การที่แรงงานกัมพูชาตัดสินใจกลับประเทศแม้จะมีรายได้วันละ 420-450 บาท แสดงถึงความกังวลและความไม่มั่นคงในสถานการณ์ปัจจุบันที่ศรีสะเกษ พวกเขาแบกตู้เย็น พัดลม รวมถึงของใช้ส่วนตัวข้ามด่านช่องสะงำกลับบ้านอย่างเร่งด่วน เหตุการณ์นี้สะท้อนถึงความเปราะบางของแรงงานต่างด้าวที่ต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ชายแดน นอกจากความกังวลเกี่ยวกับข่าวลือสงครามแล้ว การประชุมคณะกรรมการร่วมไทย-กัมพูชา (JBC) ที่ยังไม่ได้ข้อสรุปชัดเจนส่งผลให้แรงงานเหล่านี้ไม่สามารถวางแผนชีวิตในระยะยาวได้ การตัดสินใจกลับประเทศแม้ไม่มีงานรองรับเป็นตัวอย่างของผลกระทบจากความไม่มั่นคงด้านแรงงานข้ามชาติ แรงงานที่อยู่ในไทยมากกว่า 10 ปีหลายคนเลือกทิ้งงานและเงินเดือนวันละ 450 บาทเพราะรับสายเร่งด่วนจากครอบครัวที่วิตกกังวลด้านความปลอดภัย เมื่อสถานการณ์ความไม่สงบคลี่คลายและหากนายจ้างยังเปิดรับแรงงาน ก็มักจะมีการกลับเข้ามาทำงานอีกครั้ง นอกจากนี้ การขนย้ายสิ่งของมีค่า เช่น ตู้เย็น ถือเป็นการรักษาคุณภาพชีวิตพื้นฐานระหว่างเดินทางกลับประเทศ ในมุมมองนี้ เหตุการณ์สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของการบริหารจัดการแรงงานข้ามชาติในบริบทของความมั่นคงและสุขภาพจิต พร้อมกับความจำเป็นที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น กระทรวงแรงงานและหน่วยงานชายแดน ต้องหารือและพัฒนาแนวทางร่วมกันเพื่อปกป้องและสร้างความมั่นใจต่อแรงงานเหล่านี้ รวมทั้งการส่งเสริมการสื่อสารและข้อมูลที่ชัดเจนเพื่อป้องกันข่าวลือที่อาจส่งผลทางลบต่อความเชื่อมั่น ภาพรวมของสถานการณ์นี้จึงไม่เพียงแต่เป็นเรื่องของแรงงานเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ การบริหารจัดการชายแดน และความมั่นคงในภูมิภาค ที่ต้องการความร่วมมือและการแก้ไขปัญหาอย่างรอบด้านเพื่อประโยชน์ของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง