ทำงานประจำได้3วัน ลาออกเลย ไม่จ้อจี้! 😮‍💨 พิมพ์ยาวมาก

**ความเห็นนี้เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวเราเท่านั้น ไม่ได้เป็นทุกที่กรุณาไม่เหมารวมนะคะ **

เกริ่นก่อนเราเคยผ่านพาร์ทไทม์งานบริการมาก่อน ทำมาตั้ง3ปี งานหนักกว่านี้ด้วยเพราะเป็นร้านใหญ่ อยู่ในห้าง คนพลุกพล่านด้วย อันนี้เป็นร้านเล็กๆ เราเข้าใจว่าต้องทำทุกตำแหน่งได้ ซึ่งเรื่องที่ทำไม่เป็นสามารถฝึกกันได้ ก่อนไปทำงานเราตื่นเต้นมาก เราดีใจมากที่ได้งานนี้ เป็นงานประจำงานแรกของเรา ก่อนจะได้งานเราสมัครมา2-3สาขาแล้ว สมัครตั้งแต่กลางเดือนจนสิ้นเดือนไม่มีใครเรียก จนมาเจอที่นี่เราก็ดีใจอะ สมัคร สัมภาษณ์วันเดียวกัน แถมบอกผลสัมในคืนนั้นเลย ไอเราก็ดีใจสุดๆอะ เพราะซื้อเสื้อผ้าเตรียมมาล่วงหน้านานแล้ว

วันแรกตื่นเต้นมาก จะบ้า ไม่เคยตื่นตี4มาก่อน ร้านเราเปิด 6:00 เราต้องมาให้ทัน 5:30 เพราะบ้านเราค่อนข้างไกลที่ทำงาน วันแรกก็เอาเลยเปิดร้านกับพี่หัวหน้าพนงเลย ประสบการณ์0 โชคดีมีเด็กใหม่มาเหมือนกันเลยไม่เกร็งกิเดสมาก พี่เค้าก็สอนว่าเปิดร้านต้องทำอะไรบ้าง อันนี้คืออะไร ต้องทำอะไรยังไง เราก็ตื่นเต้นอะ เราอยากรู้อะไรเราถามหมดเลย ความอยากรู้อยากเห็น พี่เค้าก็บอกนะว่ากฎคือห้ามนินทากัน ใครนินทาใครอะไรยังไงให้ฟังห้ามไปร่วมวงด้วย เดี๋ยวจะอยู่กันไม่ได้ เดี๋ยวเราก็จะดูไม่ดีด้วย เราก็ไม่สงสัยอะไรเพราะเป็นเรื่องปกติ แต่เอาจริงไม่เคยเจอมาบอกโต้งๆแบบนี้ ช่วงสายมีให้เราไปแคชเชียร์ ซึ่งโอเค เคยใช้เครื่อง posมาบ้าง ถึงจะไม่ได้เก่งพอคีย์ได้ช่วงที่คนไม่เยอะ จะบอกว่าที่ทำงานเก่าเราเมนูในเครื่องภาษาอังกฤษล้วน แต่เมนูไม่ได้ยาวอะไรขนาดนี้ อันนี้ทั้งยาว ตัวเล็กมาก หน้านึงมีเป็นสิบยี่สิบเมนู ถึงเป็นภาษาไทยแต่เจองี้ไปก็งงอะ บางเมนูที่เราไม่รู้จักก็จะหาไม่เจอ แต่เราถามพนงเก่าตลอด บางทีก็เกรงใจเขานะ แต่เราไม่ได้อะก็ต้องถามว่าอันนี้อยู่ไหนหาไม่เจอ วันแรกพนงทุกคนดีมาก นิสัยดี ช่วยเหลือตลอด ไม่มีใครแซะหรืออะไรเราเลย กล้องที่ร้านก็มีเยอะมากแทบทุกจุดยกเว้นห้องน้ำ เราแฮปปี้กับงานสุดๆถึงจะเหนื่อย แต่ทำงานก็เหนื่อยแบบนี้แหล่ะ นอกจากแคชเชียร์ ก็จะมีล้างแก้ว ล้างโถปั่น มีชงน้ำ สกัดกาแฟ แต่เรายังสกัดกับชงน้ำไม่เป็นก็เลยไม่ได้ทำ ทำแค่ช่วยเค้าแพ็คออเดอร์ใส่ถุงส่งให้ลูกค้า ยืนแคชเชียร์ เวลาว่างคนอื่นนั่งเล่นทรศหมดเลย แต่เรายืนหาไรทำไม่ให้ว่างงาน เราไม่รู้ว่าถ้าไม่มีลูกค้านั่งได้ เล่นทรศได้ เราเลิกงาน 14:30 ออกจากร้านเกือบ3โมง บอกตรงๆออกจากร้านรู้สึกเหนื่อยมาก รองเท้าเราใส่แล้วเดินลำบาก มันเจ็บเท้าไปหมด แรงจะเดินกลับบ้านเหมือนจะไม่มี เราใช้เวลาเดินทางนานมาก แวะนั่งตรงบีทีเอสเพราะเหนื่อย ถึงบ้านเกือบ5โมง

วันที่2 เปิดร้านกับพี่หัวหน้าอีกแล้ว 05:30 โชคดีมีพนงใหม่เปิดด้วยก็เลยไม่ล่ก พนงคนใหม่มาก่อนเราก็เปิดร้านดี แต่เค้ายังไม่นับเงินแคชเชียร์ ตู้วางขนมก็ไม่เสียบปลั๊ก เราก็ต้องมาเสียบให้เพราะเราจำได้ว่าถ้ามีขนมวางให้เสียบปลั๊ก วันที่2ก็เหนื่อยมากเช่นเคย พนงในร้านคนเก่าก็ยังนิสัยดีอยู่ เราสังเกตว่าร้านนี้พนักงานคุยกันเสียงดังมาก หัวเราะดังลั่นร้าน เรารู้สึกว่าทำงานแอบสกปรกอะ เราต้องคอยตามเช็ดโต๊ะเวลามีอะไรเลอะ จริงๆเราไม่ใช่คนสะอาดขนาดนั้นนะ55555 แต่พี่เค้าซีเรียสเรื่องความสะอาดเราก็ต้องเช็ด ถือเป็นภาพลักษณ์ของร้านเพราะลูกค้าสามารถมองเห็นได้ ทุกอย่างก็ยังดำเนินการเหมือนเดิม เรารู้สึกว่าวันนี้เราเก่งกว่าเมื่อวาน ถึงจะยังไม่คล่องบ้าง ลืมบ้าง ลูกค้าบางคนพูดเบามาก หรือในเครื่องเมนูเขียนอีกอย่าง ลูกค้าพูดอีกอย่าง เราก็งงๆ เวลาคนเยอะเราโคตรจะล่ก ช้า เพราะความไม่คล่องไม่เก่ง แต่ทำผิดเราขอโทษตลอดลูกค้าตลอด เราไม่เถียงไม่ด่าใครเวลาเราพลาดละโดนดุ เราพยายามเป็นมิตรเพื่อให้เข้ากับทุกคนได้ ความเราขี้อาย ไม่ค่อยกล้าคุยกับคนไม่รู้จัก ก็เลยไม่ค่อยคุยกับใครมาก ยกเว้นตอนทำงาน กลับบ้านไปกลางคืนเราร้องไห้หนักมาก รู้สึกว่ากดดัน เหมือนเราต้องทำให้ได้ให้เร็วให้ทันเขา แต่ลืมไปป่าวว่าเราไม่เคยทำงานคาเฟ่มาก่อน เหมือนบีบให้เราเก่งขึ้นขีดความสามารถเรา ทั้งที่เราก็พยายามแล้ว ทุกคนกว่าจะมาเก่งก็เคยเป็นแบบเราไม่ใช่หรอ เรื่องกาแฟอะไรเราก็ไม่รู้ แต่เราพยายามมากนะ ก่อนสมัครเราก็หาข้อมูลไปบ้าง มีกาแฟกี่ชนิด แต่ละชนิดเป็นยังไง เราดูรีวิวคนเคยทำงานมาก่อน ดูยูทูปที่คนไปทดลองเป็นพนักงานบาริสต้า

วันที่3 วันนี้เปิดร้านคนเดียวไปเลยจ้า 5:30 พนงอีกคนได้เข้าสาย พี่หัวหน้าพนักงานบอกให้เราลองเปิดเองนะ 6โมงร้านเปิดเค้าจะมา เราก็ทำอะไรที่จำได้ตามปกติ แต่เราจะมาช้าตรงเปลี่ยนวันหมดอายุ บางทีเราก็หาป้ายไม่เจอ ลืมๆบ้าง แคชเชียร์ก็ยังไม่ได้เอาเงินมานับ หากุญแจไม่เจอ แต่พวกเตรียมของเตรียมอะไรเกือบเสร็จหมดแล้ว เราเตรียมร้านจนลืมสแกนนิ้วเข้างานสายไป3นาที พี่เค้ามา6โมง ลูกค้ามาก่อนพี่เค้ามาอีกถามว่าได้ เราก็งงคิดว่าเค้ามาสั่งตอนไหน สรุปคือคงจะถามว่าพร้อมขายยัง เราก็ขอโทษลูกค้าที่ช้า ดีลูกค้าใจดีไม่ว่าอะไร พี่หัวหน้าพนงก็บอกเราว่าช้าแบบนี้ถ้าโดนมาเปิดร้านคนเดียวจะทันไหม เราก็ไม่ได้เถียงนะ น้อมรับ ไม่โกรธพี่เค้าเลย เราจากที่หงอยตั้งแต่เมื่อคืนวันนี้ก็หงอยทั้งวันไปเลย แต่วันนี้เราเก่งกว่า2วันแรก รู้สึกงานหนักจริงๆ วันนี้เราเริ่มมีนั่งละตอนลูกค้าไม่มี ทรศก็เริ่มเอาออกมาเล่นแต่คุยกับแม่ เราบอกอยากลาออก แม่ก็ทักมาทั้งวันเลย เราน้ำตาคลอทั้งวัน มีร้องไห้ด้วย ใจเราไม่อยากทำแล้ว กดดันเราเกินไปเราไม่ใช่เครื่องจักรนะ ให้เวลาเราหน่อยดิ ทีพนงอีกคนยังไม่เห็นมาแคชเชียร์เลย มีสกัดบ้าง2-3ครั้ง ชงก็ไม่3-4ครั้งเอง ส่วนมากจะแพ็คออเดอร์ส่งลูกค้าอย่างเดียว เราก็รู้สึกไม่แฟร์อะ เหมือนเราเป็นเดอะแบก ทุกอย่างมาลงที่เรา เราล้างแก้วอยู่ลูกค้ามาก็เรียกเราไปแคชเชียร์ คืองานไม่เป็นระบบเลยอะ แทนที่มาแรกๆจะให้อยู่ตรงไหนไปก่อนค่อยๆฝึก อันนี้เหมือนฝึกหลายอย่างพร้อมกัน ว่างเราก็หาไรทำไม่ให้ว่าง เราโดนนินทา เหมือนโดนด่าว่าเป็นคนไม่เต็ม แต่เราหันหลังให้อยู่นะกำลังแพคออเดอร์ เพราะพนงเก่าพูดให้เราได้ยิน พี่หัวหน้าก็สะกิดคนนั้นว่าไม่เอาดิ เหมือนห้ามคนนั้น ตอนล้างแก้วเราก็วางตรงใกล้ที่ล้างเพราะพี่เค้าบอกว่ายุ่งๆอย่ายกไปวางเอง เดี๋ยวเดินชนกันแล้วจะแตกเพราะร้านแคบ เราล้างโถปั่นหรือล้างไรสักอย่าง คนเดิมมันพูดว่าใครล้างแก้วเนี่ยไม่เอามาวาง พูดเชิงแซะต่างๆนาๆ เราก็เลยตอบกลับไปว่าชั้นเองแหล่ะ ทีนี้มันเงียบเลย แล้วเพื่อนมันก็บอกอุ้ย กูไม่เกี่ยวนะ ตอนนั้นแหล่ะทำเราฟิวส์ขาดจากที่ลังเลว่าจะทำต่อไปดีไหม อาจจะดีขึ้น เจองี้ไปเราว่าเราอยู่ไม่ได้ ถ้าอยู่ต่อเราอาจจะเจอหนักกว่านี้ แค่งานก็เครียดละ เรานั่งคิดทั้งวันว่าเราไม่สู้งานไม่อดทนหรอ หรือเราไม่ดีเอง แต่ตอนพักแม่บอกให้เดินออกมาเลย เราก็ไม่อยากทำงั้น เรารอทำงานให้เสร็จวันนั้นก่อน ไม่อยากทิ้งงาน เราก็ทำงานตามปกติ เต็มที่100% เผลอๆเกินร้อยด้วย เราแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออก ใครพูดอะไรก็นิ่งไว้ เราไม่อยากมีปห มันคงคิดว่าเราติ๋มๆไม่สู้ไม่กล้ามั้ง แต่ผิดคาด เรายังสงสัยว่าเราผิดอะไรวะ เราทำให้ไรมัน หรือเราขยันเกินหรอ มาทำงานก็ต้องทำงานปะ จะมานั่งเล่นก็ไม่ใช่มั้ยอะ เปิดกล้องดูได้เลยว่าทำงานเราเป็นยังไงบ้างกล้องไม่เคยโกหก ขนาดเราใส่แก้วผิดแก้วกลายเป็นแก้วเสียเรายังรับผิดชอบด้วยการซื้อ ชงเองปั่นเอง ล้างโถปั่นเองทั้งที่เลิกงานแล้ว เลิกงานเราก็ยังสวัสดีพี่หัวหน้าปกติ บอกหนูให้กุญแจพี่แล้วเนอะ แต่เราไม่ได้บอกพี่เค้าว่าจะออก อยู่ร้านไม่กล้าทำไรเลยกลัวโดนแกล้ง พอออกจากร้านเราไลน์บอกเจ้าของร้านว่าขอลาออก ผ้ากันเปื้อนก็คืนในล็อคเกอร์ แถมขอโทษที่ทำให้ผิดหวังด้วย วันนี้เรารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เข้าใจเลยว่าที่พี่เค้าบอกว่าห้ามนินทากันในวันนั้น วันนี้รู้แล้ว แต่ก็สงสัยนะว่าที่นี่เคยมีปัญหาเรื่องแบบนี้หรอ ขอบคุณที่แสดงนิสัยให้เห็น เราจะได้ตัดสินใจออกให้เร็ว นี่ถ้าเกิดเราเก่งเราคล่องคงไม่ออกหรอก นี่เรายังต้องพึ่งคนเก่าอีกเยอะ เราผิดที่เราไม่ไหว ที่เก่าก็เจอพนงไม่ดีบ้างเราก็ยังอยู่ได้เลย สุดท้ายนี้ต้องขอบคุณร้านที่ให้โอกาสเราได้ทำงานที่นี่ เราไม่เสียใจที่เคยได้ทำเลย เคารพพี่ๆเสมอ เราก็จะอุดหนุนแบรนด์นี้ต่อไปในฐานะลูกค้า ไอเลิฟชาเขียวปั่น ใครที่เข้ามาอ่านขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ขอบคุณที่รับฟังเรา ตอนนี้เราก็ยังคงเตรียมหางานทำต่อไป หรือใครมีประสบการณ์แบบนี้มาแชร์กันได้นะคะ 🥹🩷

#ติดเทรนด์ #รีวิวงาน #รีวิวลาออก #lemon8ไดอารี่