ในจักรวาลหนึ่ง มีคนสองคนที่ไม่รู้จักกัน มองท้องฟ้าเวลาเดียวกัน ด้วยเหตุผลคนละอย่าง แต่ถอนหายใจพร้อมกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และนั่นแหละ…คือสิ่งที่เกิดขึ้น

ในอีกโลกหนึ่ง เธอเป็นคนหันกลับมา แต่เขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว และในโลกที่เราอาศัยอยู่ ทั้งสองคน เดินต่อไป โดยต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่า ตนเองเพิ่งผ่าน ชีวิตทั้งชีวิต ของอีกคนมา

ถ้าผมจะเสียใจ ผมคงเสียใจไปนานแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ความเจ็บ แต่มันคือความอบอุ่น ที่รู้ว่า ครั้งหนึ่ง ผมเคยรู้สึกกับใครได้มากขนาดนี้

วันที่คุณแก่ลง แต่รอยยิ้มยังอายุเท่าเดิม

“วันนี้ผมยังจำรอยยิ้มวันนั้นได้”

ผมไม่ได้ตามหาเธอ เพราะผมรู้ ว่าถ้าผมเจอ เธอจะกลายเป็นคนธรรมดา และผมไม่อยากให้รอยยิ้มวันนั้น ต้องรับภาระของชีวิตจริง

ผมไม่ได้เสียเธอ เพราะผมไม่เคยมีเธอ สิ่งเดียวที่ผมเสีย คือความกล้าที่จะพูดในวันนั้น และสิ่งเดียวที่ผมได้ คือทั้งชีวิตที่เหลือ เพื่อเขียนถึงมัน

การยังไม่หายดี ไม่ได้ทำให้คุณอ่อนแอ มันแค่แปลว่า คุณรักจริง และการรักจริง มันต้องใช้เวลาฟื้นตัวเสมอ

เขาชนะจักรวาล แต่แพ้ค่ำคืนเดียวที่เธอไม่รอ

After the Collapse “จักรวาลที่ยังอยู่…แต่ไม่มีเธอ”

จักรวาลบางแห่ง ไม่ได้พังเพราะรัก แต่พังเพราะ กลัวจะรักอีก

ถ้าจักรวาลหนึ่ง ส่งความเจ็บออกไปได้ จักรวาลหนึ่ง ก็อาจส่ง ใครบางคนกลับมา ได้เช่นกัน

ครั้งหนึ่ง ผู้ที่เคยสั่งสายฟ้า เชื่อว่าความรักจะรอเขาได้ และผู้ที่แบกความอับอายของโลก เชื่อว่าความรักนั้นไม่ควรเป็นของเขา โลกไม่พังในวันนั้น แต่นับแต่นั้นมา ไม่มีใครในจักรวาลนี้ กล้ารักอย่างเดิมอีกเลย