รีวิวหนัง “สาปเมือง” (ไม่สปอยล์) — ตอนแรกยอมรับเลยว่าที่ตัดสินใจไปดูเพราะเพลงซาร่า/ท่อนฮุคมันติดหูมาก แบบวนลูปฟังอยู่หลายรอบ แล้วรู้สึกว่า “งั้นไปผ่อหนังเลยดีกว่า!” พอได้ดูจริง หนังให้ฟีลลึกลับหม่นๆ แต่มีความโรแมนติกปนเศร้าอยู่ข้างใน เหมือนค่อยๆ พาเราไล่แกะปมคำสาปทีละนิด สิ่งที่ชอบมากคือบรรยากาศเมือง/สถานที่ในเรื่อง ทำภาพออกมาดูมีเรื่องเล่า มีเงื่อนงำ ชวนระแวงนิดๆ ตลอดเวลา โทนสีจะออกเย็นๆ ทำให้ความอึดอัดจาก “คำสาป” มันชัดขึ้น และพอซีนที่ต้องใช้อารมณ์ความรัก/การรอคอย (มีประโยคแนวๆ รอเป็นร้อยปีให้กลับชาติมาเกิด) มันก็ทำให้รู้สึกหน่วงแบบไม่ต้องพูดเยอะ ด้านเสียงนี่แหละที่ทำให้ใจละลายตามที่ตั้งใจมา เพลงประกอบช่วยยกระดับหลายฉากมากๆ โดยเฉพาะตอนที่หนังพาอารมณ์ไปทางคิดถึง/อยากให้กลับมารักกันอีกครั้ง มันทำให้ซีนดูมีน้ำหนักขึ้น ไม่ได้เป็นแค่ “เพลงเพราะ” แต่เป็นตัวเล่าเรื่องไปด้วย ใครเป็นสายอินกับเพลงประกอบ น่าจะฟินค่ะ พล็อตโดยรวมไม่ได้เล่าตรงๆ ทั้งหมดในทีเดียว จะมีจังหวะให้คนดูเดา แล้วค่อยเฉลยเป็นช่วงๆ ข้อดีคือไม่น่าเบื่อ แต่ถ้าใครชอบหนังที่เล่าเร็วๆ อาจต้องตั้งใจนิดนึง โดยเฉพาะช่วงต้นที่ปูโลกกับความสัมพันธ์ตัวละคร หนังเหมาะกับใคร: คนที่ชอบแนวลึกลับ-คำสาป-โรแมนติกดราม่า และคนที่ชอบงานภาพกับเสียงเพลงประกอบเป็นพิเศษ ส่วนคนที่ไม่ถูกกับความหน่วงๆ หรือไม่ชอบจังหวะเล่าแบบค่อยเป็นค่อยไป อาจต้องปรับความคาดหวัง ทิปก่อนเข้าไปดู: ถ้าเลือกได้แนะนำรอบที่โรงไม่แน่นมาก จะอินกับเสียงและบรรยากาศขึ้น (และถ้าไวต่อเสียงดัง เลือกนั่งกลางๆ จะบาลานซ์ดี) โดยรวมสำหรับเรา “สาปเมือง” เป็นหนังที่ดูแล้วอยากกลับไปฟังเพลงซ้ำอีก และบางซีนก็ยังติดหัวอยู่เลยค่ะ