จากประสบการณ์และการติดตามข่าวสารทางการทหาร ผมเห็นว่าเหตุผลที่อินเดียยังไม่ตัดสินใจซื้อ Su-57 อย่างชัดเจนนั้นไม่ใช่เพราะปฏิเสธเทคโนโลยีหรือลักษณะตัวเครื่องบินเอง แต่เป็นเพราะอินเดียต้องการลงทุนในพัฒนาการเครื่องบินขับไล่รุ่นใหม่ของตัวเองอย่าง AMCA (Advanced Medium Combat Aircraft) ซึ่งถือเป็นความภาคภูมิใจและความมั่นคงทางเทคโนโลยีของชาติ AMCA ถูกวางแผนให้เป็นเครื่องบินขับไล่ล่องหน (stealth) ที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงและเกิดจากการร่วมมือกับอุตสาหกรรมภายในประเทศ อินเดียจึงเลือกเก็บงบประมาณและความสามารถด้านการผลิตเทคโนโลยีไว้ไว้ในประเทศมากกว่าเพียงแค่ซื้อจากต่างประเทศ แม้ว่ารัสเซียจะถึงขั้นเสนอโอกาสให้ร่วมผลิต Su-57 ในประเทศ และถ่ายทอดเทคโนโลยีเต็มรูปแบบก็ตาม แต่การตัดสินใจนี้นับว่าชาญฉลาดและเหมาะสม เพราะ Su-57 ทำหน้าที่เป็นตัวเลือกสำรองที่ช่วยอุดช่องว่างในยุทธศาสตร์กองทัพอากาศของอินเดียได้ในระยะสั้นหากจำเป็น ในขณะที่ AMCA จะช่วยให้กองทัพอากาศอินเดียมีเครื่องบินขับไล่ที่ตอบโจทย์ยุทธศาสตร์ของตัวเอง และยังส่งเสริมอุตสาหกรรมภายในประเทศด้วย ที่สำคัญ ในปี 2025 รัสเซียเริ่มส่งมอบ Su-57 รุ่นส่งออกให้ลูกค้ารายแรก (คาดว่าเป็นแอลจีเรีย) ซึ่งสะท้อนว่าเครื่องบินรุ่นนี้เป็นที่ต้องการในตลาดต่างประเทศ อย่างไรก็ตามอินเดียก็มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่า โดยให้ความสำคัญกับการพึ่งพาตนเองทางเทคโนโลยีและการผลิต ดังนั้นการยืดเวลารอ AMCA ถือเป็นการลงทุนระยะยาวที่มีประโยชน์ในการเสริมความเข้มแข็งของกองทัพอากาศอินเดีย สรุปแล้ว เห็นได้ชัดว่าอินเดียไม่ได้ปฏิเสธ Su-57 อย่างเด็ดขาด แต่กำลังพิจารณาอย่างรอบคอบว่าจะซื้อเพื่อเพิ่มศักยภาพทันที หรือจะเก็บงบประมาณและเทคโนโลยีเพื่อสร้าง AMCA ของตัวเองที่คาดหวังว่าจะเหนือกว่าในอนาคต ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าติดตามสำหรับวงการอุตสาหกรรมการบินและการทหารทั่วโลก