ย้อนรอยตำนาน ”ดาวรุ่ง... พุ่งไปไหน?“
อาจจะยาวหน่อย นะค่ะ อยากแชร์ จริงๆๆ
ตอนนั้นอายุ 22 ชีวิตกำลังรุ่งสุดๆ จากพนักงานบันทึกข้อมูลต๊อกต๋อย อยู่ดีๆ ส้มหล่นโครมใหญ่ ผู้อำนวยการ (ผอ.) สายงานผลิตเรียกตัวไปปั้นเป็น "เจ้าหน้าที่วางแผน" ตำแหน่งนี้คือความหวังของหมู่บ้าน ใครๆ ก็บอกว่าก้าวหน้าเร็วมาก แต่ความดัน (ทุรัง) ก็สูงมากเช่นกัน!
🎓 ทุกวันพุธคือ "วันพิพากษา"
ทุกวันพุธ ฉันต้องเข้าคลาส VIP แบบตัวต่อตัวกับ ผอ. นั่งเรียนวางแผนกันแบบเน้นๆ เนื้อๆ เกร็งจนหลังตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด ผอ. ก็สอนไป เราก็พยักหน้าหงึกๆ ทำเหมือนเข้าใจทุกอณู ทั้งที่ในใจคือ "ท่านคะ... หนูจดไม่ทันแล้ววว"
📸 จังหวะนรก... และมือถือในตำนาน
พอจบคลาสวันหนึ่ง ผอ. ปิดจ็อบด้วยประโยคเผด็จการสายซัพพอร์ตว่า:
"เอ้า! งานนี้สำคัญนะ ถ่ายรูปเก็บไว้ดูเลย จะได้ไม่ลืม"
วินาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุน! ในกระเป๋ากางเกงฉันมี "อาวุธลับ" เป็นมือถือรุ่นปุ่มกดในตำนาน ที่นอกจากจะไม่มีกล้องชัดๆ แล้ว สภาพน้องคือ "กรอบหลุด" จนต้องใช้ หนังยางสีแดงมัดแกง พันไว้รอบตัวเครื่องประมาณ 3 ทบ เพื่อยื้อชีวิตไม่ให้ร่างแยกออกจากกัน!
ถ้าฉันหยิบออกมาถ่ายรูปตอนนั้น ภาพลักษณ์ "ว่าที่เจ้าหน้าที่วางแผนอนาคตไกล" ของฉันต้องจบลงตรงนั้นแน่ๆ ผอ. คงจะสงสัยว่า: "นี่เธอจะมาวางแผนการผลิต หรือจะมาวางระเบิดโรงงาน? ทำไมมือถือเธอเหมือนวัตถุโบราณที่ผ่านสงครามโลกมาแบบนั้น!"
🤥 การโกหกสีขาว (ที่หน้าดำคร่ำเครียด)
ด้วยไหวพริบระดับอัจฉริยะ (ที่ใช้หนีหน้าสิ่วหน้าขวาน) ฉันเลยโพล่งออกไปเสียงดังฟังชัดว่า:
"อุ๊ย! ผอ. คะ... หนู 'ลืม' เอามือถือมาค่ะ!"
พร้อมกับทำหน้าเสียดายสุดขีด ทั้งที่จริงๆ ในกระเป๋ากางเกงน้องปุ่มกดนั่นสั่น ครืดๆ ทักทายอยู่พอดี! ยอมโดนตำหนิว่าเป็นเด็กขี้ลืม ดีกว่าโดนทักว่า "นั่นมือถือหรือของขลังคะลูก?"
สรุปวันนั้น: แทนที่จะได้รูปถ่าย 4K สวยๆ ฉันต้องใช้ "สมองส่วนความจำสำรอง" เมมโมรี่งานทั้งหมดเข้ าหัวแบบสดๆ เพราะกลัวหนังยางขาดกลางห้องประชุมแท้ๆ! 😅
นี่แหละครับที่เขาเรียกว่า "ภาพลักษณ์ต้องรักษา แม้หนังยางจะขาดกระเด็นก็ตาม"#ติดเทรนด์ #lemon8ไดอารี่
ในชีวิตการทำงานแรกๆ นั้น ล้วนเต็มไปด้วยความท้าทายที่ทุกคนต้องเผชิญไม่ต่างกับเรื่องเล่าของเจ้าหน้าที่วางแผนคนนี้เลยค่ะ จำได้ว่าตัวเองก็เคยเจอสถานการณ์ที่ต้องรับผิดชอบงานสำคัญอย่างกระทันหันในวัย 20 กว่าเหมือนกัน ช่วงนั้นหลายครั้งต้องทำทุกอย่างให้ดูเป็นมืออาชีพ ทั้งๆ ที่ใจไม่ได้พร้อมเต็มที่ทุกเวลา แล้วความทรงจำเรื่องการมีอุปกรณ์ที่เหมาะสมกับงานก็สำคัญมากนะ อย่างเรื่องมือถือรุ่นเก่าของเจ้าของเรื่องนี้ที่สภาพเต็มไปด้วยการพันหนังยางเพื่อยืดอายุการใช้งาน ทำให้ต้องแก้ไขสถานการณ์โดยใช้ความคิดไวแทนการพึ่งพาเทคโนโลยี ซึ่งถือเป็นบทเรียนที่ดีว่าการปรับตัวและไหวพริบสำคัญไม่แพ้เครื่องมือเลย อีกอย่างที่เข้าใจได้มากคือความกดดันจากการโดนจับตามองและความคาดหวังสูงจากผู้บังคับบัญชาในวัยต้นของการทำงาน ซึ่งทำให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในวันพิพากษาทุกครั้งที่ต้องเรียนรู้และประเมินผล นี่เป็นแรงผลักดันที่ทำให้เราเติบโตขึ้นได้จริงๆ สุดท้ายการรักษาภาพลักษณ์และความเป็นมืออาชีพ แม้ว่าวัสดุและอุปกรณ์จะไม่อำนวย ก็เป็นสิ่งที่หลายคนเคยพบเจอ เพราะการเริ่มต้นที่ไม่สมบูรณ์แบบไม่ได้หมายความว่าเส้นทางไม่รุ่งเสมอไป ตอนนั้นแม้ว่าจะไม่มีรูปถ่ายสวยๆ เหมือนคนอื่น แต่ประสบการณ์และความจำที่ต้องบันทึกด้วยตัวเองนี้ กลับกลายเป็นสิ่งที่ฝึกฝนทักษะการวางแผนและการแก้ไขปัญหาในชีวิตการทำงานได้อย่างแท้จริงค่ะ ทุกอย่างนี้สะท้อนให้เห็นว่า "ดาวรุ่ง" อาจไม่ได้พุ่งไปได้ไกลในเส้นทางแบบเดียวเสมอไป แต่เส้นทางและการเติบโตของแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยเรื่องราวและบทเรียนที่มีค่าอย่างมากค่ะ
