ช่วงเวลาที่ร่างกายกำลังเจ็บปวด มันช่างแตกต่างจากตอนนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานเสียเหลือเกิน
เมื่อไอ้คำถามเดิมมาเยือนในห้องฉุกเฉิน
ผม คนที่นั่งกอดพุงอยู่บนเตียงคนไข้
---
ผมนั่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง กลิ่นแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อคลุ้งเข้าจมูก ขณะที่มือข้างนึงกดหน้าท้องแน่นเพื่อบรรเทาอาการปวดที่หน่วงๆ แปล๊บๆ อยู่ภายใน ไอ้คำถามเดิมที่ผมเคยถามตัวเ องตอนอยู่หน้าคอมฯ มันกลับมาในรูปแบบที่รุนแรงกว่าเดิม:
“แล้วนี่เราทำทุกอย่างไปเพื่อใคร?”
แต่คราวนี้ มันไม่ใช่คำถามเชิงปรัชญาที่นั่งครุ่นคิดอย่างสบายๆ อีกต่อไป เพราะความเจ็บปวดทางกายมันบีบให้ทุกอย่างเหลือเพียงแค่ ตัวตนอันเปล่าเปลี่ยว ของผมในเวลานี้
พอปวดท้องจนแทบจะม้วนตัว ผมกลับพบว่าคำตอบที่เคยคิดไว้เมื่อวานมันช่างเลือนลาง เสียงหัวเราะในออฟฟิศ ตัวเลขเป้าหมายในที่ทำงาน ไลค์และคอมเมนต์ในโซเชียล ทุกอย่างลอยหายไปหมด เหลือเพียงแค่ ตัวผม ที่กำลังต่อสู้กับร่างกายของตัวเองอยู่ตรงนี้
มันตลกดีนะ พอร่างกายอ่อนแอลง จิตใจมันกลับถูกบีบให้แข็งแกร่งในอีกทางหนึ่ง เพราะไม่มีใครมาแบกรับความเจ็บนี้แทนเราได้จริงๆ
ผมมองไปรอบๆ ห้อง ผู้ป่วยข้างๆ ต่างคนต่างนิ่ง บางคนหลับตา บางคนจ้องน้ำเกลือที่หยดลงเส้นเลือด ผมเริ่มคิดว่า บางทีความปวดนี้คือของขวัญร้ายกาจที่ช่วยกรองความยุ่งเหยิงในชีวิตออกไปให้หมด เหลือไว้แค่ ความจำเป็นพื้นฐาน คือต้องหายใจให้ได้ หายเจ็บให้ได้ และเดินออกไปจากที่นี่ให้ได้
แล้วผมก็ได้คำตอบหนึ่งที่เรียบง่ายกว่าที่เคยคิดไว้มาก
เราทำทุกอย่างไปเพื่อ "ตัวเราในวินาทีถัดไป"
ไม่ใช่เพื่ออนาคตอันไกลโพ้น ไม่ใช่เพื่อใครสักคนที่รออยู่ที่บ้าน แค่เพื่อให้ตัวเราที่กำลังปวดร้าวอยู่ในตอนนี้ ได้มีโอกาสก้าวผ่านความเจ็บนี้ไป เพื่อเห็นแสงตะวันข้างนอกในวันพรุ่งนี้
ถ้าวันนี้คุณกำลังตั้งคำถามกับตัวเองว่าเหนื่อยไปเพื่อใคร ลองนึกภาพตอนที่คุณนอนอยู่บนเตียงคนไข้แบบนี้ สิ่งที่เหลืออยู่ในมือค ุณ ไม่ใช่เกียรติยศหรือเงินทอง แต่คือ ลมหายใจ และ โอกาส
เพราะในวันที่ร่างกายพังทลายลง เราไม่ได้ทำเพื่อใครเลย
เราทำเพื่อ การได้มีชีวิตอยู่เพื่อสัมผัสกับวันใหม่
และแค่นั้น... ก็คุ้มค่าพอแล้ว
---
เดี๋ยวหมอมา พรุ่งนี้ผมจะหายดีครับ ขอให้คุณที่อ่านอยู่อย่าเพิ่งต้องมานั่งคิดอะไรในโรงพยาบาลเลย ขอให้สุขภาพแข็งแรง แล้วเราค่อยไปนั่งคิดถึงความหมายของชีวิตกันใหม่ ตอนที่ท้องไม่เป็นไรแบบนี้นะครับ 🤍
ในช่วงเวลาที่ร่างกายเจ็บปวดอย่างหนักอย่างที่ผู้เขียนเล่ามา ผมเองก็เคยผ่านประสบการณ์คล้ายกันที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ประสบกับความเจ็บปวดทางกายทำให้ผมตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตในทุกวินาที จริงอยู่ที่ในชีวิตประจำวันเราอาจถูกความเครียดจากงาน ความกดดันทางสังคม หรือเป้าหมายต่างๆ บดบังความรู้สึกตัวเอง แต่เมื่อถึงจุดที่ร่างกายอ่อนแอ ความเจ็บปวดบีบให้เราต้องหยุดและทบทวนว่าแท้จริงแล้ว เราทำเพื่อใครและเพื่ออะไร ความเจ็บปวดไม่ได้เป็นแค่ตัวทำร้ายร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นบทเรียนที่สำคัญให้เราเห็นถึงความแข็งแกร่งและความสำคัญของการดูแลตัวเองมากขึ้น การอยู่ในห้องฉุกเฉิน หรือสถานการณ์ที่ต้องพักรักษาตัวทำให้เราเห็นภาพรวมของชีวิตชัดเจนขึ้น ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่ากับการได้มีลมหายใจ และการได้มีชีวิตเพื่อสร้างช่วงเวลาที่มีความสุขในวันข้างหน้า ในฐานะคนที่เคยเจอกับโรคเรื้อรังมา ความรู้สึกที่ผู้เขียนบรรยายถึงการต่อสู้กับความเจ็บปวดนั้นทำให้ผมนึกถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวและความกลัวที่ต้องเผชิญในทุกวัน แต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่ทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นและรู้ว่าความรักต่อตนเองนั้นสำคัญที่สุด ไม่ใช่ใครอื่น หากใครที่กำลังรู้สึกว่าความเจ็บปวดหนักหนาสาหัส หรือเหนื่อยจนถามตัวเองว่า "ทำไปเพื่อใคร" ผมอยากให้ลิสต์ออกมาว่าทุกสิ่งที่เราทำเพื่อ "ตัวเราในเวลานี้" การให้โอกาสตัวเราได้มีชีวิตต่อไปเพื่อสัมผัสความสุข แม้จะเล็กน้อย ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้วที่จะเดินหน้าต่อ สุดท้ายนี้ การดูแลสุขภาพจิตใจและร่างกายเป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม การพักผ่อนให้เพียงพอ รับฟังความต้องการของร่างกาย และหาเวลาสำหรับการเยียวยาตนเองจะช่วยให้เราอยู่กับความเจ็บปวดได้ดีกว่า และพร้อมที่จะก้าวออกไปเผชิญกับโลกภายนอกด้วยความเข้มแข็งที่มากขึ้น
