ประสบการณ์ของผมกับการเรียนรู้ว่าความรู้สึกบางอย่างไม่ได้เลือนหายไปทันทีหลังจากความสัมพันธ์จบลง แต่จะค่อยๆ ลดทอนความเข้มข้นของความเจ็บปวดลงอย่างช้าๆ โดยที่เราแทบไม่รู้ตัว ผมเคยคิดว่าการพยายามลืมความทุกข์จากใครสักคนจะทำให้ใจสงบเร็วขึ้น แต่กลับพบว่าความเจ็บปวดนั้นจะค่อยๆ เบาลงตามเวลาที่ผ่านไปมากกว่าการเร่งลืมอย่างบีบบังคับ บางครั้งคนที่เราคิดถึงยังคงอยู่ในใจ แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความทรงจำเหล่านั้นกลายเป็นแค่เรื่องเล่าในอดีต ไม่ใช่บาดแผลที่ทำให้หัวใจเจ็บปวดเหมือนเดิม สิ่งที่สำคัญคือการให้เวลากับตัวเอง ไม่เร่งรีบที่จะลืมสิ่งที่เกิดขึ้น และเปิดโอกาสให้ใจได้เยียวยาอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นวันหนึ่งคุณจะนึกถึงเขาได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวด และความทรงจำจะกลายเป็นแรงบันดาลใจและบทเรียนให้กับชีวิต นี่คือการรักษาหัวใจแบบที่ผมได้สัมผัสและอยากบอกต่อว่าความเจ็บจะไม่อยู่กับเราไปตลอด แต่ความหวังและความสุขคือของขวัญที่รอให้เราเปิดใจรับ