ถ้าเพิ่งเข้าวงการแล้วค้นคำว่า “ชูการ์อายส์ (Sugar Eyes)” ส่วนใหญ่จะหมายถึงแคคตัสสายพันธุ์ Lophocereus schottii (monstrose) ที่บ้านเรามักเรียกสั้น ๆ ว่า “มอนส์” หรือ “ตอประติมา” จุดเด่นคือทรงจะบิด ๆ เบี้ยว ๆ แบบงานปั้น ทำให้ตั้งโชว์แล้วดูมีคาแรกเตอร์มาก และเป็นเหตุผลที่คนตามหาเยอะ จากที่เลี้ยงเอง สิ่งแรกที่อยากบอกคือชูการ์อายส์เป็นแคคตัสที่ “ทน” แต่จะสวยหรือไม่สวยขึ้นอยู่กับแสงและการรดน้ำล้วน ๆ ถ้าแสงน้อยจะเริ่มยืด ทรงจะเสียและผิวซีด ๆ ดังนั้นควรวางในที่แดดจัดแบบค่อย ๆ ปรับ (เริ่มแดดเช้า 1-2 สัปดาห์ก่อน แล้วค่อยเพิ่มเวลา) ถ้าเอาออกแดดแรงทันทีมีโอกาสไหม้เป็นปื้นได้ ดินแนะนำให้โปร่งมาก ๆ เพราะเป็นกลุ่มที่ไม่ชอบแฉะ ฉันมักใช้ดินแคคตัสสำเร็จรูปผสมหินภูเขาไฟ/พัมมิส/เพอร์ไลต์เพิ่มอีกหน่อยให้ระบายน้ำไว กระถางควรมีรูระบายน้ำดี และถ้าอยู่พื้นที่ฝนชุกควรมีหลังคากันฝน เพราะน้ำค้างกระถางนาน ๆ เสี่ยงรากเน่าได้ การรดน้ำให้ใช้หลัก “แห้งค่อยรด” มากกว่าตั้งตารางเป๊ะ ๆ (เพราะอากาศแต่ละบ้านไม่เหมือนกัน) วิธีง่ายสุดคือยกกระถางดูน้ำหนักหรือเช็กหน้าดินลึกลงไปนิดนึง ถ้าแห้งสนิทค่อยรดให้ชุ่มแล้วปล่อยให้ไหลออกก้นกระถาง ฤดูฝน/อากาศเย็นจะลดความถี่ลง ส่วนหน้าร้อนแดดจัดอาจต้องถี่ขึ้น แต่ก็ยังยึดหลักดินแห้งก่อนเหมือนเดิม อีกอย่างที่หลายคนไม่รู้: ชูการ์อายส์โตเป็นไม้ลำได้สูงมากในธรรมชาติ และมีโอกาสออกดอกตอนกลางคืน (ดอกขาวหรือชมพูอ่อน กลิ่นค่อนข้างแรงเพื่อดึงดูดแมลงกลางคืน) ถ้าเลี้ยงไปนาน ๆ จนต้นแข็งแรง มีแสงพอ ก็ลุ้นเห็นดอกได้เหมือนกัน ส่วนผลเมื่อสุกจะออกโทนแดงอมเหลือง/ส้ม และโดยข้อมูลทั่วไปสามารถรับประทานได้ ทิปเล็ก ๆ สำหรับมือใหม่: ถ้าซื้อมาใหม่อย่าเพิ่งรีบเปลี่ยนกระถางทันที ให้พักให้ชินบ้านก่อน 7-14 วัน แล้วค่อยเปลี่ยนดิน/จัดแสง จะลดอาการช็อกได้ดี และถ้าสังเกตเห็นรอยนิ่ม ๆ ดำ ๆ หรือโคนชื้นผิดปกติ ให้หยุดรดน้ำและเช็กระบบรากทันที เพราะอาการรากเน่ามักลามเร็ว สรุปคือ “ชูการ์อายส์” เป็นแคคตัสสายสะสมที่เลี้ยงไม่ยาก ถ้าจัดแสงให้พอ ดินต้องโปร่ง และรดน้ำแบบมีวินัย รับรองว่าทรงจะสวยขึ้นเรื่อย ๆ และอยู่กับเราได้นานมาก