รีวิวหนังสือ เรื่องเล่าสุดสยองของเรือยจำพิศวง
ไม่ได้หลอนหรือสยองมาก แต่ได้หลายอารมณ์
교도소 괴담 | เรื่องเล่าสุดสยองของเรือนจำพิศวง
8 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★
สิบเรื่องสั้นสุดหลอนของเรือนจำซ็อบจู เรือนจำกลางป่าที่ซ่อนความลับสุดสยองเกินกว่าที่ผู้อ่านจะคาดเดา
เรื่องราวของเรือนจำซ็อบจูจะเป็นอย่างไร มันจะหลอนมากแค่ไหน และมันจะสยองหรือไม่ ก็คงต้อ งไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
ต้องบอกก่อนว่าผมไม่ค่อยถนัดอ่านเรื่องสั้น ส่วนเรื่องผีนั้นก็ชอบดูหนังมากกว่า แต่ที่ตัดสินใจซื้อก็เพราะว่ามันเป็นเรื่องผีในเรือนจำ และเป็นเรือนจำแค่แห่งเดียว ไม่ได้สิบเรื่องสิบเรือนจำก็เลยตัดสินใจซื้อ ปรากฏว่าชอบ มันดีเกินคาดหรืออาจจะเพราะไม่ได้คาดหวังมากก็ได้นะ
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุก-สนุกมาก ไม่ได้หลอนหรือสยองมากเท่าไหร่ แต่ผมไม่ได้คาดหวังเรื่องนี้มาก มีลุ้นบ้าง หดหู่บ้าง และมีตลกมีขำ ๆ ด้วย ไม่คาดคิดว่าจะมี สิ่งที่ชอบมาก ๆ คือ หนึ่งโลเคชั่นแต่มีหลายเรื่องราว คนเขียนเอาเรื่องของเรือนจำมาเล่นได้คุ้มมาก ๆ เกินคาดผมมาก
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก ทุกเรื่องน่าติดตามมาก ตอนอ่าน 2-3 เรื่องแรกรู้สึกว่ามันก็แนวผีทั่ว ๆ ไป แต่พอเรื่องที ่ 4 ไปมันเริ่มมีอะไร ๆ มากขึ้น รู้สึกสนุกขึ้น น่าติดตามมากขึ้น ทำให้ติดมือมาก ๆ อ่านไม่เบื่อเลย
การคาดเดาเนื้อเรื่องถือว่ายากนะ มันอาจจะเป็นแนวที่ผมไม่ค่อยได้อ่านหรือไม่ค่อยมีคนเขียนก็ได้ ทำให้มีแต่เรื่องพีค ๆ โดยเฉพาะเรื่องสุดท้ายโคตรพีค ชอบความหักมุมไปมาในเรื่องสุดท้ายมากถือว่าปิดจบได้สวย
โดยรวมดีค่อนไปทางดีมาก อ่านสนุก เพลิน ๆ ไม่น่าเบื่อ ได้หลายอารมณ์ ตอนอ่านช่วงแรก ๆ กะจะให้ประมาณ 7 แต่พออ่าน ๆ ไปมันสนุกขึ้นก็เลยบวกให้อีก 1 เป็น 8 คะแนน
ก่อนอ่านคิดว่ามันจะมีแต่เรื่องผี ๆ แต่เล่มนี้มันมีเรื่องของความเชื่อ ไสยศาสตร์ การเล่นของ รวมถึงการฆาตกรรมที่ทำให้รู้ว่าคนน่กลัวกว่าผีอีก โดยเฉพาะคนที่เล่นของได้ 💀
ผู้เขียน : พักแฮโร
ผู้แปล : ฑิตยา ปิยภัณฑ์
สำนักพิมพ์ : Bibli
หมวด : วรรณกรรมแปลร่วมสมัย
#นิยายระทึกขวัญ #นิยายสยองขวัญ #นิยายผี #เรื่องเล่าสุดสยองของเรือนจําพิศวง
หลายคนที่เสิร์ชคำว่า “แดนพิศวง 2547” อาจกำลังตามหาอะไรที่ให้ฟีลลึกลับ ๆ ระทึก ๆ แบบงานเล่าเรื่องชวนขนลุกยุคก่อน ๆ (ช่วงราว ๆ ปี 2547) เลยอยากแชร์มุมมองว่าเล่ม ‘เรื่องเล่าสุดสยองของเรือนจำพิศวง (교도소 괴담)’ มันให้อารมณ์ใกล้เคียงตรงไหน และเหมาะกับใคร สำหรับเรา เสน่ห์ของเล่มนี้คือ “ความพิศวงในพื้นที่ปิด” ทั้งเล่มวนอยู่ในเรือนจำเดียว แต่คนเขียนหยิบมุมต่าง ๆ ของสถานที่อย่างกรงขัง ทางเดินมืด ๆ ความอึดอัดในแดนคุมขัง และกฎของคนในเรือนจำมาเล่นได้คุ้มมาก ทำให้บรรยากาศมันคล้ายการฟังเรื่องเล่าลี้ลับที่ค่อย ๆ เปิดเงื่อน—ไม่ใช่ผีตุ้งแช่ แต่เป็นความรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติอยู่ตลอดเวลา ถ้าคุณคาดหวัง “หลอนหนักจนไม่กล้าปิดไฟ” อาจไม่ใช่ทางนั้น แต่ถ้าชอบแนวระทึกขวัญที่มีทั้งความเชื่อ ไสยศาสตร์ การเล่นของ และคดีที่ทำให้รู้สึกว่า ‘คนน่ากลัวกว่าผี’ เล่มนี้ตอบโจทย์มาก โดยเฉพาะช่วงกลาง ๆ เป็นต้นไปที่จังหวะการเล่าเริ่มพีคขึ้น เราจะเริ่มเดาไม่ค่อยถูกว่าเรื่องจะหักไปทางไหน ทริคเล็ก ๆ สำหรับคนที่อยากได้ประสบการณ์แบบ “แดนพิศวง” คืออ่านแบบเว้นจังหวะทีละ 1-2 เรื่องก่อนนอน แล้วปล่อยให้บรรยากาศเรือนจำมืดมิดมันค้างอยู่ในหัว จะได้อารมณ์เหมือนกำลังไล่ตามตำนานในสถานที่ต้องห้าม และอย่าข้ามคำโปรยปกหลังนะ บางจุดเหมือนเป็นการปูธีมว่าเรื่องนี้ไม่ได้ขายผีอย่างเดียว แต่ขาย ‘ความลับของเรือนจำ’ ด้วย อีกอย่างที่ชอบคือความหลากหลายของอารมณ์ในเล่มเดียว มีทั้งลุ้น หดหู่ และมีมุกขำ ๆ แทรกแบบไม่ฝืน ทำให้มันอ่านเพลินกว่านิยายผีที่ตึงเครียดตลอดเวลา ใครที่ไม่ถนัดเรื่องสั้นก็ยังอ่านได้ เพราะแต่ละตอนมีแรงส่งให้อยากไปต่อ โดยเฉพาะตอนท้ายที่หักมุมปิดจบค่อนข้างสวย สรุปสำหรับคนที่ค้น “แดนพิศวง 2547”: ถ้าคุณกำลังหาอะไรที่ให้อารมณ์พิศวงแบบเรื่องเล่าลี้ลับ แต่ยังอยากได้พล็อตสนุก อ่านง่าย และมีธีมเรือนจำชัด ๆ เล่มนี้เป็นตัวเลือกที่ลองได้เลย
