The tone one night changed.
"Elder"
"Hm."
"..."
"Tell me, don't be quiet." The tone doesn't sound pressured, but it's also covert that the end of the line is doing something in it.
"Same story," I replied.
"Well, what's it like? Tell me, I want to hear." The other person was so obsessed with something on the end of the line that I noticed it.
"I'm doing something, but I can listen to you. Tell me, I'm preparing to hear what you're going to tell me." He replied to me as if we were thinking about it lately.
"Since that day, the day I told you, I've been practicing every day to capture my mind, my voice, to distinguish myself from the present, but what I'm going to tell you, I just want to tell you.
I called that senior last night because there were some things to talk to him about personally, and it was crazy that I got excited and tried to make everything look normal out here, but inside my heart, it was shaking, and I tried to control it, not to be overly flattering, to be normal.
Oppa, I'm excited. I can't take away the feeling I'm having now with that senior. I'm crazy. How long do I have to be and be in this feeling?
I'm scared. I'm afraid I lost this relationship. I used to say everything to his brother, but now I have some gaps. I'm making myself a spy with his brother. He's my heart right now. With what I'm handling, I'm still in my head and playing with my emotions too much. Do you hear what I'm saying? "
I finished the whole speech excited. I wanted someone close to me to be aware and experience the experience I was "having" it in now.
"Hear, I hear, I hear you're having this" emotion "about the past with it right now, right here, and yes, I believe you also know that" it's over "and" it's past "for this.
But what remains is the "story" that you're meaning about what happened and ended in the past, you just can't live where this story doesn't end, and the person who created the story of what really happened is you, and it's over. It ended last week that you experienced what happened.
I understand you, and I'm glad you stopped by to tell me, and I believe you'll get through it like you've been through it.
You said to me, "All of a sudden, the feelings you had with that person disappeared at any time, and finally it wasn't with you at the time, that knowledge with that person, you could, and it would pass, stay with it for a while, not resist, and be conscious of the reality that happened, all right?"
I listened to my seniors talk until the end. I was relieved. Yes, I only saw that "it was a feeling that came from my own embellishment."
Tonight I say goodbye and thank you. We talked a little while later. It all ended with the feeling and story of that senior circling. I just saw it as a matter of fact. Is that enough? ^ ^
It's over. And have a good night tonight ^ ^
เมื่อฉันได้อ่านบทความนี้แล้วรู้สึกว่ามันสะท้อนประสบการณ์จริงที่หลายคนอาจเจอ คือการเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะเวลาที่เราโทรหาคนที่สำคัญ แล้วยังคอยจับความรู้สึกในใจตัวเองว่าเป็นอย่างไร แม้จะพยายามควบคุมความรู้สึกภายนอกให้ดูปกติ แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกลัวว่าจะเสียความสัมพันธ์ก็ตาม จากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันพบว่าการพูดคุยเปิดใจอย่างตรงไปตรงมาช่วยคลี่คลายความรู้สึกได้มาก การมีใครสักคนที่พร้อมรับฟังและเข้าใจ ทำให้รู้สึกไม่โดดเดี่ยวและสามารถจัดการกับอารมณ์ได้ดีขึ้น โดยเฉพาะการพยายามมีสติรับรู้ความรู้สึกโดยไม่ต่อต้าน ช่วยให้เราก้าวผ่านความรู้สึกในอดีตซึ่งเป็นเรื่องที่จบไปแล้วได้จริง ๆ อีกแง่มุมหนึ่งที่น่าสนใจคือการที่บทความนี้เน้นย้ำถึงการที่เราสร้างความหมายกับเรื่องราวในอดีตเอง การยอมรับว่าเราปรุงแต่งอารมณ์และความรู้สึกนั้น ไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ แต่มันแสดงถึงความเป็นมนุษย์ และการเปิดใจที่จะยอมรับมันก็เป็นทางหนึ่งที่จะช่วยให้เยียวยาใจตัวเองได้ในที่สุด โดยรวมแล้ว เรื่องราวนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของบทสนทนาและการแบ่งปันความรู้สึกอย่างจริงใจ ที่ช่วยให้คนอ่านได้เข้าใจและรู้สึกเชื่อมโยงกับประสบการณ์ของผู้อ่านคนนั้นอย่างลึกซึ้ง ซึ่งนอกจากจะเป็นการบันทึกความทรงจำส่วนตัวแล้ว ยังเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตนเองอีกด้วย
