วันที่ยังรู้สึก Sensitive 🙃

ความอ่อนไหวของผมที่ทำให้คืนนี้ผมฉุกคิดจนหลับไม่ลง อย่างวันนี้มีเรื่องของเด็กเดินขายของในตอนกลางคืน มันก็เหมือนเดิมที่ผมเคยพบตลอด และวันนี้ ผมเจอเด็กคนเดิมเดินเข้ามาในร้านขณะที่ผมกำลังเล่นดนตรีอยู่ ผมรู้สึกเหมือนเดิม ผมจะช้อต ผมจะรู้สึกDown เพราะความอ่อนไหวเรื่องเด็กของผม

เด็กคนนี้ตัวเล็กๆ อยู่ ป.4 ใส่หมวก ถือตระกร้า มีขนมอยู่ข้างใน เด็กคนนี้เดินทีละโต๊ะตั้งแต่โต๊ะแรกไล่มาเรื่อยๆ ทุกโต้ะในร้าน แต่ที่พีคของวันนี้ เวลาตอนนั้นประมาณ 20.40น. ผมจำได้ว่าผมกำลังเล่นเพลง ช่วงเวลา ของวง zweed n roll สายตาก็ดูน้องเดินขายขนมตามแต่ละโต๊ะ โดยน้องจะพูดว่าวันนี้มีขนมอะไรบ้าง แล้วถ้ามีคนซื้อน้องก็จะขาย ลูกค้าก็จะจ่ายตัง บางคนไม่ซื้อคนก็จะทำมือบ้ายบายว่าไม่เอา น้องก็เดินไปโต๊ะถัดไป แต่ในระหว่างที่น้องจะเดินไปโต๊ะถัดไป ผมก็สังเกตว่าน้องหยุดมองมาที่จอ ที่ฉายจากโปรเจคเตอร์ ที่อยู่ข้างหลังผม ซักแปปนึง แล้วน้องก็ขายขนมต่อ พอจะไปโต๊ะถัดไป น้องก็หยุดดูจอที่ฉายก่อน น้องทำแบบนี้ทุกโต๊ะ ผมจึงสงสัยว่าน้องกำลังดูอะไร จนน้องเดินครบทุกโต๊ะ น้องก้เดินมาตรงกลางร้านที่น้องน่าจะเห็นจอได้เต็มๆพอดี น้องเงยหน้าขึ้นดูจอ จนผมอดสงสัยไม่ได้ เลยหันหลังตามไปดู ผมเห็นว่ามันคือการ์ตูนอะไรก็ไม่รู้ ที่ร้านฉายทิ้งเอาไว้ ชอตนี่แหละ ผมโคตรสะเทือนใจเลย …

.

ก่อนนอนผมได้ข้อคิดนึงมา

.

ฉันวางความหนักในใจลง

ฉันยอมรับความอ่อนไหวในตัวเอง

ขอให้เด็กคนนั้นมีความสุขในแบบของเขา

ขอให้ฉันได้พักผ่อนอย่างสงบ

ขอให้หัวใจฉันแข็งแรงพอ

ที่จะตื่นขึ้นมาและทำสิ่งดี ๆ ต่อไปในวันพรุ่งนี้

.

Good night 🛌