Book review, Sins of the Vampire

ถ้าใครกำลังเล็ง “บาปของแวมไพร์ (吸血鬼の原罪)” แล้วสงสัยว่ามันเป็นแนวแวมไพร์แฟนตาซีหรือเปล่า—จากที่อ่านจบ บอกเลยว่าแกนหลักคือ “สืบสวนฆาตกรรม + การแพทย์/วิทยาศาสตร์” มากกว่าเรื่องเหนือธรรมชาติค่ะ คำว่าแวมไพร์ในเรื่องทำหน้าที่เป็นฉายาคดี เพราะศพถูกเจาะคอเป็นรู 2 รูและมีลักษณะเหมือนถูกดูดเลือด ทำให้ตำรวจตามแกะรอยแบบจริงจัง ก่อนจะไปขอความช่วยเหลือจากแพทย์สาวอัจฉริยะหัวหน้าแผนกวินิจฉัยพิเศษ (สายเคสคาร์ด) ซึ่งเป็นเสน่ห์ของซีรีส์นี้เลย สิ่งที่ชอบคือ “ความพีคจากเหตุผลทางการแพทย์” บางประเด็นคือถ้าไม่ใช่คนเขียนที่มีพื้นฐานหมอ น่าจะทำให้มันเนียนและน่าเชื่อแบบนี้ยากมาก อ่านไปจะรู้สึกว่าเรื่องค่อย ๆ วางข้อมูลเหมือนให้เราลองเป็นทีมสืบสวนด้วย แต่ก็ไม่ใช่แนวที่เฉลยง่าย ๆ เพราะรายละเอียดทางวิทยาศาสตร์มันชวนหลงทางได้เหมือนกัน ใครที่ชอบความรู้สึกแบบอ่านแล้วอุทานว่า ‘อ๋อ มันเป็นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!’ น่าจะถูกใจ สำหรับคนที่กังวลว่าอ่านยากไหม: มีศัพท์/แนวคิดการแพทย์โผล่มาเป็นช่วง ๆ จริงค่ะ บางตอนต้องอ่านช้าลงนิดนึง แต่ภาพรวมยังถือว่าอ่านลื่น ไม่ได้เป็นตำรา และยังมีจังหวะให้พักหายใจอยู่ เพียงแต่ช่วงต้นอาจจะค่อนข้างตั้งหลัก เพราะเดินเรื่องผ่านมุมของหมอรุ่นน้อง (ทาคานาชิ ยู) ทำให้โทนเหมือนค่อย ๆ อุ่นเครื่องก่อนเข้าประเด็นหนัก ๆ ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร - เหมาะ: คนชอบนิยายสืบสวนสอบสวน/นิยายฆาตรกรรม ที่มีลูกเล่นทางการแพทย์, ชอบคดีปริศนา “ผีดูดเลือด” แบบมีคำอธิบายสมเหตุสมผล, ชอบแนวเดายากและเฉลยแรง - อาจไม่เหมาะ: คนที่อยากได้แวมไพร์โรแมนติกหรือแฟนตาซีเต็มตัว, หรือคนที่ไม่ชอบช่วงเฉลยยาว ๆ เชิงวิทยาศาสตร์ ทริคส่วนตัวก่อนอ่านเพื่ออินขึ้น: ลองอ่านแบบ “เก็บหลักฐาน” ไปด้วยค่ะ จดในใจว่าอะไรคือข้อเท็จจริง (รอยเจาะคอ เลือดหายไป ฯลฯ) อะไรคือคำลือ (ผีดูดเลือด) แล้วเดาทฤษฎีของตัวเอง จะสนุกมาก เพราะเรื่องนี้เดาคนร้ายไม่ง่าย และคนที่ดูน่าสงสัยก็อาจจะ ‘น่าสงสัยเกินไป’ จนเราหลงทางได้ สุดท้ายเรื่องงานเล่ม—ของสำนักพิมพ์ Prism เล่มสวยมาก (ปกกับธีมเถาวัลย์/หยดเลือดเข้ากับคดีสุด ๆ) ใครสะสมหนังสือแปลน่าจะถูกใจค่ะ โดยรวมถ้าชอบสืบสวนการแพทย์ “บาปของแวมไพร์” เป็นเล่มที่แนะนำให้ลองจริง ๆ