มีเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางทุ่งหญ้า วันนี้เขารู้สึกเหนื่อย ไม่มีพลัง เหมือนคนอีกมากมายบนโลกใบนี้ เขาเลยหยุดยืนเงียบ ๆ แล้วลองหายใจช้า ๆ ทันใดนั้น แมวตัวเล็ก ๆ ก็เริ่มเดินมาหาเขาทีละตัว ตัวหนึ่งกอดแขน ตัวหนึ่งเกาะขา อีกตัวนอนซบอยู่ใกล้หัวใจ พวกมันไม่ได้พูดอะไรเลย แต่การอยู่ตรงนั

มีเด็กคนหนึ่งอาศัยอยู่บนโลกที่เต็มไปด้วย “คำพูด” แต่คำพูดในโลกนี้… ไม่ใช่เพียงลมที่หลุดจากริมฝีปาก ทุกคำจะกลายเป็น “ลูกศรสีแดง” ลอยอยู่ในอากาศ และพุ่งเข้าใส่หัวใจทันทีที่คนพูดมันออกมา เด็กคนนั้นมักยิ้มให้ทุกคน แต่เสียง “ติ๊ง” ที่ดังทุกครั้งเวลาโดนลูกศร เขาเก็บมันไว้เงียบ ๆ อยู่ภายใน สะสมท

รุ่งเช้าของวันที่ฟ้าถูกทาสีด้วยสีชมพูอ่อน ซันนี่ยืนมองปลายเท้าของตัวเอง ขาข้างหนึ่งถูกเถาวัลย์สีเขียวหม่นพันเอาไว้ มันเป็นเถาวัลย์ที่เกิดจากความกังวล ความกลัว และเรื่องราวเก่า ๆ ที่เขายังตัดใจปล่อยไม่ได้เสียที บางครั้งมันดึงจนเจ็บ บางครั้งมันหนักจนแทบจะก้าวไม่ออก ซันนี่เคยคิดจะหยุดเดินอยู่

หลังจากผ่านวันที่หนักจนเหมือนลมหายใจก็กลายเป็นภาระ ซันนี่นั่งลงข้างหน้าต่าง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านแก้มที่ยังเปียกจากหยดน้ำตา ทันใดนั้น เจ้าแมวดำตัวน้อยก็กระโดดขึ้นมาข้างหลัง ใช้สองขาหน้าโอบรัดเขาไว้แน่น แน่นเสียจนเหมือนจะหายใจไม่ออก แต่ก็อบอุ่นเหลือเกิน “ทำไมกอดแน่นขนาดนี้ล่ะ” ซันนี่ถามย

ในคืนที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง ซันนี่ยืนอยู่หน้ากระจก มองดวงตาของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยล้า ราวกับโลกทั้งใบหนักอยู่บนบ่าคู่เล็ก ๆ ของเขา ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่แค่ “มองเห็น” แต่มัน จำ ทุกคืนที่ร้องไห้ ทุกเช้าที่ต้องฝืนลุก ทุกครั้งที่ต้องเข้มแข็งแม้ไม่มีใครรู้ แต่ในเงาสะท้อนนั้น