Castes... are everywhere.

ในสังคมไทยปัจจุบัน แม้จะไม่มีคำว่า "วรรณะ" อย่างเป็นทางการเหมือนในอินเดีย แต่การแบ่งชนชั้นยังเกิดขึ้นอย่างชัดเจนผ่านการตัดสินจากสิ่งของที่เราเลือกใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น รถยนต์ นาฬิกา แบรนด์กระเป๋า หรือแม้แต่ร้านอาหารและสถานที่ท่องเที่ยวที่เราไปเยือน สิ่งเหล่านี้กลายเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกสถานะและระดับทางสังคมที่ผู้คนใช้ประเมินกันและกัน การที่คนเราแสดงออกถึงความหรูหราหรือการมีสินค้าราคาแพงนั้นมักมีแรงผลักดันจากความหวาดกลัวว่าจะ "ตกชั้น" ทางสังคม แม้บางครั้งจะต้องกู้ยืมหนี้สินหรือใช้เงินเกินตัวเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตนเอง สิ่งนี้กลายเป็นกับดักที่ทำให้หลายคนเสียอิสรภาพทางการเงิน เพียงเพื่อสร้างความประทับใจผู้อื่นและความรู้สึกว่าตนอยู่ใน "ระดับเดียวกัน" เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่สำคัญกว่าการแสดงออกผ่านวัตถุและภาพลักษณ์ คือการเน้นไปที่ "ความเก่ง" และผลงานจริงของตัวเอง ซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อพิสูจน์ตัวตน การแสดงออกถึงความสามารถและคุณค่าแท้จริงจะช่วยให้ได้รับการยอมรับอย่างยั่งยืนและไม่ต้องเสียเปรียบด้านการเงิน สุดท้าย การรับรู้และตระหนักในเรื่องวรรณะที่แอบแฝงในสังคมไทยจะช่วยให้เราสามารถหลุดพ้นจากการถูกตัดสินและติดอยู่ในกรอบของภาพลักษณ์ภายนอก การเลือกที่จะยึดมั่นในตัวตนและความสามารถแทนจะช่วยเสริมสร้างชีวิตที่มั่นคงและมีความสุขได้อย่างแท้จริง ในฐานะคนไทย เรายังสามารถสร้างสังคมที่เปิดกว้างและไม่แบ่งแยกตามสิ่งของหรือภาพลักษณ์ หากทุกคนเริ่มต้นที่การยอมรับความหลากหลายและการเคารพกันในความเป็นมนุษย์มากกว่าการแบ่งชนชั้นด้วยวัตถุภายนอก