အခန်း (၁) - ကော်ဖီဆိုင်က စိန်ခေါ်ပွဲ (The Coffee Shop Crucible)
မြန်အောင်မြို့ က ခေတ်မှီကော်ဖီဆိုင်လေးထဲက စားပွဲဝိုင်းပေါ်မှာ အအေးခွက်တွေက ရေငွေ့ပျံပြီး ကွင်းလိုက်လေးတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သောက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားကြဘူး ။ ဆိုင်ထဲက လေထုက တစ်မျိုး ထူးခြားပြီး တင်းမာနေတယ်—အမျိုးသမီးတွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ဘဝကို ပိုက်ဆံနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး မသိမသာ ပြိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့ ပွတ်တိုက်မှုတွေပေါ့။"သိန်းထောင့်တစ်ရာ..." မေသော် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အလွတ်ကျက်ထားတဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ တကယ်တော့ သူမ ကြွားချင်လို့ စကားနာထိုးလိုက်တာ။ "တောင်ငူမြို့ က အကွက်ကို သူ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကပဲ ဝယ်ပေးတာ။ လမ်းမတန်းတင်။ ငါတို့ အနာဂတ်အိမ်ဆောက်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဝယ်ပေးတာတဲ့လေ။" နှင်းနု က သူမရဲ့ အအေးပိုက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မွှေရင်းနဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လို ပြုံးလိုက်တယ်။ "အေးပါ... ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဘဲကြီးကလည်း ကွန်ဒိုအတွက် စပေါ်တင်ပေးပြီးပြီ။ တစ်လကို လေးသိန်း စံနှုန်းပဲ ။ နောက်ပိုင်း ဘာလိုလို သူ အကုန်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်..."သဉ္ဇာကတော့ ဖုန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး စခရင်ပေါ်မှာ လက်မလေးက တုန်ရီနေတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုက စိမ့်ဝင်လာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကဆိုရင် သူမ ဒီလိုဝိုင်းမျိုးမှာ အားကျမခံ စကားဝင်ပြောနိုင်တာပေါ့။ ကိုမင်းမင်းနဲ့အတူ ထိုင်းနယ်စပ် ကို သွားခဲ့တဲ့ အပန်းဖြေခရီးတွေ၊ စားသောက်ခဲ့တာတွေ၊ ကိုမင်းမင်း ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ဖုန်းအသစ်စက်စက်အကြောင်းတွေကို သူမ ကြွားခဲ့ဖူးတယ် ။ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက တစ်ညတည်းနဲ့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကုမ္ပဏီရဲ့ အလုပ်လျှော့ချခံရတဲ့ အီးမေးလ်တစ်စောင်ကြောင့် ကိုမင်းမင်းရဲ့ ရာထူးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ သူက ယူနီဖောင်းဝတ်ပြီး ဘဝကို ရုန်းကန်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေရပြီ ။ သူမရဲ့ သုံးစရိတ်တွေအတွက် ပုံမှန်လွှဲပေးနေကျ ငွေတွေကလည်း အခုတော့ ခြစ်ခြစ်ကုတ်ကုတ် သုံးရတဲ့အခြေအနေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။"နင့်ကိုမင်းမင်းရော ဘယ်လိုလဲ?" မေသော်က မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး သဉ္ဇာရဲ့ တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ကာ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ "နင့်ရဲ့ ရုပ်ချောချောနဲ့ ကိုမင်းမင်းက အရင်လိုပဲ ပိုက်ဆံတွေကို ရေလိုသုံးနိုင်သေးရဲ့လား?" သဉ္ဇာက မာန်တင်းပြီး ဟန်လုပ်ရယ်လိုက်ရင်း စားပွဲအောက်ကနေ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ရိုက်လိုက်တယ်။သူတို့က ဖုန်းတွေ၊ ခရီးတွေအကြောင်း အကုန်သိနေပြီ။ မေသော်က ကိုမင်းမင်းကို အရမ်းအမ်းတဲ့ဘဲလားလို့ မေးနေတယ် 😏 လို့ ကိုမင်းမင်းဆီ စာပို့လိုက်မိတယ်။. လူတွေကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ အရှက်တရားက အထုပ်ကြီးတစ်ခုလို လေးလံနေတော့တယ်။ သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ စံနှုန်းတွေအရ... တိုးတက်မှုမရှိတော့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ချစ်သူတင်မဟုတ်ဘဲ ဘဝအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ခံရတာကိုး။






















