Book review, April La Tawan
April is 15 and Tawan is 17. Really?
April La Tawan
7 Points or ★ ★ ★ ☆
The story of "April," a 15-year-old boy who met "Sun," a 17-year-old boy, and then they were close friends. It would be nothing if April didn't like the sun. The stories of what happened would be like.
Plot / storyline is good, nothing complicated, easy to read, easy to understand, fun, love affair is not very bitter or sweet, but the affection of a character like April can tell you how much to do. The author describes it so much that we can feel the character.
What I really like is that April's expressions of suffering, sadness, or restraint in my heart are very good, but what I'm really addicted to is that when I read it early on, I thought April was about 10 years old, the words seemed childish, but after that, it seemed normal.
The story is not too fast or slow, gradually tell the story of April's life through the perspective of April's own thoughts, which can be more interesting than expected, can attract the reader to stay with the story very well, even if it is not very good, so that it can be read and enjoy, and there is no point in boring.
The content is relatively simple, not an unexpected event or peak, but there will be some giddy strokes, like a fear of something happening to a character that I don't want to happen, even though I'm not in that much, or maybe because I'm bound to an unwitting character.
At the end, I was a little confused about the sun and confused about what April was doing. When I went back and read it, I didn't understand it. Like that part, there were a lot of things missing, not very detailed.
Overall, it's good, but not as good as many people bless. The story is addictive. It's easy to read. It's fun, not boring. Many sentences are quite pleasing, but it looks younger than the age of 15 in the early days. Maybe it's because there's no mention of setting. And the other thing is that the end is not very understandable. It looks cut, however, but it's still in the way it likes.
Author: September's Blue
Publisher: P.S.
Category: Contemporary Thai Literature
# Thai fiction # Y novel # Gay fiction # Fiction to read # April La Tawan
ถ้าคุณกำลังชั่งใจว่า “เมษาลาตะวัน” เหมาะกับตัวเองไหม ผมสรุปจากประสบการณ์อ่านของผมแบบจับต้องได้ไว้ให้ เผื่อช่วยตัดสินใจก่อนกดซื้อ/ยืมมาอ่าน อย่างแรกที่รู้สึกได้ชัดคือโทนมันเป็นนิยายวายไทยที่เล่า “ความสัมพันธ์แบบค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป” มากกว่าจะเน้นดราม่าหนักหรือหวานจัด ๆ ความสนุกเลยมาในแบบอ่านเพลิน เหมือนนั่งฟังเด็กคนหนึ่งเล่าชีวิตตัวเองผ่านความคิดในหัว ซึ่งคนที่ชอบงาน coming-of-age หรือเรื่องวัยรุ่นที่เน้นความรู้สึกภายในจะอินง่าย จุดเด่นที่ผมยังชอบคือภาษาที่ใช้ตอนเล่าความทุกข์/ความอัดอั้นของเมษา มันทำให้เรารู้สึก “อึดอัดตาม” ได้จริง ๆ หลายประโยคอ่านแล้วสะดุด เพราะมันเหมือนความคิดที่เราเคยมีตอนชอบใครสักคน แต่พูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้ ถ้าคุณชอบนิยายที่มีประโยคโดน ๆ ให้ขีดเส้นใต้ไว้เยอะ ๆ เล่มนี้มีให้เก็บแน่นอน แต่ก็มี 2 อย่างที่ควรรู้ก่อนอ่าน 1) ช่วงต้นเมษาจะให้ฟีลเด็กกว่าวัย 15 อยู่พอสมควร (ทั้งคำพูดและจังหวะการคิด) ถ้าคุณซีเรียสเรื่องความสมเหตุสมผลของอายุ อาจต้องให้เวลาหน่อย เพราะพออ่านไปเรื่อย ๆ น้ำเสียงจะค่อย ๆ เข้าที่ขึ้น 2) ช่วงท้ายมีความ “ขาดรายละเอียด” บางส่วน ทำให้อารมณ์เหมือนโดนตัดฉับ โดยเฉพาะเรื่องของตะวันและการตัดสินใจของเมษา ผมเองถึงกับต้องย้อนอ่านซ้ำเพื่อพยายามต่อช่องว่าง ดังนั้นถ้าคุณคาดหวังบทสรุปที่เคลียร์ทุกปม อาจต้องปรับความคาดหวังเล็กน้อย แนะนำสำหรับคนที่อยากอ่านแนวไหน? - เหมาะกับคนที่อยากได้ “นิยายวายอ่านง่าย” พล็อตไม่ซับซ้อน อ่านวันเดียวจบ - เหมาะกับคนที่ชอบงานเล่ามุมมองตัวละครเป็นหลัก และชอบเสพอารมณ์เหงา ๆ หน่วง ๆ แบบวัยรุ่น - อาจไม่เหมาะถ้าคุณชอบพล็อตพลิกแรง ๆ หรือบทสรุปที่อธิบายทุกอย่างชัดเจน ทิปเล็ก ๆ จากผม: ตอนอ่านลองจับตา “ความรู้สึกที่เมษาไม่พูดออกมา” มากกว่าคำพูดตรง ๆ จะได้อรรถรสขึ้น และถ้าคุณมีที่คั่นหนังสืออยู่แล้ว (เล่มนี้เห็นหลายคนได้ที่คั่นลายสีสันสดใส) ผมแนะนำให้คั่นไว้ตรงประโยคที่ชอบ เพราะเล่มนี้มีหลายท่อนที่ย้อนกลับมาอ่านแล้วจุกได้เรื่อย ๆ