Was laid off at 29 at about 30 with a mental wound.
Hello, we have been laid off and have been working at the same company for 6 days. Now we have got a new job and started the job. We found that what followed us from the old office is the psychological trauma that we do not think we have to meet. First of all, we have to say that we work in a graphic position. The old company is public, has a job system, and has its procedures. We have been working there for 10 months with notice to leave the job. Reasons from the assessment should be improved. But reversing that we are one of the people who is very stressed about the job. The more pressure we will not think about the job. It is accumulated. But we always work in time, never pickup, we just observe ourselves from starting a new job, and every time we talk to the owner of the company, we immediately develop stress, anxiety and headaches, as well as talk to the head or long-time adult in that company, it brings us back to the cause of this condition 1. Because at the old office, we are afraid of talking or approaching the boss. Like we are imbued with this, when coming to the new place, it is like a picture that we have to be scared, we have to be careful. And every time we talk to the boss, we are very stressed about the use of words. Because in the old place, we often get to say that about words, such as do not say ok or yes, answer that we have to be careful about the use of words, and have to think about what we say, whether we say it or not. Later, we are afraid of offering ideas or whatever we do because we are blocked ideas so that we do not dare to decide or say anything. This is so bad for us that we have to say hello to the elder at the old company. Everyone advised us to let go because we went to the new place. We have done nothing wrong. No need to fear. We do not think that being in a state of pressure or oppression for a long time will cause us to become unconscious anxiety. We do not blame the company for being bad. We are the unlucky ones who have encountered a bad environment and endure until the end, even after coming out. But the actions we have been hit for 10 months will result in us becoming like this, but hope that we will improve.
หลังจากได้อ่านเรื่องราวการถูกเลิกจ้างที่คุณแชร์มา ทำให้รู้สึกเห็นใจและเข้าใจในบาดแผลทางใจที่เกิดขึ้นได้ดีมากเลยค่ะ การถูกเลิกจ้างโดยเฉพาะในช่วงวัยเลข 2 กลางๆนั้น ถือเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของชีวิต และไม่ใช่แค่เรื่องการหางานใหม่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลกระทบทางจิตใจที่ต้องเผชิญด้วย จากประสบการณ์ส่วนตัวที่คล้ายคลึงกัน เมื่อถูกกดดันจนรู้สึกเครียดและวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพอเจอสถานการณ์คล้ายเดิม ถึงรู้สึกกลัวหรือระแวงในการพูดคุย หรือต้องคิดคำพูดอย่างระมัดระวังมากเกินไป ซึ่งในที่สุดพบว่านี่เป็นอาการที่เรียกว่าผลกระทบทางจิตใจหลังจากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่กดขี่นานๆ เหมือนกับที่คุณได้เล่าเรื่องวิธีการใช้คำพูดที่ต้องระวังแล้วกลายเป็นความเครียดสะสม สิ่งที่ช่วยได้จริงสำหรับเรา คือการเรียนรู้และฝึกคิดในมุมมองใหม่ เริ่มจากการให้กำลังใจตัวเองบ่อยๆ ว่าผ่านเรื่องร้ายๆ มาได้ก็แปลว่าสามารถผ่านไปได้อีกครั้ง และพยายามเปิดใจพูดคุยและแสดงออกความรู้สึกกับคนที่เราไว้ใจ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือมืออาชีพ เพื่อไม่ให้ความเครียดถูกเก็บไว้คนเดียว นอกจากนั้น การฝึกสติด้วยวิธีต่างๆ เช่น ทำสมาธิ หายใจลึกๆ หรือออกกำลังกายก็ช่วยลดความวิตกกังวลได้ดี เมื่อใจสงบ ก็จะช่วยให้เรากล้าพูด กล้าคิด และกล้าแสดงความคิดเห็นมากขึ้น ไม่ต้องกลัวคำติเตียนที่เคยได้รับตอนอยู่ที่งานเก่า สุดท้าย อยากบอกว่าความรู้สึกที่ว่าตัวเอง "โชคร้าย" ที่เจอสภาพแวดล้อมไม่ดี แม้จะเป็นเรื่องจริง แต่ก็อย่าปล่อยให้ความรู้สึกนี้กลายเป็นกำแพงกั้นความหวัง เพราะทุกประสบการณ์ล้วนเป็นบทเรียนที่ช่วยให้เราเติบโตและแข็งแรงขึ้นในอนาคตค่ะ หวังว่าเรื่องราวของคุณจะเป็นประโยชน์และเป็นกำลังใจให้กับคนที่กำลังเผชิญกับบาดแผลใจจากที่ทำงานและกำลังพยายามก้าวผ่านนะคะ ทุกความเจ็บปวดมีวันดีขึ้นแน่นอนค่ะ