ช่วงที่ฉันเผลอคิดว่า “ใจมืด” หรือ “ชีวิตแย่ไปหมด” มักเกิดตอนมีเรื่องกระทบใจ เช่น งานกดดัน ทะเลาะกับคนใกล้ตัว หรือเลื่อนดูโซเชียลแล้วรู้สึกด้อยค่า ตอนนั้นมันเหมือนพระจันทร์หายไปจริงๆ แต่พอมาหยุดคิดดีๆ เราไม่ได้สูญเสียความสว่างข้างในไปไหนเลย แค่อารมณ์และความคิดหนาๆ มาบังไว้ชั่วคราว เหมือนประโยคที่ชอบมากว่า “พระจันทร์ไม่เคยหายไปไหน มีแต่เมฆที่มาบังแสงของมัน” วิธีที่ฉันใช้บ่อยเวลาเมฆในใจหนาๆ คือ “เฝ้าดู” มากกว่า “รีบแก้” เพราะยิ่งรีบผลักไสมันยิ่งแน่น ฉันจะเริ่มจากการยอมรับก่อนว่า ตอนนี้มีเมฆนะ เช่น โกรธ เสียใจ กลัว หรือกังวล แล้วค่อยถามตัวเองเบาๆ ว่าเมฆก้อนนี้เกิดจากอะไร (เหตุการณ์ไหน/คำพูดไหน/ความคาดหวังอะไร) แค่ได้ตั้งชื่ออารมณ์ ความหนักในอกก็ลดลงนิดหนึ่ง อีกอย่างที่ช่วยมากคือการกลับมาอยู่กับร่างกาย ฉันชอบใช้ลมหายใจ 3 รอบสั้นๆ: หายใจเข้ารู้ว่าเข้า หายใจออกรู้ว่าออก แล้วค่อยขยับไหล่คลายกราม คลายหน้าผาก เหมือนเปิดช่องให้แสงลอดเมฆ บางวันทำแค่นี้ยังไม่หายฟุ้ง แต่จะรู้สึกว่า “เรายังอยู่กับตัวเองได้” นั่นแหละคือสติคือแสงสว่าง ถ้าอยากได้มุมขำๆ แบบมีมพระจันทร์ ฉันชอบคิดว่าเมฆคือ “ความคิดดราม่า” ที่ชอบแวะมาถ่ายรูปคู่กับเรา พอมันมา เราไม่ต้องไล่ แค่ไม่ยกให้มันเป็นตัวตนทั้งหมดของเรา เดี๋ยวมันก็เคลื่อนผ่านไปเอง เหมือนเมฆบนฟ้า ลองประโยคสั้นๆ ไว้เตือนใจเวลาหนักๆ: “ใจเหมือนพระจันทร์” สว่างอยู่แล้ว แค่ถูกบังชั่วคราว วันนี้ถ้าเธอรู้สึกไม่ไหวมาก ให้ทำอย่างน้อย 1 อย่าง: วางมือถือ 5 นาที ดื่มน้ำ ตั้งลมหายใจ หรือมองท้องฟ้า แล้วบอกตัวเองว่า พระจันทร์ไม่เคยหายไปไหน และเราเองก็เช่นกัน