เวลาอ่าน #62
"เร็วๆ นี้ อำลา" อามาเนะ นาคัตสึกิ
* เรื่องย่อ *
มิโซระ ชิมิซุ นักศึกษามหาวิทยาลัย ทำงานนอกเวลาที่บันโด ไคคาน บ้านงานศพใกล้โตเกียวสกายทรี ที่บันโด ไคคาน มีเจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่งชื่ออุรุชิฮาระ ซึ่งดูแลงานศพด้วยการแปล อุรุชิฮาระเป็นผู้อำนวยการงานศพที่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเชื่อมโยงความคิดของผู้ตายและครอบครัวที่เสียชีวิต ไม่ใช่งานที่ปราศจากความหวัง เราเป็นคนแร กที่จัดการกับครอบครัวที่เสียชีวิตซึ่งสูญเสียสมาชิกในครอบครัวที่สำคัญและอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก นอกจากนี้ยังเป็นงานที่ท้าทายในการทำงานร่วมกัน ยอมรับความรู้สึกของพวกเขา ทำพิธีกรรมที่จะหยุดพัก และช่วยให้พวกเขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
* ความประทับใจ *
ฉันสนใจที่จะทำให้มันเป็นภาพยนตร์ดังนั้นฉันจึงซื้อมัน มันเป็นเรื่องราวที่ตั้งอยู่ในบ้านงานศพที่มีความอบอุ่นในความเศร้าโดยไม่มีน้ำตา ฉันซื้อมากถึง 4 เล่มในครั้งเดียวดังนั้นฉันจึงรอคอยมัน!
โปรดอ่าน‼️
私が『ほどなく、お別れです』を手に取ったきっかけは、2026年2月に映画化されると知ったことでした。主演の情報も出ていて（表紙の告知を見て一気に気になりました）、原作を先に読んでおきたくて。結果、読後は「泣ける…でもちゃんと前を向ける」タイプの物語で、重すぎない温度感がすごく良かったです。 この小説の魅力は、葬儀場が舞台なのに“絶望だけ”で終わらないところ。大学生の清水美空がアルバイトをする「坂東会館」では、事情を抱えた葬儀も多く、そこで働く漆原さんが遺族の気持ちを丁寧につなげていきます。誰かを失った直後って、自分でも感情を整理できないのに、やることはたくさんあって気持ちが置いていかれがち。そんなタイミングで「最初に接する人」の言葉や態度って、本当に記憶に残るんだろうな…と想像して胸が詰まりました。 読んでいて印象的だったのは、“葬儀＝区切りの儀式”という考え方です。悲しみを無理に消すのではなく、受け止めて、きちんと見送って、少し先へ進むための時間。漆原さんの仕事ぶりが静かに誠実で、派手な感動演出ではないのに涙が出る場面が多かったです。こういう「じわじわ泣ける」小説を探している人にはかなり刺さると思います。 映画化で気になる人向けに、個人的におすすめの読み方は“1話ごとに余韻タイムを作る”こと。私は続きが気になって一気読み寄りになりましたが、各エピソードが短編のように心に残るので、少し間を空けると感情が落ち着いて、言葉がより沁みます。 もし「葬儀場の話って暗そう」「つらすぎるのは苦手」と迷っているなら、まずは1巻だけでも試してみてほしいです。悲しみの中に温かさが確かにあって、読み終わったあと人に優しくしたくなる小説でした。映画を観る前の予習としても、観た後の答え合わせとしても楽しめそうです。
