เติบโตขึ้นแล้วสินะ ดีใจ ๆ

เราเคยโกรธที่เขาไม่ยอมขอโทษเราสักที แต่เราพึ่งรู้ว่าสิ่งที่เราควรทำตั้งนานแล้วคือการขอโทษจิตใจตนเอง ขอโทษตัวเองด้วยนะที่เอามีดไปกรีดใจตัวเองซ้ำ ๆ จนเป็นรอยโรคทางจิตใจ บาดแผลมันยังอยู่ แต่สุดท้ายอย่างน้อยตอนนี้เราก็อยู่กับมันได้แล้ว เหมือนเป็นเพื่อนเก่าที่จิกกัดกันบางเวลา เช่น ตอนที่พักผ่อนน้อย อ่อนไหว เป็นปจด

เรายอมรับว่ามายเซตเราเคยเป็นแบบผู้ถูกกระทำ เราไปก่นด่าสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้ ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับเรา เราไม่ดีพอหรอ ทั้งที่เราแค่ไปโฟกัสสิ่งที่ควบคุมได้มากกว่าก็พอแล้ว เวลาผ่านไป มันค่อย ๆ ปลดล็อกอะไรที่ค้างคาในใจ ดีใจและขอบคุณตัวเองที่อย่างน้อยก็เปลี่ยนมายเซตได้

มีคนเคยบอกว่าให้ลองคิดว่าห้าปีผ่านไป แล้วเรื่องนั้นยังสำคัญอยู่ไหม ถ้าไม่ ก็ปล่อยวางช่างแม่งเถอะ ส่วนตัวเรารู้สึกว่าวิธีนี้เวิร์กมาก

อีกอย่างคือ เราคือผู้กำหนดชีวิตเราเอง ไม่ใช่ใคร ไม่ใช่พ่อแม่ด้วยนะ เรามีสิทธิในการตัดสินใจชีวิตของเราเอง คนที่ลืมตาตื่นนอน หลับไปพร้อมกันก็คือตัวเรา ควรเน้นประโยคให้เยอะ ๆ เลย กาดอกจันห้าร้อยดอก555

สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณตัวเองที่เลือกตัวเอง รักตัวเองขอบคุณที่ตัดสินใจออกจากชีวิตเขา เป็นการตัดสินใจที่ทำให้ชีวิตสงบสุขขึ้นเยอะมาก ไม่ต้องร้องไห้คนเดียวเพราะเรื่องนี้แล้ว เย่ (เรื่องนี้เคยเป็นเรื่องอันดับสองในชีวิตที่เสียน้ำตาให้มากที่สุดเลยนะถถถ)

#lemon8ไดอารี่