รีวิวหนังสือ ฆาตกรรมกิโมโนแดง
ไม่ได้อ่านงานดาร์ก ๆ ของญี่ปุ่นที่สะท้อนด้านมืดในจิตใจคนมานานมาก แล้วเล่มนี้ทำถึง
赤装束の殺人伝説 | ฆาตกรรมกิโมโนแดง
9 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★ ☆
เรื่องราวของ “จิซึรุ” หญิงหม้าย มีลูกสาวติดหนึ่งคน หลังจากสามีตาย เธอตัดสินใจย้ายจากโตเกียวกลับไปอยู่บ้านเกิดที่ยาซากะ
หลังจากที่เธอกลับไปก็พบว่าเพื่อน ๆ สมัยเด็กก็ต่างมีลูกกันหมดแล้ว แต่ที่น่าเศร้าคือลูกสาวของเพื่อนสนิทเธอคนนึงถูกฆาตกรรมเมื่อ 1 ปีก่อน ลักษณะการฆาตกรรมเหมือนที่เคยเกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีแล้ว ตอนที่เธออยู่ที่นี่
หลังจากนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ลูกของเพื่อน ๆ ก็ทยอยหาย ทยอยตายไปทีละคน
เรื่องราวของจิซึรุและเพื่อน ๆ ของเธอจะเป็นอย่างไร ฆาตกรจะเป็นใคร และมันทำแบบนี้ไปทำไม ก็คงต้องไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สั้น กระชับ สนุกประมาณนึง ไม่ได้มีอะไรให้ลุ้นละทึก ไม่ซับซ้อน อ่านง่าย เข้าใจง่าย
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก ปริศนามีความ่าสนใจมาก อ่านแล้วอยากรู้ตลอดเวลาว่าอะไรจะเกิดขึ้น มันจะตรงกับที่เราคาดเดาไว้ไหม ทำให้อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่น่าเบื่อ และติดมือมาก ๆ
การเดาทาง ในช่วงกลาง ๆ ไม่ยากมาก รู้แหละว่าจะมีอะไรจะเกิดขึ้นประมาณไหน แต่ตอนท้าย ๆ นี่แหละโคตรพีค มันไม่คิดเลยว่าสถานการณ์มันจะมาถึงจุดนี้ได้ โคตรดาร์ก โคตรเหวอ คนที่ดูไม่มีอะไรแต่สุดท้าย 💀
ส่วนการเดาฆาตกรเดายากมาก เอาเป็นว่าตอนเฉลยโคตรพีค ทำให้ตอนก่อนจบตอนที่เฉลยทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นวิธีการการฆาตกรรม แรงจูงใจมันพีคมาก ผมบอกได้เลยว่าอึ้ง ทึ่ง เหวอ มันเกินคาดมาก
โดยรวมดีถึงดีมาก เพราะความดาร์กของจิตใจมนุษย์ที่สะท้อนออกมาทำถึง ตอนอ่านคำนำแล้วไปอ่านในเนื้อเรื่องก็ไม่ได้เห็นว่ามันสะท้อนความมืดมนในใจคนเลย แต่พออ่านถึงตอนใกล้ ๆ จบเท่านั้นแหละ เหวอแดก ถึงดำเนินเรื่องไม่ได้สนุกหรือลุ้นระทึกแบบสืบสวนจ๋า ๆ จัด ๆ ทั่วไป แต่ก็ต้องยก 9 คะแนนให้จริง ๆ ชอบมาก
ผู้เขียน : อิมามุระ อายะ
ผู้แปล : ฐิติพงศ์ ศิริรัตน์อัสดร
สำนักพิมพ์ : Soul
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายน่าอ่าน #นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #ฆาตกรรมกิโมโนแดง #อิมามุระอายะ
ก่อนหยิบ “ฆาตกรรมกิโมโนแดง (赤装束の殺人伝説)” มาอ่าน เราแอบลังเลเพราะช่วงนี้อยากได้แนวสืบสวนที่อ่านเพลิน ไม่ต้องจดชื่อเยอะ ๆ แต่ก็ยังอยากได้ความมืด ๆ แบบญี่ปุ่นที่ค่อย ๆ บีบใจ สรุปคือเล่มนี้ตอบโจทย์คนที่ชอบแนวพล็อตชัด เดินเรื่องเป็นเส้นตรง และทิ้งหมัดหนักไว้ช่วงท้าย สิ่งที่เราชอบมากคือ “บรรยากาศเมืองบ้านเกิด” ที่มีอดีตฝังอยู่—ตัวเอกย้ายจากโตเกียวกลับไปยาซากะ แล้วคดีฆาตกรรมในอดีตเมื่อ 20 ปีก่อนดันสะท้อนกลับมาในปัจจุบัน มันทำให้ความน่ากลัวไม่ได้มาจากฉากไล่ล่า แต่มาจากความรู้สึกว่า “ทุกคนในชุมชนรู้จักกันหมด” และความลับมันอาจอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด อีกจุดคือธีม “กิโมโนแดง/ตำนานฆาตกรรม” ที่ทำให้ภาพจำของคดีชัดมาก เหมือนมีสัญลักษณ์ติดหัวตั้งแต่ต้น อ่านไปก็จะเผลอจับตารายละเอียดเล็ก ๆ ว่ามันโยงกับตำนานยังไง บวกกับองค์ประกอบบนปกที่มีคนในกิโมโนแดงและกล่องไม้ (รวมถึงภาพเด็กผู้หญิงหลายคนบนปกหลัง) ยิ่งทำให้เราคาดหวังความดาร์กแบบค่อย ๆ เปิดเผย ซึ่งพอถึงช่วงท้ายก็ทำได้จริง ถ้าใครกำลังหาเล่มที่ “เดาทางการเดินเรื่องได้บ้าง” แต่ยังอยากได้ความพีคตอนเฉลย เล่มนี้เป็นแนวที่เหมาะมาก ระหว่างทางมันไม่ได้เร่งสปีดแบบสืบสวนจ๋า แต่จะพาเราไล่ดูว่าเด็ก ๆ ทำไมถึงทยอยหาย/ทยอยตาย แล้วแรงจูงใจจริง ๆ คืออะไร จุดนี้เราแนะนำให้อ่านรวดเดียวช่วงท้าย เพราะอารมณ์มันจะต่อกันและกระแทกกว่า ทริคเล็ก ๆ เวลาอ่านให้สนุกขึ้น (สำหรับคนชอบเดา): ลองจด “ความสัมพันธ์ของกลุ่มเพื่อนสมัยเด็ก” กับ “เหตุการณ์เมื่อ 20 ปีก่อน” ว่ามีใครเคยอยู่ตรงไหน/เกี่ยวกับใครบ้าง แล้วค่อยย้อนดูว่าเหตุการณ์ปัจจุบันมันเลือกเล่นงาน “ลูกของใคร” เป็นพิเศษหรือไม่ เราว่าความสนุกของเรื่องนี้คือการค่อย ๆ เห็นภาพแรงผลักดันของมนุษย์ที่มืดจนคาดไม่ถึง ปิดท้าย ถ้าคุณเคยค้นหาแนวสืบสวนญี่ปุ่นที่มีกลิ่นอายคำสาป/ตุ๊กตาต้องสาปหรือธีมล้างแค้น (สาย “สืบพยาบาท”) เล่มนี้อาจไม่ได้เป็นแฟนตาซีหรือเหนือธรรมชาติชัด ๆ แต่ให้ฟีลความอึดอัด-ความแค้น-ความลับฝังลึกในชุมชนได้ใกล้เคียง และอ่านจบแล้วมีโอกาสอยากหาเล่มแนวดาร์กญี่ปุ่นต่อทันที
