[ตอนที่65] คือตอนนี้น่ารักมากกก น้องโกรธเลยเปิดประตูออกไปแล้ว บอกพี่ว่าไม่ต้องรอ นอนก่อนได้เลย แต่ไปไม่ถึง2วิ น้องเปิดประตูกลับเข้ามาปล่อยโฮ่ พี่น้องคู่นี้คือขี้แงมาก น้องกลับมาเปิดอกคุยกันจริงจังๆ
น้อง: พี่ พี่สนุกกับการเรียนรึป่าว? ไม่อยากทำแต่โดนบังคับไม่ใช่หรอ? ตอนนั้นพี่ก็ยังเด็กอยู่เหมือนกันนะ
แล้วพี่กับน้องก็คุยกัน พี่คงใช้ชีวิตอย่างอึดอัดเพื่อน้อง น้องโกรธที่พี่ไม่เคยบอกอะไรน้องเ ลย พี่ก็ขอโทษน้อง เรื่องที่น้องเสียใจที่สุดคือน้องไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้จักพี่ตัวเองดีพอ แล้วก็ยังถามพี่อีกว่า มีเรื่องที่ลำบากอีกไหม
น้อง: พี่พูดอะไรหน่อยสิ เดี๋ยวผมฟังเอง แบ่งปันความคิดของพี่ ตอนนี้ผมเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ผมน่าจะสูงกว่าพี่นิดหน่อยแล้วด้วย
พี่ก้มมองเท้าตัวเองและเท้าน้อง ยิ้มอ่อนๆ
พี่: เท้าใหญ่เท่าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
น้อง: เอาละ รีบพูดมา พี่มันน่าอายที่จะโกรธหรือร้องไห้ให้เห็น
พี่ก็ลูบหัวน้องแล้วบอกให้น้องเช็ดนํ้ามูกค่อยๆพูด แล้วทั้งคู่ก็นอนคุยกันแบบที่สบายใจ พี่บอกว่าตอนนี้น้องดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก มากกว่าตัวเองซะอีก ตอนที่น้องเดินออกไป พี่คิดว่าน้องจะไม่กลับมาแล้ว แต่พี่ก็แปลกใจที่น้องกลับมาแล้วบอกให้มาคุยกัน น้องเลยบอกว่าน้องกะจะออกไปจัดระเบียบความคิด
เมื่อไม่นานมานี้น้องเคยมีเรื่องเข้าใจผิด กับเพื่อนคนสำคัญและเสียใจมาก เพียงเพราะไม่คุยกันตรงๆ น้องเลยจะไม่ทำแบบนั้นอีก พี่ก็รู้แหละว่าใคร ก็ไอ่ม๋าเด็กไง น้องก็ยอมรับ บอกคนที่สำคัญ เป็นรุ่นน้องที่สนิท พี่ก็บอกว่าทั้งสองเคยเจอกันตอนเด็กๆ น้องก็บอกว่าเพิ่งรู้จักกันเทอมที่แล้ว
พี่: จำไม่ได้หรอ จะว่าไป 10 กว่าปีแล้ว เพราะเขา นายถึงชอบไปเล่นในสถานที่ก่อสร้างที่อันตราย
น้องก็บอกว่าพี่คงจำผิด ม๋าเด็กตัวใหญ่ขนาดนั้นน้องจะลืมได้ไว น้องก็มาคิดถึงเรื่องที่อาพูดว่าทั้ง2เคยเจอกัน พี่ถามว่าแล้วก็กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง น้องก็บอกว่าถ้าเป็นเรื่องจริงคงสนุกดีนะ มันเป็นพรหมลิขิต
ม๋าเด็กก็มาหาพี่ซึง มาถึงก็กอดแล้วก็บอกว่า ยายหรือย่านี้แหละ ไม่สบาย ต้องไปเยี่ยม ก่อนไปเลยอยากมาเจอน้องพี่ซึงก่อน แล้วทั้งคู่ก็ลากัน พี่ซึงก็บอกให้น้องรีบไปรีบมา ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ให้โทรมา น้องก็บอกจะรีบกลับมา
ประสบการณ์ส่วนตัวของผมในการเห็นความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องและเพื่อนที่เคยผ่านความไม่เข้าใจกันมา ทำให้ผมตระหนักว่าการเปิดใจคุยกันแบบจริงจังเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยเยียวยาความรู้สึกขุ่นมัวได้อย่างมาก จากเรื่องราวของพี่น้องที่โกรธกันแล้วก็กลับมาเปิดใจคุยกันอย่างสบายใจ ผมคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความกล้าที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเองและอีกฝ่าย โดยไม่อายหรือกลัวว่าจะถูกตัดสิน ซึ่งช่วยให้ความสัมพันธ์แข็งแรงขึ้นและเข้าใจกันมากขึ้นอย่างแท้จริง นอกจากนี้การจัดระเบียบความคิดและพยายามเข้าใจสถานการณ์จากมุมของอีกฝ่ายก็เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เรามองเห็นปัญหาได้ชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวัยที่ต้องเจอกับแรงกดดันจากการเรียนและการเติบโตทางอารมณ์ เรื่องราวนี้ยังสอนให้รู้ว่าความสัมพันธ์ที่ดีมักต้องใช้เวลาและความพยายามในการสร้างความเชื่อใจและความเข้าใจซึ่งกันและกัน กลายเป็นพลังที่ช่วยให้ผ่านความยากลำบากและความเข้าใจผิดต่างๆ ไปได้อย่างสมบูรณ์ สุดท้าย มิตรภาพที่เกิดขึ้นใหม่หรือที่กลับมาคืนดีกันได้อีกครั้งก็เหมือนพรหมลิขิตที่ทำให้ชีวิตเราอบอุ่นและมีความหมายมากขึ้น แม้จะเป็นการเจอกันที่ดูเหมือนเล็กน้อยแต่กลับนำไปสู่ความสุขและกำลังใจอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งนี้ผมแนะนำให้ทุกคนเปิดใจและไม่กลัวที่จะพูดคุยในสิ่งที่รู้สึก เพราะนั่นคือรากฐานของความสัมพันธ์ที่ดีในทุกช่วงวัย
