なぜ90年代のコミック、ビジュアル作品は現代のコミックよりも優れているのか
ジェーンY漫画ライン。現代の漫画を見ると、これらの漫画の多くはあまり優しくないと感じるかもしれません。それらのいくつかは燃えると呼ばれています。多くの理由がありますが、主に:
1.生産過程が異なります。⭐
過去には、手仕事、描画、着色、堆肥の割り当て、フレームごとの作業に重点を置いた漫画を作成していました。したがって、よく計画する必要があります。間違いがあると、修正するために時間とコストが無駄になります。デジタルで行われている現在の漫画とは対照的に、それはすぐに削除することができます。それは古い漫画の結果が非常に洗練され、熟練を必要とすることを意味します。
2.ハンドメイドの仕事が完全で不完全であるため。⌛️
手作 業で作られた彩色、線、セージブラシの模様はより優しくなります。作品を観察してください。多くのコミックの背景は水彩画のトーンに似ています。カラーラインには怠慢や不完全さがあります。軽いリズムがあります。すべてが組み合わされると、作品はアンビエントで感情的でノイズが混ざっているように感じられ、より生きた作品のようになります。
完成した筆に描かれた色で描かれる現在の漫画制作過程とは対照的に、すべてが同じように見え、作品の立体感と活力を奪っています。
予算、マーケティング、評価など、他の要因もあります。一部のコミックは予算を得て、十分な時間をかけて良い仕事をすることができます。一部は短期的なトレンド市場を捉えようとしています。
ถ้าพูดถึง “โบลท์ ซูเปอร์โฮ่ง ฮีโร่หัวใจเต็มร้อย” สิ่งที่หลายคนจำได้ไม่ใช่แค่ความน่ารักหรือความฮีโร่ของน้องหมา แต่คือ “อารมณ์ภาพ” ที่ดูอบอุ่นและมีชีวิต ซึ่งพอกลับมาดูแอนิเมชันยุคใหม่บางเรื่อง เราอาจรู้สึกว่างานภาพมันคมก็จริง แต่ความละมุน/ความฟุ้งแบบเดิมหายไป ส่วนตัวเรามองว่ามันไม่ได้แปลว่า “สมัยก่อนเก่งกว่าเสมอ” แต่เพราะกระบวนการผลิตไม่เหมือนกันจริงๆ ยุคงานมือจะเดินงานเป็นลำดับชัดมากประมาณ 企画→絵コンテ→原動画 (วางคอนเซ็ปต์/บท → สตอรี่บอร์ด → อนิเมชันคีย์กับอินบีทวีน) แล้วค่อยไปลงสีและทำฉากหลัง หลายช็อตต้องวาดแบบ frame by frame ซึ่งทำให้ทีมต้องคิดเรื่องจังหวะเส้น น้ำหนักแสง และความต่อเนื่องของเฟรมละเอียดมากๆ พอเป็นงานที่ “แก้ยาก” ความตั้งใจเลยถูกบังคับให้ละเอียดตั้งแต่ต้นทาง อีกอย่างที่ทำให้ภาพดูละมุน คือพื้นผิวของสีและเส้น งานเซล/งานเพนต์ฉากหลัง (background) แบบเดิมมักมีความคล้ายสีน้ำหรือกัวช์ มีเกรน มีรอยแปรง มีความไม่สมบูรณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่รวมกันแล้วกลายเป็นมิติและอารมณ์ (ambient) อย่างเวลาเป็นฉากเย็นๆ หรือฉากซึ้งๆ จะรู้สึกถึง “noise” บางๆ ที่ช่วยให้ภาพดูไม่แบน พอมายุคดิจิทัล ข้อดีคือทำงานไว แก้ไขง่าย และคุมมาตรฐานให้สม่ำเสมอได้ แต่ข้อเสียที่เจอบ่อยคือทุกอย่างเนี้ยบเท่ากันหมด เส้นเท่ากัน สีเนียนเท่ากัน เงาไล่เหมือนกันทั้งเรื่อง ถ้าเลือกบรัชสำเร็จรูปหรือฟิลเตอร์แบบเดียว ภาพก็จะออกมา “สวยแบบปลอดภัย” แต่บางทีความมีชีวิตชีวาและความหลากหลายของพื้นผิวจะหายไป ถ้าคุณเข้ามาจากคีย์เวิร์ดโบลท์ ซูเปอร์โฮ่งฯ แล้วอยากได้ฟีลใกล้เคียงตอนดูการ์ตูนยุค 90s ลองสังเกต 3 จุดนี้เวลาเลือกเรื่องดู: 1) ฉากหลังมีรอยเพนต์/เกรนไหม 2) สีมีโทนอุ่นหรือมีการไล่เฉดแบบไม่เนียนเกินไปไหม 3) การเคลื่อนไหวบางช็อตมี “จังหวะมือ” เช่น ยืด-หด (squash & stretch) แบบเป็นธรรมชาติหรือไม่ สุดท้าย งานยุคใหม่ก็ทำให้ละมุนได้เหมือนกัน ถ้าทีมตั้งใจใส่เท็กซ์เจอร์ ใส่แสงเงา และให้เวลากับคอมโพสกับสตอรี่บอร์ดมากพอ แค่ “กระบวนการผลิต” มันเปลี่ยนไป เราเลยรับรู้ความต่างของงานภาพชัดขึ้นเท่านั้นเอง