ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “หลอนกับเฮีย” แล้วอยากรู้ว่ามันหลอนยังไง เราขอเล่ามุมที่เจอจริงจากคืนที่ไปวัดปราสาท (นนทบุรี) แบบฟีล “ต่อ-ติด-ผี-!!” ตามธีมภารกิจสยองที่เห็นกันใน MY WORLD / DUO LEVEL UP นั่นแหละ เริ่มจากบรรยากาศก่อนเลย: ตอนกลางคืนวัดจะเงียบมาก เงียบแบบได้ยินเสียงตัวเองเดิน เสียงลมผ่านต้นไม้ หรือเสียงสุนัขไกล ๆ ยิ่งทำให้จิตเราไวขึ้นแบบไม่รู้ตัว จุดที่ทำให้ “ขนลุก” ของเราไม่ใช่การเห็นอะไรชัด ๆ แต่เป็นความรู้สึกเหมือนมีสายตาจับอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะโซนที่ไฟส่องไม่ถึง หรือทางเดินที่มีเงามืดเป็นช่วง ๆ พอหันกลับไปทีไร ใจจะชอบคิดไปก่อนว่า “มีใครเดินตามไหม” สิ่งที่ช่วยให้ลุยได้แบบไม่พัง (และไม่เสียมารยาทสถานที่) มีประมาณนี้ 1) ไปเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ คอนเซ็ปต์จับคู่สุดขั้วมันเวิร์กจริง เพราะเวลาตื่นหรือสะดุ้ง เราจะดึงสติตัวเองกลับมาได้ไวขึ้น ไม่ต้องปล่อยให้ความกลัวพาไปไกล 2) ขออนุญาตก่อนถ่าย/ทำคอนเทนต์ บางคนโฟกัสแต่ความหลอนจนลืมว่าที่นี่คือวัด เราแนะนำให้ไหว้พระ ขออนุญาตเจ้าที่/สิ่งศักดิ์สิทธิ์แบบสุภาพ ๆ ก่อนเริ่มเดินสำรวจหรือถ่ายรูป จะรู้สึกสบายใจขึ้นมาก 3) เลือกเวลาและเส้นทางให้ชัด อย่าไปดึกจนเกินไป ถ้าไม่ชำนาญพื้นที่ แนะนำให้เริ่มช่วงหัวค่ำที่ยังพอมีคนอยู่บ้าง และเดินตามจุดที่เข้าถึงได้ ไม่ฝืนไปมุมอับหรือพื้นที่ปิด 4) อุปกรณ์ที่ควรมี (กันทั้งหลอนและพลาด) ไฟฉาย/ไฟจากมือถือสำรอง, พาวเวอร์แบงก์, รองเท้าหุ้มส้น, ยาดม (อันนี้ช่วยเรื่องใจเต้นแรงได้จริง), และน้ำเปล่าเล็กน้อย 5) ถ้าเริ่มรู้สึกไม่ไหว ให้หยุดทันที คืนที่เราไป มีช่วงหนึ่งที่เหมือนร่างกาย “ช็อต” ใจเต้นเร็ว หายใจสั้น ๆ เราเลือกหยุด ยืนในที่สว่าง ตั้งสติ แล้วค่อยไปต่อ หรือถอยกลับ ไม่ต้องฝืนเอาชนะความกลัว เพราะบางทีความหลอนที่สุดคือเราคิดไปเองตอนสติหลุด สรุปสำหรับคนที่อยากตามรอย “หลอนกับเฮีย” ที่วัดปราสาท: ความเฮี้ยนที่เจออาจไม่ใช่เห็นผีชัด ๆ แต่เป็นบรรยากาศ+ความเงียบ+จินตนาการที่ทำงานหนักมาก ถ้าเตรียมตัวดี ไปแบบให้เกียรติสถานที่ และไม่เล่นเสี่ยง ก็จะได้ทั้งคอนเทนต์และประสบการณ์ที่จำไม่ลืมแบบปลอดภัย