จริงๆแล้วแสงของพระอาทิตย์เป็นแสงสีขาว แสงสีขาวของดวงอาทิตย์ประกอบด้วยแสงหลายสีรวมกัน ตั้งแต่สีม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด จนถึงสีแดง เหมือนที่เราเห็นในรุ้งกินน้ำ เมื่อแสงอาทิตย์ผ่านหยดน้ำแล้วแยกออกเป็นสีต่าง ๆ ที่เราเห็นดวงอาทิตย์เป็นสีเหลืองหรือสีส้ม ไม่ได้หมายความว่าดวงอาทิตย์ปล่อยแสงสี

จงเลือกบ้านที่ให้ความสงบ เลือกคนที่ไม่ทำให้หัวใจต้องทรมาน เลือกความรักที่ไม่ต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรี และเลือกชีวิตที่ไม่ต้องคอยพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องรีบร้อนที่จะรัก ไม่ต้องวิ่งตามใคร และไม่ต้องอดทนกับความเจ็บปวดเพียงเพราะคำว่า “สายสัมพันธ์พิเศษ” ลองถามหัวใจตัวเองดูว่า…

โอ้อกเอ๋ย…เจ้ายอดดวงฤทัย งามจับใจ ใครเล่าจะเปรียบเหมือน เพียงได้พบ ก็เหมือนใจลอยเลื่อน ดุจดาวเดือน เคลื่อนมาสู่สายตา รอยยิ้มเจ้า ช่างงดงามแลอ่อนหวาน พาใจพาล หลงใหลแลใฝ่หา แม้เพียงมอง ก็ยังตรึงอุรา ทุกเวลา พาใจให้คะนึง โอ้เอ๋ยโอ้อกข้า ช่างอ่อนไหว ฝากหัวใจ ไว้กับเจ้าจนลึกซึ้ง หากวาสนา น

สุดท้ายแล้วฉันก็ชอบมองดวงอาทิตย์อยู่ดี โดยเฉพาะดวงอาทิตย์ในฤดูหนาว ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยออกมาให้ได้เจอ แต่ฉันก็เฝ้ารอคอย เพราะทุกครั้งที่ได้เห็น ความอบอุ่นจากเธอส่งตรงมาหล่อเลี้ยงหัวใจฉันให้ค่อย ๆ ผลิบานอีกครั้ง ฉันไม่เคยโกรธเลยที่เธอหายไปในบางวัน เพราะเข้าใจดีว่าดวงอาทิตย์ไม่ได้มีหน้าที่ส่องแสงให้

ความจริงนั้นเรียบง่ายเสมอ.. อะไรที่ใช่ มันจะไม่ซับซ้อน ไม่ทำให้เรารู้สึกฝืน หนักอึ้ง หรือยากลำบาก หากเราเจอความสับสน ให้วางความคิดลง แล้วใช้สัญชาตญาณของเรานำทาง ปล่อยให้หัวใจเป็นเข็มทิศนำทางไป เพราะหัวใจเชื่อมต่อกับตัวตนที่แท้จริงของเราเสมอ #ท้องฟ้าฮีลใจ #ท้องฟ้า #ท้องฟ้าสดใ

1.เหงาไหมไม่รู้..แต่…. ไม่ต้องปรับตัวตามใคร จะเงียบ จะเสียงดัง จะนั่งตรงไหนก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจใคร 2. ใช้เวลาได้เต็มที่กับตัวเอง ได้ฟังความคิด ได้พัก ได้เติบโตแบบไม่เร่งรีบ 3.ไม่ต้องรอฟังคำอนุมัติจากใคร จะกินอะไร เที่ยวไหน ซื้ออะไร ตัดสินใจเองได้หมด 4. จัดบ้าน จัดชีวิต ตามใจตัว

ทุกชีวิตมีสิทธิที่จะรัก เพราะความรักไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ต้อง “ขออนุญาต” จากใคร มันเกิดขึ้นได้เองเหมือนลมหายใจ เหมือนหัวใจที่เลือกเต้นแรงกับบางคนโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน เราอาจพบใครบางคนในเวลาที่ไม่ตั้งใจ แล้วค่อย ๆ รู้ตัวว่าเขาเข้ามาอยู่ในความรู้สึกของเราไปแล้ว และเมื่อความรักเกิดขึ้น ทุกคนก็มีสิทธิ

บางความฝัน ไม่ได้สวยงามเพราะภาพที่เห็น แต่สวยงามเพราะความรู้สึกในนั้น มันอบอุ่น เงียบสงบ และเต็มไปด้วยสิ่งที่โลกความจริงให้เราไม่ได้ จนทำให้เราเผลอคิดว่า “ถ้าสวรรค์มีจริง… ก็คงเป็นที่แบบนี้” ที่ที่หัวใจไม่ต้องระวังตัว ไม่ต้องเข้มแข็ง ไม่ต้องฝืนยิ้มให้ใคร และไม่ต้องกลัวว่าจะสูญเสียอะไรอ

ในช่วงแรกของการรู้จักกัน มนุษย์มักสวมบทบาทบางอย่างโดยไม่รู้ตัว เราพยายามเป็นในแบบที่คิดว่า “ควรจะเป็น” หรือ “อยากให้คนอื่นมองเห็น” ความสุภาพ ความเอาใจใส่ ความพยายามในการรักษาความสัมพันธ์ ล้วนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่ายในช่วงเวลาที่ทุกอย่างยังใหม่ เพราะความตั้งใจยังสดใหม่ และภาพลักษณ์ยังสำคัญ แต่เ

อะไรที่เป็นของเรา จะไม่วิ่งหนีเราไปไหนไกล บางครั้งเราใช้เวลาทั้งชีวิตวิ่งไล่ตามบางสิ่ง ความรัก โอกาส ความสำเร็จ หรือแม้แต่ “ใครบางคน” เราวิ่งจนเหนื่อย… และเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมมันถึงไม่เคยหยุดรอเราเลย แต่บางทีคำตอบอาจไม่ใช่การวิ่งให้เร็วขึ้น แต่อยู่ที่การ “หยุด” แล้วมองให้ชัดขึ้น สิ่งที่เ

กฎของเวลา ไม่ได้เขียนไว้ในตำราเล่มไหน แต่เราทุกคนเรียนรู้มันด้วยหัวใจของตัวเอง วันหนึ่งเราจะพบว่า สถานที่เดิม… ไม่ให้ความรู้สึกเหมือนเดิม เพลงเดิม… ฟังแล้วไม่เหมือนเดิม แม้แต่คนเดิม… ก็อาจไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เวลาไม่เคยหยุดอยู่กับที่ มันพาโลกเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ และระหว่างทางนั

ในชีวิตของคนเรา มีความรู้สึกมากมายที่เราสามารถเรียกชื่อมันได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความสุข ความเศร้า หรือความคิดถึง แต่ก็มีบางความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจอย่างเงียบ ๆ โดยที่เราไม่สามารถตั้งชื่อให้มันได้เลย มันไม่ใช่ความรักอย่างเต็มคำ แต่ก็ไม่ใช่เพียงความเหงา ไม่ใช่ความผูกพันที่ชัดเจน และ

บนโลกนี้มีสารเสพติดมากมายที่ถูกห้าม ถูกควบคุม และถูกเตือนถึงอันตรายของมัน ผู้คนต่างรู้ดีว่าสิ่งเหล่านั้นสามารถทำลายร่างกาย ทำลายชีวิต และทำให้คนคนหนึ่งสูญเสียตัวเองไปได้ในที่สุด แต่มี “สิ่งหนึ่ง” ที่ไม่มีฉลากคำเตือน ไม่มีข้อห้ามทางกฎหมาย และไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงมันได้อย่างแท้จริง สิ่งนั้นคือ…ควา

บางครั้งสิ่งที่ทำให้ใจเราเหนื่อย ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่คือ ความคาดหวัง ที่เราวางไว้เงียบ ๆ ในใจต่างหาก เราอาจไม่ได้พูดมันออกมา ไม่ได้บอกใคร แต่ลึก ๆ แล้ว เราก็หวังว่าอะไรบางอย่างจะเป็นแบบที่เราคิด หวังว่าใครบางคนจะเข้าใจ หวังว่าเขาจะยังเหมือนเดิม หวังว่าสิ่งที่ให้ไป จะได้รับกลับมาบ้าง

บางครั้งคำว่า “เหนื่อย” มันไม่ได้แปลว่า ร่างกายอ่อนล้าเลยด้วยซ้ำ มันแค่เป็นคำสั้น ๆ ที่เราใช้แทนทุกอย่าง ที่อธิบายไม่ออก ความคิดมากมาย กองทับกันอยู่ข้างใน ความรู้สึกหลายอย่าง ปะปนกันจนแยกไม่ออกว่า อะไรคืออะไร อยากเล่าให้ใครสักคนฟัง แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน เพราะแม้แต่ตัวเราเอง ก็ยังไม่เข้าใจมัน

ถึงจากเป็นก็ไม่ต่างจากจากตาย เมื่อเธอหายห่างไกลไม่ให้เห็น ใจดวงนี้คิดถึงเธอทุกเช้าเย็น เธอซ่อนเร้นหลบลี้ไกลดวงใจ เหมือนโลกนี้เงียบงันในวันเหงา เหลือเพียงเงาความหลังยังหวั่นไหว แม้กาลผ่านเนิ่นนานสักเท่าใด ชื่อของเธอยังอยู่ในหัวใจเดิม #พระจันทร์ #ท้องฟ้ากลางคืน #ดวงจันทร์ #ท้องฟ้า

รักในแบบที่พอจะรักได้ ไม่ต้องทุ่มเทจนลืมหายใจ ไม่ต้องคาดหวังจนหัวใจล้า เป็นรักที่ยังเหลือพื้นที่ให้ตัวเอง ให้ความเงียบได้พัก ให้ความคิดได้เติบโต รักแบบไม่ฝืน ไม่เร่ง ไม่รั้ง แค่เดินไปข้างกันในจังหวะที่ไหว ถ้าวันไหนเหนื่อย ก็วางมือกันได้โดยไม่ต้องจากลา เพราะบางที รักที่พอจะรักได้ อาจเ