ถ้าลูกเป็นโรคที่ 1 ในแสนคนเป็นจะรู้สึกแบบไหน
ถ้าคุณมีโรคที่พบว่ามีแค่ 1 แสนคนคุณจะรู้สึกแบบไหน?
ถ้าคุณรู้ว่าคนในครอบครัวคุณเป็นโรคนี้ จะรู้สึกยังไง?
แล้วถ้าคุณรู้ว่า ลูกคุณ เป็นโรคที่รักษาให้หายขาดไม่ได้ละ?
เมื่อวานผมพานาวะไปรพ. เพื่อ Follow up
โรคไลโปเมีย (Lipoma) ภาวะไขมันใต้ชั้นผิวหนัง
ความน่ากลัวของมันในเคสนี้คือ ไขมันของเค้า
มันไปดึงกระดูกไขสันหลัง ซึ่งถ้ามันแก้ไขไม่ได้
มันจะไปดึงเส้นประสาทที่หลัง ที่จะส่งผล
กับการเคลื่อนไหวช่วงล่าง
และแย่ที่สุดคือ ต้องนั่งรถเข็น 😥
ตอน 1 ขวบนาวะเคยผ่าออกไปบางส่วน
และผมบอกว่า เป็นเคสที่ยากมากและไม่ค่อยเจอ
เพราะไม่สามารถเอาออกได้ทั้งหมด
เพราะก้อนไขมัน ไปคลุมส่วนเส้นประสาททั้งหมด
ของปลายกระดูกสันหลัง และถ้าพยายามเอาออก
อาจไปกระทบเส้นประสาท และถ้าเลวร้ายคือเดินไม่ได้
จากวันนั้นถึงตอนนี้ ผ่านไป 8 ปี
โชคดีที่ยังไม่มีอาการอะไรออกมา
แต่ต้องสังเกตการขับถ่าย การเดิน ชีวิตประจำวัน
และทุก 1-2 ปีจะต้อง MRI เพื่อประเมินต่อเนื่อง
หลัง MRI ได้คุยกับหมอ อยู่สักพัก
หมอบอกว่า ตอนนี้มีเทคนิค มีงานวิจัย
มีอุปกรณ์แบบใหม่ และหมอให้ดูรูปการผ่าในจุดต่างๆ
(ภาพน่ากลัวมาก) แต่ตอนนั้นไม่รู้สึกอะไรกับ รูป
แค่รู้สึกว่า ตอนนั้นนาวะ เก่งมากๆ ที่ผ่านมันมาได้ 🥹
ฟังทั้งหมดมาเหมือนเป็นข่าวดี ว่ามีทางรักษาเพิ่ม
แต่จริงๆคือ หมอบอกว่า สิ่งที่ไม่อยากทำที่สุด
คือการผ่าตัดอีกรอบ เพราะทุกการเปิดผิวหนัง
หรือการผ่าตัด มันคือการทำให้เกิดพังผืดขึ้นมา
และในเคสนาวะถ้าผ่าตัด
มีแค่ 2 อย่างคือ 1. ทรงตัว 2. แย่ลง
ดังนั้นสิ่งสำคัญคือการต้องให้ดูสุขภาพ ห้ามอ้วน
ต้องฝึกการหายใจ กระบังลม และกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกราน
เพื่อกระตุ้น การเคลื่อนไหว การเดิน ระบบขับถ่าย
ให้ดีมากขึ้นกว่าที่เป็น
หลังจากผมคุยกับหมอรอบนี้
ผมได้เรียนรู้ชีวิตมากขึ้นและหลังจากไปงานศพ
มันทำให้ผมรู้เลยว่าชีวิตคนเรามันสั้นมากๆ
เราควรคุยกัน สื่อสารกันดีๆให้เวลา
ให้ความสำคัญกับคนที่รัก
และคนที่ให้ความสำคัญกับเรา
เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญมากว่าเอาเวลาของตัวเรา
ไปให้ความสำคัญกับเรื่องที่ไม่ก่อเกิดประโยชน์
อะไรกับเราและครอบครัวของเราจริงๆ
ต่อจากนี้ผมก็ตั้งเป้าว่า
จะใช้เวลาทำความฝันเป้าหมาย ของผม
คือ Karate Therapy & Art of Movement
และผมจะให้เวลาให้ความสำคัญกับคนที่รัก
และคนที่เห็นความสำคัญของผมแค่นี้ก็พอแล้วละ