The Last Prince - The Legend of the Tiger and the Light Sergeant
When the political disappearance was remembered through the legend of the Sming Tiger, "The Last Prince," by artist Alan Oei.
Alan Oei, an artist who works on the joints of Southeast Asian vernacular history, politics, memory, and mythology, he uses art, both painting and spatial art, in questioning historical narratives, and political power, aimed at exploring imperfect narratives and sounds that have been silenced by contemporary society.
The Last Prince exhibition begins with the true story of Sergeant Light (Sao Kya Seng), the last prince of the Taiwanese state of Sipur, who was arrested and disappeared after the 1962 coup, whose fate was never officially revealed. This disappearance became a historical trauma, and a depiction of the structural violence the state perpetrated against minorities. The story is overlaid with the legend of the Sming Tiger (suea saming / weretiger). The Taiwanese believe that Sergeant Light did not die during his detention, but managed to escape arrest, and fled into the wild, before becoming a Sming Tiger.
Artists convey historical narratives and myths through artwork with dull tones, strong glow, and a calm atmosphere; the figures of man and tiger appear between the world of truth and belief; the tiger in The Last Prince is therefore not a representation of ferocity, if only a political body, a representation of those who have been made to disappear, but never forgotten.
Anyone interested in historical and political work, explore the historical stories, legends, memories and disappearances that continue to haunt the region to date at "The Last Prince" exhibition.
📍 on display at Cartel Art Space (Alley Narathiwat 22, Bangkok).
🗓 on display today - January 11, 2026
⏰ Open every Tuesday - Saturday from 12: 00 to 17: 00 (Sunday to Monday)
ถ้าคุณมาจากคำค้น “เหยียนซีสาวใช้ก่อไฟสู่ฮูหยินรัชทายาท” (ที่หลายคนใช้พูดถึงเส้นทางจากคนตัวเล็กในวัง ไปสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นผ่านไฟ/ความขัดแย้ง/การช่วงชิงอำนาจ) เราว่ามันมีธีมร่วมที่น่าสนใจมากกับนิทรรศการ The Last Prince ที่เราไปดูมา คือเรื่อง “อำนาจ” “การถูกทำให้เงียบ” และ “สิ่งที่รัฐ/สังคมเลือกจะจดจำหรือทำให้เลือนหาย” แม้บริบทจะคนละโลกกับซีรีส์จีนก็ตาม ในซีรีส์ เวลาเราเห็นตัวละครไต่สถานะจากสาวใช้ไปเป็นฮูหยิน มันมักมากับการตัดสินใจที่ต้องแลก ความคลุมเครือทางศีลธรรม และการใช้ “เรื่องเล่า” เป็นอาวุธ—ใครคุมเรื่องเล่าได้ คนนั้นคุมเกมได้ ซึ่งพอเดินเข้าแกลเลอรีนี้ เรารู้สึกว่าศิลปินกำลังถามคำถามคล้ายกัน แต่ย้ายจากวังไปสู่สนามการเมืองจริงๆ ของภูมิภาคเรา The Last Prince ตั้งต้นจากเรื่องของ “เจ้าจ่าแสง” เจ้าชายไทใหญ่แห่งรัฐสีป่อ ที่หายสาบสูญหลังรัฐประหารปี 1962 แล้วความจริงที่ไม่เคยถูกประกาศชัด กลายเป็นช่องว่างให้ “ตำนาน” ทำงาน—ตำนานเสือสมิงเข้ามาซ้อนทับ เหมือนความทรงจำของผู้คนพยายามหาคำอธิบายให้กับการหายไปที่ไร้คำตอบ พอคิดแบบนี้ จะคล้ายเวลาคนดูซีรีส์ถกกันว่าเหตุการณ์หนึ่ง “จริงๆ เกิดอะไรขึ้น” และใครกันที่เป็นคนเขียนตอนจบให้ตัวละคร บรรยากาศงานค่อนข้างนิ่งและหม่น มีภาพจิตรกรรมต้นไม้ใหญ่/ป่ามืดมีหมอกที่ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าความทรงจำที่พร่าเลือน ขณะเดียวกันก็มีความคมของสัญลักษณ์ เช่น ภาพเหมือนชายใส่สูทที่มือค่อยๆ กลายเป็นอุ้งเท้าเสือ—ช็อตนี้เราใช้เวลายืนดูนานมาก เพราะมันไม่ใช่ความดุร้ายแบบแฟนตาซี แต่มันคือ “ร่างการเมือง” ของคนที่ถูกทำให้หายไป แต่ยังถูกเล่าต่อด้วยความเชื่อของชุมชน อีกชิ้นที่สะดุดคือภาพเสือโคร่งกำลังตะกายลำต้นไม้ และงานประติมากรรมตอไม้ที่จัดวางกับกองใบไม้แห้ง มันทำให้เรานึกถึงการตัดตอน/การลบ (เหมือนตัดต้นไม้ให้เหลือแค่ตอ) แต่ร่องรอยยังอยู่ และยังบอกว่ามีบางอย่างเคยเติบโตที่นี่ ถ้าคุณเป็นสาย “ดูซีรีส์แล้วชอบแกะชั้นเชิงอำนาจ” ลองมาดูนิทรรศการนี้แล้วจะได้อีกมุมหนึ่งที่หนักแน่นกว่า: อำนาจไม่ได้อยู่แค่ในวัง แต่อยู่ในวิธีที่ประวัติศาสตร์ถูกบันทึก และวิธีที่คนธรรมดาพยายามรักษาเรื่องเล่าของผู้ที่ถูกทำให้เงียบ ทิปส่วนตัวก่อนแวะไป: เผื่อเวลาอย่างน้อย 45–60 นาที เดินวนดูภาพต้นไม้/ป่าในระยะใกล้ จะเห็นเลเยอร์สีเทาหม่นที่ทำให้ “ความเงียบ” ในงานมันดังขึ้น และอย่าลืมอ่านป้ายข้อมูลประกอบ จะช่วยเชื่อมตำนานเสือสมิงกับเรื่องการหายสาบสูญได้ชัดมาก พิกัด: Cartel Art Space (ซอยนราธิวาส 22, กรุงเทพฯ) เปิด อังคาร–เสาร์ 12.00–17.00 น. จัดแสดงถึง 11 มกราคม 2569