ในแต่ละวัน… คุณใช้เวลาอยู่กับคนที่เขาไม่ได้รักคุณกี่นาที แล้วใช้เวลาอยู่กับคนที่รักคุณจริง ๆ กี่นาที บางคนให้คนที่รักเขาแค่ 10 นาที บางคน 5 นาที และบางคน…0 นาที ลองแบ่งเวลาเพียงวันละ 5 นาที จากคนที่ไม่ได้รักคุณ มาให้คนที่รักและเฝ้ารอคุณบ้าง อย่ารอจนวันที่อยากให้เวลาทั้งหมดกับเขา แต่

อ๊อฟไม่คิดว่าจะเสียใจได้ขนาดนี้ เพราะทุกวันที่ตื่นมา…อ๊อฟจะเจอหน้าเขา ทุกครั้งที่กลับบ้าน…เขาจะรออ๊อฟอยู่เสมอ เมื่อก่อนอ๊อฟไม่เคยรู้เลยว่า ตอนที่อ๊อฟไม่อยู่ เขาจะเหงาแค่ไหน แต่วันนี้อ๊อฟรู้แล้วครับ… เพราะคนที่ต้องตื่นมาแล้วไม่เจอเขาอีกต่อไป กลายเป็นอ๊อฟเอง #ริชชี่ #เพื่อนรัก

เมื่อคืนอ๊อฟแทบไม่ได้นอนครับ จู่ ๆ แม่ก็อยากกลับบ้าน และไม่ยอมฟังอะไรเลย แต่คำที่ทำให้อ๊อฟช็อกที่สุดคือ… “อ๊อฟขับรถกลับไปดูเด็กก่อนนะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วค่อยกลับมานอน” ระยะทางไป–กลับหลายชั่วโมง ตอนนั้นอ๊อฟไม่รู้จะทำยังไง แต่สุดท้ายต้องรวบรวมสติ ยิ้มให้แม่ แล้วบอกว่า “เด็กปลอดภัยดีครับ อ๊อ

หลายคนชอบบอกว่า… “แม่ผิด ก็ต้องบอกให้แม่รู้” อ๊อฟเข้าใจครับ แต่พอแม่เป็นอัลไซเมอร์… อ๊อฟถึงรู้ว่า การเอาชนะคนที่เรารัก…ไม่มีใครชนะจริง วันนี้แม่อาจพูดผิด… จำผิด… หรือเข้าใจผิด อ๊อฟเลือกไม่เถียง เพราะถ้าความถูกต้อง ต้องแลกกับรอยยิ้มของแม่ อ๊อฟยอมเป็นคนแพ้…ทุกครั้ง แล

ตอนนั้นอ๊อฟเลือกได้ 2 ทาง ❌ บอกแม่ว่า “มีอยู่ในจานแล้ว” หรือ ✅ เดินไปทอดไข่ดาวเพิ่มอีก 1 ฟอง อ๊อฟเลือกข้อหลัง เพราะสำหรับคนเป็นอัลไซเมอร์… ความสบายใจ สำคัญกว่าการเอาชนะ พอเอาไข่ดาวมาเพิ่ม… แม่ยิ้มทันที 😊 บางครั้ง… การดูแลคนที่เรารัก ไม่ได้วัดที่ว่าใครถูก แต่วัดที่ว่า…ใค

ทุกเย็น… แม่จะบอกว่า “กลับบ้านกัน” อ๊อฟไม่เคยเถียง… ไม่เคยถามว่าบ้านไหน… แค่ค่อย ๆ ชวนแม่ดูห้อง ดูเตียง ดูเสื้อผ้า แล้วบอกว่า… “คืนนี้นอนเป็นเพื่อนอ๊อฟนะครับ” ตอนแรกแม่ไม่ยอม… จะกลับบ้านให้ได้ แต่สุดท้าย… แม่กลับชวนอ๊อฟค้างด้วยกัน ❤️ คนที่ดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์…

เมื่อวาน… แม่หันมาถามอ๊อฟว่า “วันนี้…ขอนอนบ้านอ๊อฟได้มั้ย” ตอนนั้นอ๊อฟยิ้ม…แล้วตอบว่า “ได้ครับ พักได้…แม่ไม่ว่าครับ ❤️” แต่ในใจ… น้ำตาแทบไหล เพราะบ้านที่แม่กำลังขออนุญาตนอน… คือบ้านของแม่เอง อัลไซเมอร์ทำให้แม่ลืมหลายอย่าง… แต่ไม่มีวันทำให้ลูกคนนี้… หยุดรักแม่ได้ ⸻