ในสังคมไทย วัยเลข 3 มักถูกมองว่าเริ่มเข้าสู่วัยกลางคน จนหลายคนอาจถูกเรียกขานว่าเป็นลุงหรือป้า แต่สำหรับวัยเลข 4 หรือวัย 40 ปีขึ้นไป กลับมีคำถามในใจหลายคนว่า ทำไมยังไม่ได้รับการนิยามหรือมีคำเรียกที่ชัดเจนเหมือนกับวัยเลข 3 จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมสังเกตเห็นว่าเมื่อคนเข้าสู่วัยเลข 4 หลายคนยังคงมีพลังและความกระตือรือร้นเหมือนวัยรุ่น ต่างจากภาพลักษณ์ที่สังคมคาดหวังอย่างไร้เหตุผล ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าการนิยามวัยหรือการบ่งบอกความเป็นผู้ใหญ่ในแต่ละช่วงอายุกำลังเปลี่ยนแปลงไป นอกจากนี้ เทรนด์ในสังคมปัจจุบัน เช่น การใช้โซเชียลมีเดียและวิธีการสื่อสารที่ไม่เหมือนเดิม ยังมีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนแปลงมุมมองและค่านิยมของแต่ละวัย คนในวัยเลข 4 จึงไม่ได้ถูกมองว่าเป็นคนสูงวัยหรือผู้สูงอายุอีกต่อไป แต่เป็นวัยที่ยังคงมีบทบาทและชีวิตชีวาในสังคม คำถามที่ว่าวัยเลข 4 ไม่ย่าไม่ยายกันเลยหรือ ก็สะท้อนถึงการหลีกเลี่ยงการใส่กรอบหรือจำกัดบทบาทของคนในวัยนี้ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ดีที่สังคมเริ่มเห็นคุณค่าของความหลากหลายและความสามารถของทุกช่วงวัย โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดกับภาพลักษณ์เดิม ๆ สุดท้ายนี้ การเปิดรับและยอมรับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมเกี่ยวกับวัย จะช่วยให้เราทุกคนสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างเข้าใจและเคารพกันมากขึ้น เพิ่มโอกาสในการพัฒนาตนเองและสังคมโดยรวมตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไป