ้น แนวคิดของท่านพุทธทาส สอนให้เราตั้งคำถามกับตัวเองว่าอะไรคือสิ่งที่แท้จริง? และมันคุ้มค่าที่จะยึดมั่นในสิ่งเหล่านั้นหรือไม่? การปล่อยวางอัตตาไม่ได้หมายความว่าเราจะสูญเสียตัวเอง แต่เป็นการเปิดใจรับสิ่งที่เปลี่ยนแปลง ให้อิสระกับความคิดและจิตใจมากขึ้น ในชีวิตประจำวัน ผมพบว่าการไตร่ตรองธรรมะอย่างคำว่า 'ตัวกู ของกู' ช่วยให้มีสติและไม่ตกอยู่ในวงจรของความโกรธหรือความเห็นแก่ตัว เป็นการฝึกตัวเองให้มีความเมตตาและเข้าใจคนอื่นมากขึ้น สุดท้ายแล้ว ธรรมะของท่านพุทธทาสไม่ได้เป็นเพียงปรัชญาหรือคำสอนในเชิงทฤษฎี แต่เป็นเครื่องมือในการพัฒนาจิตใจ ช่วยให้เราค้นพบความสงบ ความสุข และความหมายที่แท้จริงของชีวิต