การที่เราได้รักใครสักคนหนึ่งมันไม่ง่ายเลยมันไม่ใช่ว่าทุกคนที่เราได้พบเจอมันจะเป็นคนที่เรารักหรือเค้าจะรักเราในแบบที่เราเป็นการได้เป็นตัวของตัวเอง มันเป็นอะไรที่ไม่ต้องแต่งเติมอะไร มันดีจริงๆ รักที่ใช่คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ สำหรับเราที่ผ่านๆมาเราก็เคยคุย หลายคนอยู่ แต่ก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบน

แต่เราก็ยังอยู่ในจังหวัดเดียวกัน แบบนี้เขาเรียกว่ารักในฝัน หรือเรียกว่ารักในใจดี แต่ถึงอย่างไรก็ตามในใจของเราจะมีแค่เธอคนเดียวรู้มั้ย🥹💞🧡💙

และแล้วทุกอย่างก็ผ่านไปตามกาลเวลาเมื่อต่างคนก็ต่างมีเป้าหมายของตัวเองเรา2คนได้ตัดสินใจลาออกจากงานที่บริษัทแห่งนั้น🥹หลังจากลาออกแล้วเรา2คนก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย🥹😔

หลังจากนั้นเราก็เลยเริ่มที่จะเรียนรู้นิสัยใจคอกัน 2-3เดือนแต่ในระหว่างช่วง2-3เดือนนั้นฝ่ายเค้าก็พยายามทำอะไรหลายๆอย่างผ่านการกระทำให้เราเห็นว่าเราคือคนที่เค้าอยากเอาใจใส่มากกว่าคนอื่นๆ แต่ตัวเราเองแสดงออกทางการกระทำมาก ไม่ได้เราก็เลยเป็นแบบส่งข้อความเอา💌

แต่ทุกอย่างราวกับว่าเหมือนเป็นความฝันทั้งที่มันเกิดขึ้นกับชีวิตของเราจริงๆ💙🧡💞

เมื่อเราได้รู้แล้วว่าเราเองไม่ได้รู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว เราก็เลยเปิดใจสารภาพความรู้สึกที่เรามีต่อเค้า เราเองเป็นคนตรงไปตรงมาชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองอยู่แล้ว😊 ก็เลยไม่อยากเก็บไว้กับตัวเป็นคนไม่กลัวการเสียใจ แต่กลัวเสียดายมากกว่าถ้าไม่ได้พูดหรือไม่ได้บอกเลย🤔

สรุปแล้วว่าเรา2คนใจตรงกันไม่ได้ต่างคนต่างรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว😉

จนมาถึงวันที่อะไรๆก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปความแน่นอนคือความไม่แน่นอน แล้วมีพนักงานใหม่เข้ามาทำงานอยู่ใกล้ชิดกับตัวเรา เค้าก็ค่อยๆขยับเข้าพื้นที่ ที่ทำงานของเราแล้วเค้าก็มาพูดความในใจของเค้าให้กับพนักงานคนใหม่ ดูเหมือนว่าเค้าตั้งใจพูดให้เรารู้ตัวว่า เค้ารู้สึกยังไงกับเรา🙄

แล้วก็มานั่งรวบรวมสติอีกครั้งหนึ่ง มาถึงขั้นนี้แล้วถอยก็ไม่ได้ไปต่อก็ไม่ไหวก็เลยต้องยอมรับว่ารักเค้าข้างเดียวไม่เห็นเป็นไรเลยเมื่อเราเข้าใจแบบนั้นใจเราก็รู้สึกใจสงบมากขึ้น แล้วเราก็กลับมาใช้ชีวิตปกติผ่านวันผ่านคืนเหมือนเดิมอีกครั้ง😊

เมื่อเราได้รวบรวมสติสมาธิขึ้นมาก็เข้าใจว่า รักเค้าเข้าแล้วใช่มั้ย ณ. ตอนนั้นรู้ใจตัวเองแล้วว่ารักเค้า แล้วความรู้สึกกลัวก็เกิดขึ้นมาในหัวทันทีตอนนั้นว่าจะเอายังไงต่อดี สมองกับหัวใจก็ขัดแย้งกันอยู่พักใหญ่ เมื่อสมองยอมถอยให้หัวใจ💙

เค้าก็เลยอารมณ์เสียนิดหน่อยและเมื่อเก็บของขึ้นรถเสร็จก็ต่างคนต่างกลับเมื่อถึงบริษัทเอาของลงเก็บให้เข้าที่แยกย้ายกัน แต่ในช่วงระหว่างทาง เราขับมอเตอร์ไซค์กลับหอพัก ใจเรารู้สึกเจ็บขึ้นมาแป๊บๆจี๊ดๆ เราก็เลยขับไปคิดไปต่างๆนาๆว่าเราเป็นอะไรเนี่ยก็ยังไม่เข้าตัวเองอยู่ดี🙄

อยู่ใกล้ชิดพูดคุยทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันอยู่หลายชั่วโมงแต่ในช่วงเวลานั้นที่อยู่ใกล้กัน อยู่ๆก็มีโทรศัพท์หรือมีข้อความเข้าในโทรศัพท์ของเค้าแล้วตาเราก็เหลือกไปเห็นแต่ก็ไม่แน่ใจว่าใครโทรหรือส่งข้อความมาหาเค้าแต่เท่าที่รู้มาก่อนหน้านั้นเค้าบอกเค้ายังไม่พร้อมที่จะมีใครหรือดูแลใครในตอนนี้🥺

ณ.ตอนนั้นตัวเราเองก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารู้สึกกับเค้าแบบไหน เมื่อวันเวลาผ่านไปตัวเราเองก็ไม่ได้คิดอะไรปล่อยให้มันผ่านวันผ่านคืนไปอยู่แบบนั้นเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงวันที่เรา2คนต้องออกไปทำงานนอกสถานที่ก็ได้อยู่ใกล้ชิดกันอีกครั้งได้พูดคุยกันในฐานะคนที่ต้องทำงานร่วมกัน💕

สิ่งที่มันยากไปกว่านั้นก็คืออายุของเรา2คนค่อนข้างห่างกันมากๆการปรับตัวเข้าหากันสำหรับคน2คนมันจึงเป็นเรื่องยากเลยทีเดียวไหนจะต้องใช้ทั้งความเข้าใจเอาใจใส่ค่อยสังเกตในการกระทำของเค้าถึงการใช้ชีวิตของเรา2คนค่อนข้างใกล้เคียงกันก็ตามแต่ประสบการณ์การใช้ชีวิตของเราก็ยังต่างกันอยู่ดี

ตัวเราเองก็ได้รอคอยใครคนนั้นมาหลายปีอยู่เอาเท่าที่จำได้ก็ประมาณ5-6ปีได้ ก่อนจะเจอตัวเป็นๆของเค้าเราเองได้ฝันถึงหรือฝันเห็นเค้าอยู่ 1-2ครั้งแต่พอได้เจอกลับตรงกันข้ามกับสเปคที่เราตั้งไว้เป็นอย่างมากแต่ก็ยังโชคดีที่เค้ายังเป็นเพศตรงข้ามกันกับเราอยู่😁💙

เรื่องราวต่อไปนี้จะพิมพ์ขึ้นจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเราเองเมื่อคนเราเกิดมาบนโลกใบนี้คนทุกคนก็อยากมีความรักที่ดีและอยากเจอคนรักที่ดีจริงมั้ย บางคนก็อาจจะเจอแล้วแต่บางคนก็กำลังรออยู่💙

จุดเริ่มต้นเรื่องนี้มีอยู่ว่าตัวเราเองเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งเกิดมาในครอบครัวที่แสนธนาคารมากเรื่องการศึกษาไม่ต้องพูดถึงเลยอ่านออกเขียนได้ก็ถือว่าบุญแล้วแต่ตัวเราเองเป็นคนที่ค่อนข้างทะเยอทะยานไปนิดหน่อย💙