ถูกเลิกจ้างในวัย 29 ที่กำลังจะ 30พร้อมบาดแผลทางใจ
สวัสดีค่ะ เราถูกเลิกจ้างละสิ้นสุดการทำงานที่บริษัทเดิมมาได้ 6 วันค่ะ ถึงตอนนี้เราจะได้งานใหม่แล้วและเริ่มงานแล้ว เรากลับพบว่า สิ่งที่ตามเรามาจากที่ทำงานเก่า คือบาดแผลทางใจที่ไม่คิดว่าเราจะต้องมาเจอ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า เราทำงานในตำแหน่งกราฟิก บริษัทเก่าเป็นระดับมหาชน มีระบบงาน และมีขั้นตอนของมัน เราทำงานที่นั่นได้ 10 เดือนโดยแจ้งให้ออกจากงาน เหตุผลจากการประเมินที่ได้ควรปรับปรุงค่ะ แต่จะย้อนความว่า เราเป็นคนนึงที่ค่อนข้างเครียดกับงานมากๆ ยิ่งเวลากดดันมากๆเราก็ยิ่งจะคิดงานไม่ออก มันถูกสะสมมาเรื่อยๆ แต่เราทำงานได้ทันตามเวลาตลอด ไม่เคยดองงานเลย เราเพิ่งสังเกตตัวเองจากที่มาเริ่มงานใหม่ ทุกครั้งที่เราจะคุยกับเจ้าของบริษัทไม่ว่าจะกับใคร เราจะเกิดอาการเครียดวิตกกังวลและปวดหัวขึ้นมาทันที รวมถึงคุยกับหัวหน้าหรือผู้ใหญ่ที่อยู่มานานในบริษัทนั้น มันทำให้เราย้อนถึงสาเหตุของอาการเล่านี้ 1.เพราะที่ทำงานเก่าเราถูกทำให้กลัวการพูดคุยหรือเข้าหาเจ้านาย เหมือนเราฝังใจกับสิ่งนี้ พอมาที่ใหม่มันเหมือนเป็นภาพจำว่าเราต้องกลัวนะเราต้องระวัง แล้วทุกครั้งที่เราคุยกับหัวหน้า เราจะเครียดมากกับการใช้คำพูด เพราะที่เก่าเรามักจะโดนหัวหน้าว่าเรื่องคำพูด อย่างเช่นห้ามพูดว่าโอเคหรือได้ค่ะ ให้ตอบว่ารับทราบ ทำให้เราต้องระวังในการใช้คำเอามากๆ และต้องคิดวนซ้ำว่าเราจะพูดยังไง พูดไปจะโดนว่าไหม เรื่องต่อมาเรากลัวการเสนอไอเดียหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เราทำ เพราะเราโดนปิดกั้นความคิดต่างๆจนทำให้เราไม่กล้าจะตัดสินใจหรือพูดอะไรเลย วันนี้มันแย่มากสำหรับเรา จนเราต้องทักไปคุยกับพี่ที่บริษัทเก่า ทุกคนแนะนำให้เราปล่อยวางเพราะเราไปที่ใหม่แล้ว เราไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องกลัว เราไม่้คยคิดเลยว่า การอยู่ในสภาวะกดดันหรือกดขี่นานๆมันจะทำให้เรากลายเป็นวิตกกังวลแบบไม่รู้ตัว เราไม่ได้โทษว่าบริษัทไม่ดี เราเองที่โชคร้ายที่มาเจอสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีและยอมอดทน จนสุดท้ายถึงแม้จะออกมาแล้ว แต่การกระทำที่เราโดนมาตลอด 10 เดือนก็ส่งผลให้เรากลายเป็นแบบนี้ ได้แต่หวังว่าเราจะดีขึ้น
หลังจากได้อ่านเรื่องราวการถูกเลิกจ้างที่คุณแชร์มา ทำให้รู้สึกเห็นใจและเข้าใจในบาดแผลทางใจที่เกิดขึ้นได้ดีมากเลยค่ะ การถูกเลิกจ้างโดยเฉพาะในช่วงวัยเลข 2 กลางๆนั้น ถือเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของชีวิต และไม่ใช่แค่เรื่องการหางานใหม่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลกระทบทางจิตใจที่ต้องเผชิญด้วย จากประสบการณ์ส่วนตัวที่คล้ายคลึงกัน เมื่อถูกกดดันจนรู้สึกเครียดและวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพอเจอสถานการณ์คล้ายเดิม ถึงรู้สึกกลัวหรือระแวงในการพูดคุย หรือต้องคิดคำพูดอย่างระมัดระวังมากเกินไป ซึ่งในที่สุดพบว่านี่เป็นอาการที่เรียกว่าผลกระทบทางจิตใจหลังจากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่กดขี่นานๆ เหมือนกับที่คุณได้เล่าเรื่องวิธีการใช้คำพูดที่ต้องระวังแล้วกลายเป็นความเครียดสะสม สิ่งที่ช่วยได้จริงสำหรับเรา คือการเรียนรู้และฝึกคิดในมุมมองใหม่ เริ่มจากการให้กำลังใจตัวเองบ่อยๆ ว่าผ่านเรื่องร้ายๆ มาได้ก็แปลว่าสามารถผ่านไปได้อีกครั้ง และพยายามเปิดใจพูดคุยและแสดงออกความรู้สึกกับคนที่เราไว้ใจ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือมืออาชีพ เพื่อไม่ให้ความเครียดถูกเก็บไว้คนเดียว นอกจากนั้น การฝึกสติด้วยวิธีต่างๆ เช่น ทำสมาธิ หายใจลึกๆ หรือออกกำลังกายก็ช่วยลดความวิตกกังวลได้ดี เมื่อใจสงบ ก็จะช่วยให้เรากล้าพูด กล้าคิด และกล้าแสดงความคิดเห็นมากขึ้น ไม่ต้องกลัวคำติเตียนที่เคยได้รับตอนอยู่ที่งานเก่า สุดท้าย อยากบอกว่าความรู้สึกที่ว่าตัวเอง "โชคร้าย" ที่เจอสภาพแวดล้อมไม่ดี แม้จะเป็นเรื่องจริง แต่ก็อย่าปล่อยให้ความรู้สึกนี้กลายเป็นกำแพงกั้นความหวัง เพราะทุกประสบการณ์ล้วนเป็นบทเรียนที่ช่วยให้เราเติบโตและแข็งแรงขึ้นในอนาคตค่ะ หวังว่าเรื่องราวของคุณจะเป็นประโยชน์และเป็นกำลังใจให้กับคนที่กำลังเผชิญกับบาดแผลใจจากที่ทำงานและกำลังพยายามก้าวผ่านนะคะ ทุกความเจ็บปวดมีวันดีขึ้นแน่นอนค่ะ
เอาใจช่วยนะคะ 10เดือนที่อดทนมาตามหลอน ขอให้หายไวไวค่ะ เราอดทนมา10เดือนเพิ่งอกมาเหมือนกัน เข้าใจความหลอนค่ะ