ประสบการณ์ส่วนตัวที่อยากเล่าคือหลายครั้งที่เราให้เวลากับคนอื่น จนรู้สึกเหมือนเป็นเทียนไขเล็กๆ ที่คอยส่องแสงให้กับคนรอบข้าง แต่บางครั้งลืมเช็คว่าไฟในตัวเองยังมีพลังพอไหม การเป็นคนที่คอยช่วยเหลือหรือให้กำลังใจคนอื่นนั้นเป็นเรื่องดี แต่ถ้าไม่ได้พักและเติมไฟให้กับตัวเองบ้าง มันก็เหมือนเทียนไขที่กำลังเผาไหม้จนเหลือแต่ตะเกียง ซึ่งจะไม่สามารถให้แสงสว่างได้นาน หลายครั้งที่ผมเรียนรู้การดูแลใจตัวเองผ่านคำถามง่ายๆ ว่า "ผมกำลังส่องสว่างให้ใคร และผมยังดูแลไฟในใจตัวเองอยู่หรือเปล่า" แสงของเทียนไขไม่ได้เกิดจากความใหญ่โต แต่เกิดจากการเผาไหม้ช้าๆ ซึ่งเปรียบเสมือนพลังที่เราเติมให้ใจตัวเองทุกวัน เช่น การหาเวลาพักผ่อน การฝึกฝนจิตใจให้สงบ หรือแม้แต่การพูดคุยระบายความรู้สึกกับคนที่ไว้ใจ การรักษาไฟในตัวเองให้ยังส่องแสงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้ความตั้งใจและความเข้าใจในตัวเอง ถ้าเราไม่ดูแลไฟในใจ ก็เหมือนกับเทียนไขที่เผาไหม้จนหมด สุดท้ายก็ไม่สามารถให้แสงสว่างกับใครได้อีก ดังนั้นจึงขอแนะนำให้ทุกคนลองสังเกตตัวเองและให้เวลาพักผ่อน เติมพลังใจบ้าง เพื่อที่จะสามารถเป็นแสงสว่างอย่างยั่งยืนให้กับทั้งตัวเองและคนรอบข้างได้อย่างจริงจัง