ในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องดูแลครอบครัวและรับผิดชอบทุกอย่างคนเดียว ผมเข้าใจดีว่าการแสดงออกว่าปกติหรือเข้มแข็งตลอดเวลาไม่ใช่เรื่องง่าย ความรู้สึกที่แท้จริงมักถูกเก็บไว้ลึกๆ เพราะกลัวจะดูอ่อนแอหรือห่วงใยคนอื่นเกินไป คำว่าทุกข์ใจหรือเหนื่อยท้อจึงถูกเก็บกลบไว้เบื้องหลังใบหน้าแข็งกร้าว ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเอง "เก่งพอที่จะเก็บอาการ แต่ไม่เก่งพอที่จะไม่รู้สึก" ซึ่งทำให้รู้ว่าการยอมรับความรู้สึกของตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ เพราะไม่ว่าจะเป็นใจนักเลงหรือแม่เลี้ยงเดี่ยว เราก็ยังเป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกและต้องการการปลดปล่อยทางใจ ที่นครศรีธรรมราช ธรรมชาติและการใช้ชีวิตเรียบง่ายรอบตัวช่วยเติมพลังบวกให้ผมได้มาก ไม่ว่าจะเป็นการเดินเล่นริมคลอง หรือใช้เวลากับลูกๆ อย่างมีความสุข สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ผมเรียนรู้ที่จะ "จะทำทุกวันให้มีความสุข" แม้จะมีความทุกข์ในใจ บางทีการได้พูดคุยกับเพื่อนหรือคนที่เข้าใจ ก็เป็นการรักษาใจที่สำคัญมาก สุดท้ายอยากฝากว่าไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ทำอะไร หรืออยู่ที่ไหน แค่กล้ารับรู้ความรู้สึกของตัวเองและหาวิธีปลดปล่อยบ้าง ก็สามารถคลายความทุกข์ใจและก้าวเดินไปข้างหน้าได้อย่างเข้มแข็งและมีความสุขจริงๆ