บทที่ 5 เส้นขนานของท้องฟ้าและพื้นทะเล

คนเราจะมีหนังสือเล่มโปรดอยู่ในใจเสมอ

บทที่ 5 เส้นขนานของท้องฟ้าและพื้นทะเล☁️🌊

หลับตานึกถึงภาพของท้องฟ้าและพื้นทะเล

“ให้คุณเป็นท้องฟ้า ผมจะเป็นทะเล”

บทคลาสสิคที่ใครๆก็พูดสินะ

กับไอ้การเปรียบเทียบ ท้องฟ้า แม่น้ำ พระจันทร์ ดาว

เปล่า!! ไม่เหมือนใคร ใช่ไม่มีทางเหมือน

เพราะ

บทนี้คือความหมายของการเป็นพื้นที่ที่สะท้อนภาพของกันและกัน

ทะเลไม่เคยเป็นเจ้าของท้องฟ้า

แต่บนผืนน้ำกลับมีเงาของท้องฟ้าปรากฏอยู่เสมอ เช่นเดียวกับบางคนที่ไม่ได้อยู่ในชีวิตแต่กลับมีอิทธิพลต่อความรู้สึกและความคิดของเราอย่างเงียบๆโดยที่เราควบคุมไม่ได้เลย

มันทำให้เราอยากที่จะเก่งขึ้น มี Energy ในการแก้ปัญหาในชีวิตมากขึ้น แบบที่เห้ยเราทำได้จริงเหรอวะ หรือในตอนที่หันหลังกลับไป มันมองเห็นตัวเองที่ต่างออกไปเราในวันก่อนนั้นเยอะเลย

เมื่อมองออกไปยังสุดขอบสายตา

เราจะเห็นเส้นขอบฟ้าที่ดูเหมือนกับว่าท้องฟ้าและทะเลกำลังบรรจบกัน เป็นภาพที่ชวนเชื่อว่ามันอยู่ใกล้กันจริงๆ

เมื่อพยายามเดินเข้าไปหาเส้นที่บรรจบ

กลับพบว่าระยะห่างนั้นยังคงอยู่เสมอ

แต่ถึงอย่างนั้น ท้องฟ้าก็ยังทอดตัวอยู่เหนือทะเล

และทะเลก็ยังสะท้อนภาพของท้องฟ้าในทุกวัน

บางความสัมพันธ์อาจถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการมองเห็น

การเข้าใจ และการเติบโตไปพร้อมกับการมีอยู่ของกันและกัน

และบางที…

เราอาจไม่ใช่เส้นขนานที่มีไว้เพียงเพื่อมองเห็นกันจากระยะไกล

และระยะทางอาจไม่ใช่ช่องว่างที่สำคัญอะไรนักหนา

เพราะในวันที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม วันที่เมฆฝนเคลื่อนเข้ามาปกคลุม

จนมองไม่เห็นแสงสว่างเดิม ๆ ธรรมชาติก็มักมีวิธีปลอบโยนเสมอ เช่น หลังสายฝนผ่านพ้นไป สายรุ้งจะปรากฏขึ้น เป็นสะพาน 7 สีวิบวับๆที่เชื่อมระหว่างท้องฟ้าและผืนน้ำ ที่กำลังบอกว่า

แม้บางสิ่งจะดูห่างไกล ก็ยังมีช่วงเวลาที่ความงดงามจะพาพวกมันมาพบกัน

เพราะงั้น หากวันนี้เรายังเป็นเพียงท้องฟ้าและทะเลที่มีระยะห่างอยู่เสมอ ก็ยังเชื่อว่า

ในวันที่พายุผ่านไป และหัวใจเรียนรู้ที่จะยอมรับทุกอย่างตามที่เป็น “สายรุ้งจะพาเรามาพบกันสักวัน”

พูดประโยคนี้เป็นร้อยครั้งในใจ แต่ก็ไม่เคยทำได้สักครั้ง

Because even when the distance remains, still try to create a rainbow every day.