အခန်း (၂) - လေဦးကွဲတဲ့ လမ်းခွဲ (The Shift in the Wind)
မြန်အောင်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းလေထုက အေးစက်စက်နိုင်လှတယ် ။ ကိုမင်းမင်း တစ်ယောက် လုံခြုံရေးယူနီဖောင်းအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ရင်း မှန်ထဲကမိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကအထိ သူဟာ လေအေးပေးစက်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး အမိန့်ပေးနေရတဲ့ ကော်ပိုရိတ်မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ လစာထက်ဝက်ကျော် လျော့နည်းသွားတဲ့ အောက်ခြေဝန်ထမ်းဘဝနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေရပြီ။သူ့စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်အခြေအနေထက် သဉ္ဇာ့ကို ပိုပြီးအားနာမိတယ်။ ချစ်သူသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး သဉ္ဇာ လိုချင်တာမှန်သမျှကို သူ အမြဲလိုလို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ သဉ္ဇာ့ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့ပြီ။ကိုမင်းမင်းက သဉ္ဇာ့ဆီကို အရင်လိုပဲ ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာနဲ့ စာလှမ်းပို့လိုက်တယ် ။“ညီမလေး... ဘာလုပ်နေလဲ? ကိုကို့အလုပ်က ညနေကျရင် ဆင်းပြီ။ ညီမလေးဆီ လာခဲ့ရမလား။”နာရီဝက်လောက်ကြာမှ သဉ္ဇာ့ဆီက စာပြန်လာတယ် ။“မလာနဲ့တော့ ကိုမင်းမင်း။ ကျမ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောနေတာ။ ပြီးရင် အိမ်ပြန်တော့မှာ။” စာတိုလေးက တိုတောင်းလွန်းပြီး အေးစက်လွန်းလှတယ်။ ကိုမင်းမင်း ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ စူးခနဲ နာကျင်သွားရတယ်။ သဉ္ဇာ့ဘက်က တဖြည်းဖြည်း တံတိုင်းခတ်ပြီး ဝေးကွာအောင် လုပ်နေမှန်း သူ စတင်ရိပ်မိလာခဲ့ပြီ။ သဉ္ဇာဟာ ဒင်မ်တို့၊ မွန်းတို့လို အသိုင်းအဝိုင်းကြားထဲမှာ သူ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ လစာအသစ်ကြောင့် မျက်နှာငယ်နေရတာကို ကိုမင်းမင်း မသိတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘဝရဲ့ ဒီလိုခက်ခဲတဲ့ အကွေ့အကောက်မှာ ချစ်သူဆီက အားပေးစကားတစ်ခွန်းကိုတော့ သူ မျှော်လင့်မိတာ အမှန်ပဲ။ အခုတော့ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရပါပြီ။
























