When your body is in pain, it's so different from sitting in front of your desk.
When the original question bastard visited the emergency room,
I'm the one hugging my belly in the patient's bed.
---
I was sitting in a hospital bed, smelling alcohol and disinfectant in my nose, while one hand pressed my belly tightly to relieve the pain that was slow inside. The same question I asked myself in front of the computer came back in a more serious form:
"So who are we doing everything for?"
But this time, it's no longer a leisurely philosophical question, because physical pain squeezes everything into my lonely self at this time.
I found that the answer I thought yesterday was fuzzy, the laughter in the office, the target numbers at work, the likes and social comments, everything was floating away, just me fighting my body here.
It's funny, when the body weakens, the mind is squeezed in another way, because no one can really bear this pain for us.
I looked around the room, the patients next to me were still, some closed their eyes, some staring at the salt water dripping down the veins, and I started thinking, maybe this pain is the terrible gift that helps to filter out all the clutter of life, leaving only the basic need to breathe, heal, and walk out of here.
And then I got a much simpler answer than I thought.
We do everything for "ourselves the next second."
It's not for the distant future, it's not for someone waiting at home, it's just for us who are in pain right now to have a chance to go through this pain to see the sun outside tomorrow.
If today you're questioning yourself for who you're tired of, imagine when you're in a patient's bed like this, what's left of your hands is not honor or money, but breath and opportunity.
Because the day the body collapsed, we didn't do it for anyone.
We do it for living to experience a new day.
And that's it...Well, worth it.
---
I'll be fine tomorrow. I wish you who read, don't have to think about anything in the hospital. Be healthy, and then we'll think about the meaning of life when your stomach is okay. 🤍
ในช่วงเวลาที่ร่างกายเจ็บปวดอย่างหนักอย่างที่ผู้เขียนเล่ามา ผมเองก็เคยผ่านประสบการณ์คล้ายกันที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ประสบกับความเจ็บปวดทางกายทำให้ผมตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตในทุกวินาที จริงอยู่ที่ในชีวิตประจำวันเราอาจถูกความเครียดจากงาน ความกดดันทางสังคม หรือเป้าหมายต่างๆ บดบังความรู้สึกตัวเอง แต่เมื่อถึงจุดที่ร่างกายอ่อนแอ ความเจ็บปวดบีบให้เราต้องหยุดและทบทวนว่าแท้จริงแล้ว เราทำเพื่อใครและเพื่ออะไร ความเจ็บปวดไม่ได้เป็นแค่ตัวทำร้ายร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นบทเรียนที่สำคัญให้เราเห็นถึงความแข็งแกร่งและความสำคัญของการดูแลตัวเองมากขึ้น การอยู่ในห้องฉุกเฉิน หรือสถานการณ์ที่ต้องพักรักษาตัวทำให้เราเห็นภาพรวมของชีวิตชัดเจนขึ้น ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่ากับการได้มีลมหายใจ และการได้มีชีวิตเพื่อสร้างช่วงเวลาที่มีความสุขในวันข้างหน้า ในฐานะคนที่เคยเจอกับโรคเรื้อรังมา ความรู้สึกที่ผู้เขียนบรรยายถึงการต่อสู้กับความเจ็บปวดนั้นทำให้ผมนึกถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวและความกลัวที่ต้องเผชิญในทุกวัน แต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่ทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นและรู้ว่าความรักต่อตนเองนั้นสำคัญที่สุด ไม่ใช่ใครอื่น หากใครที่กำลังรู้สึกว่าความเจ็บปวดหนักหนาสาหัส หรือเหนื่อยจนถามตัวเองว่า "ทำไปเพื่อใคร" ผมอยากให้ลิสต์ออกมาว่าทุกสิ่งที่เราทำเพื่อ "ตัวเราในเวลานี้" การให้โอกาสตัวเราได้มีชีวิตต่อไปเพื่อสัมผัสความสุข แม้จะเล็กน้อย ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้วที่จะเดินหน้าต่อ สุดท้ายนี้ การดูแลสุขภาพจิตใจและร่างกายเป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม การพักผ่อนให้เพียงพอ รับฟังความต้องการของร่างกาย และหาเวลาสำหรับการเยียวยาตนเองจะช่วยให้เราอยู่กับความเจ็บปวดได้ดีกว่า และพร้อมที่จะก้าวออกไปเผชิญกับโลกภายนอกด้วยความเข้มแข็งที่มากขึ้น