วิ่งกับเพื่อนดี แต่ไม่จำเป็นต้องตามเพื่อนทุก Pace
วิ่งกับเพื่อนดี แต่ไม่จำเป็นต้องตามเพื่อนทุก Pace
การมีเพื่อนวิ่งเป็นเรื่องดี....
มันทำให้การซ้อมสนุกขึ้น
ทำให้เราอยากออกจากบ้านมากขึ้น
ทำให้ Long Run ไม่น่าเบื่อ
และบางวัน แค่มีคนวิ่งข้างๆ ก็ช่วยให้เราผ่าน Session นั้นไปได้ง่ายขึ้น
แต่ปัญหาคือ
หลายคนเริ่มลืมไปว่า
“วิ่งด้วยกัน” ไม่ได้แปลว่า “ต้องวิ่ง Pace เดียวกันตลอด”
เพื่อนอาจวิ่ ง Easy Pace ที่ 5:30
แต่สำหรับเรา 5:30 อาจไม่ Easy เลย
เพื่อนอาจคุยได้สบายๆ ที่ Pace นั้น
แต่เราหายใจแรง ขาเริ่มตึง หัวใจเริ่มสูง
แต่ยังฝืนตาม เพราะไม่อยากหลุดกลุ่ม
สุดท้าย Session ที่ควรเป็น Easy Run
กลายเป็น Tempo แบบไม่ตั้งใจ
วันเบาที่ควรช่วยฟื้นร่างกาย
กลายเป็นวันที่สร้างความล้าเพิ่ม
แล้วพอสะสมไปเรื่อยๆ
เราก็เริ่มสงสัยว่า
ทำไมซ้อมก็สม่ำเสมอ แต่วิ่งแล้วเหนื่อยขึ้น
ทำไม Pace ไม่พัฒนา
ทำไมเจ็บง่าย
ทำไมวันซ้อมหนักกลับไม่มีแรง
คำตอบอาจง่ายกว่าที่คิด
เพราะเราไม่ได้ซ้อมตามร่างกายตัวเอง
แต่กำลังซ้อมตาม Pace ของคนอื่น
การวิ่งกับเพื่อนไม่ผิด
แต่การฝืนตามเพื่อนทุก Pace อาจทำให้ตารางซ้อมเสีย
Easy Run ของแต่ละคนไม่เท่ากัน
Heart Rate ของแต่ละคนไม่เท่ากัน
พื้นฐานความฟิตไม่เท่ากัน
ประสบการณ์ไม่เท่ากัน
เป้าหมายก็อาจไม่เหมือนกัน
Pace ที่เบาสำหรับคนหนึ่ง
อาจเป็น Pace ที่หนักเกินไปสำหรับอีกคน
นี่คือเหตุผลว่าทำไมเราต้องรู้จัก “Pace ของตัวเอง”
ไม่ใช่เพื่อแยกตัวจากเพื่อน
แต่เพื่อซ้อมให้ตรงกับสิ่งที่ร่างกายเราต้องการจริง ๆ
ถ้าวันนั้นเป็น Easy Run
ก็ต้องกล้าช้ากว่าเพื่อน
ถ้าวันนั้นเป็น Long Run
ก็ต้องกล้าคุมแรง ไม่ลากตามคนที่เร็วกว่า
ถ้าวันนั้นร่างกายล้า
ก็ต้องกล้ายอมปล่อยกลุ่มไป
เพราะการหลุด Pace เพื่อน
ไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ
แต่มันอาจแปลว่า
เรารู้จักร่างกายตัวเองมากพอ
บางช่วงอาจวิ่งด้วยกัน
บางช่วงอาจแยก Pace
แล้วกลับมาเจอกันตอนจบ
นั่นแหละคือการวิ่งกับเพื่อนที่ยั่งยืนกว่า
เพราะสุดท้ายแล้ว
เพื่อนช่วยให้การวิ่งสนุกขึ้นได้
แต่ Pace ที่เหมาะกับเรา
ต้องมาจากร่างกายข องเราเอง
วิ่งกับเพื่อนได้
สนุกกับกลุ่มได้
ใช้พลังของ Community ให้เป็นแรงผลักได้
แต่ไม่จำเป็นต้องตามเพื่อนทุก Pace
เพราะการซ้อมที่ดี
ไม่ใช่การวิ่งให้ทันคนอื่น
แต่คือการวิ่งให้ตรงกับเป้าหมาย
และร่างกายของตัวเอง