อย่าคิดว่า "พรุ่งนี้ยังมี" เพราะเวลาไม่เคยรอใคร และคำว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" อาจกลายเป็น "ไม่มีโอกาสได้ทำ"
หลายครั้งในชีวิต เรามักปลอบใจตัวเองด้วยประโยคสั้น ๆ ว่า "พรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้" หรือ "เดี๋ยวค่อยเริ่ม ยังมีเวลา" คำพูดเหล่านี้ฟังดูเหมือนไม่มีพิษภัย แต่เมื่อสะสมไปเรื่อย ๆ มันกลับกลายเป็นกำแพงที่ขวางเราไม่ให้ลงมือทำสิ่งสำ คัญในชีวิต
ไม่มีใครรู้ว่า "พรุ่งนี้" จะมาถึงสำหรับเราหรือไม่ เพราะชีวิตไม่เคยให้สัญญากับใครว่าจะมีวันใหม่เสมอ เวลาเดินหน้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน ไม่เคยหยุดพัก ไม่เคยย้อนกลับ และไม่เคยรอให้ใครพร้อม เมื่อเวลาผ่านไป โอกาสหลายอย่างก็ผ่านไปพร้อมกัน บางโอกาสหวนกลับมาอีก แต่บางโอกาสจากไปตลอดกาล
คนจำนวนไม่น้อยเสียใจในบั้นปลายชีวิต ไม่ใช่เพราะทำผิดพลาดมากเกินไป แต่เพราะมีหลายสิ่งที่ไม่เคยได้ลงมือทำเลย พวกเขาอยากขอโทษใครบางคน แต่ผลัดวันไว้จนสายเกินไป อยากใช้เวลากับพ่อแม่ให้มากขึ้น แต่มัวแต่งานและความยุ่ง จนวันที่จะกลับไปกอดท่านได้ กลับเหลือเพียงรูปถ่ายและความทรงจำ อยากเริ่มดูแลสุขภาพ แต่คิดว่า "ยังไม่เป็นไร" จนร่างกายส่งสัญญาณเตือนที่ยากจะย้อนคื น
คำว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" จึงเป็นคำที่อันตรายกว่าที่คิด เพราะมันทำให้เรารู้สึกเหมือนยังมีเวลา ทั้งที่ความจริงเวลาได้ลดลงทุกวินาที
พระพุทธเจ้าทรงสอนให้ระลึกถึงความไม่เที่ยงอยู่เสมอ ชีวิต ร่างกาย ทรัพย์สิน และทุกสิ่งในโลกนี้ ล้วนเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ไม่มีอะไรแน่นอน แม้แต่ลมหายใจที่เข้าออก ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าลมหายใจครั้งถัดไปจะมาถึง
การระลึกถึงความไม่เที่ยง ไม่ใช่เพื่อทำให้เราหวาดกลัว แต่เพื่อปลุกให้เราใช้เวลาที่มีอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด เมื่อรู้ว่าชีวิตไม่แน่นอน เราจะเลิกผัดวันประกันพรุ่ง และเริ่มทำสิ่งที่ควรทำในวันนี้
หากมีความดีที่ตั้งใจไว้ จงเริ่มทำวันนี้ หากมีบุญที่อยากสร้าง จงอย่าผัดผ่อน หากมีคนที่รัก จงบอกรักเขาในวันที่ยังมีโอกาส หากมีพ่อแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ จงใช้เวลากับท่านให้มากกว่าการจ้องหน้าจอโทรศัพท์ เพราะวันหนึ่งเราอาจอยากย้อนเวลากลับไป แต่จะไม่มีวันทำได้
เช่นเดียวกับการให้อภัย หลายคนเก็บความโกรธไว้เพราะคิดว่ายังมีเวลาค่อยคืนดีกัน แต่เมื่ออีกฝ่ายจากไป ความเสียใจนั้นจะอยู่กับเราตลอดชีวิต การให้อภัยไม่ได้ปลดปล่อยเพียงอีกฝ่าย แต่ยังปลดปล่อยใจของเราเองจากพันธนาการแห่งความทุกข์
ในทางธรรม ความเพียรเป็นคุณธรรมสำคัญ ผู้ที่รอแต่แรงบันดาลใจมักไม่ได้เริ่มต้น แต่ผู้ที่ลงมือทำ แม้เพียงวันละเล็กละน้อย ย่อมก้าวหน้าเสมอ เหมือนหยดน้ำที่ตกลงบนหินทุกวัน สุดท้ายยังสามารถกัดเซาะหินให้เป็นร่องได้
อย่ารอให้พร้อม เพราะไม่มีใครพร้อมที่สุดในการเริ่มต้น อย่ารอให้ทุกอย่างสมบูรณ์ เพราะโลกนี ้ไม่มีวันที่สมบูรณ์แบบ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเริ่มต้นตั้งแต่วันนี้ แม้ก้าวแรกจะเล็กเพียงใด ก็ยังดีกว่าการยืนอยู่ที่เดิมแล้วบอกตัวเองว่า "ไว้พรุ่งนี้"
วันนี้คือของขวัญที่ชีวิตมอบให้เรา ส่วนพรุ่งนี้เป็นเพียงความหวัง ไม่มีใครถือครองมันได้อย่างแท้จริง เราจึงควรใช้วันนี้ให้เต็มไปด้วยคุณค่า ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด สร้างความดีให้มากที่สุด ดูแลคนที่รักให้ดีที่สุด และฝึกจิตใจให้สงบที่สุด
เมื่อถึงวันที่ต้องจากโลกนี้ไป สิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ใช่จำนวนปีที่เราเคยมีชีวิตอยู่ แต่คือสิ่งดีงามที่เราได้ทำไว้ในแต่ละวัน
อย่าคิดว่า "พรุ่งนี้ยังมี" เพราะเวลาไม่เคยรอใคร และคำว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" อาจกลายเป็น "ไม่มีโอกาสได้ทำ"
จงใช้วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดของชีวิต ทำความดีในขณะที่ยังมีแรง รักในขณะที่ยังมีโอกาส ให้อภัยในขณะที่ยังมีเวลา และเจริญสติในขณะที่ยังมีลมหายใจ เพราะเมื่อวันหนึ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เราจะไม่เสียใจที่ปล่อยให้ชีวิตผ่านไปกับคำว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" แต่จะอิ่มเอมใจว่า อย่างน้อย...เราได้ใช้ทุกวันที่มีอย่างคุ้มค่าที่สุดแล้ว.
หลายครั้งที่ผมเองก็เคยเผชิญกับความรู้สึกว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" หรือ "พรุ่งนี้คงยังทัน" แต่ชีวิตก็พิสูจน์ให้เห็นเสมอว่าเวลานั้นไม่เคยชะลอตัวให้เราเลยแม้แต่น้อย ผมจึงเริ่มเรียนรู้ที่จะจับเวลาของตัวเองให้เกิดประโยชน์สูงสุดในทุกวัน ตั้งแต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างการทักทายคนที่รัก ไปจนถึงการลงมือทำสิ่งที่ตั้งใจไว้อย่างจริงจัง แม้บางครั้งจะเป็นก้าวเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนไม่สำคัญนัก แต่สะสมไปเรื่อย ๆ ก็จะกลายเป็นความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ตามมา คำว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" มักจะเป็นเหมือนดาบสองคมที่ทั้งให้ความสบายใจชั่วคราว แต่ในขณะเดียวกันก็ขโมยโอกาสและความสุขในปัจจุบันไปโดยที่เราแทบไม่รู้ตัว การรู้ค่าของเวลาปัจจุบันและความไม่แน่นอนของชีวิต ทำให้เราเปิดใจมากขึ้นที่จะให้อภัย แสดงความรัก และมีความตั้งใจจริงในการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า เคยมีช่วงเวลาหนึ่งที่ผมช้าเกินไปที่จะบอกรักและขอโทษใครบางคน ผลลัพธ์นั้นทำให้ผมเข้าใจว่าไม่มีประโยชน์ที่จะผัดวันประกันพรุ่งอีกต่อไป นอกจากนี้ การฝึกเจริญสติและตั้งใจทำความดีในทุกวันนี้ ทำให้จิตใจของผมสงบและมีความสุขมากขึ้น ผมเชื่อว่าความเพียรและการลงมือทำอย่างต่อเนื่อง แม้จะเล็กน้อย ก็เท่ากับน้ำหยดที่กัดกร่อนหิน เกิดเป็นเส้นทางเดินของชีวิตที่มั่นคงและมีความหมาย ดังนั้น ผมขอแนะนำว่าอย่ารอให้พร้อมหรือเหมาะสมที่สุด เริ่มต้นทำวันนี้ ลงมือทำด้วยใจจริง เพราะเวลานั้นทรงคุณค่าที่สุด และพรุ่งนี้อาจไม่เคยมีจริงสำหรับเรา