Why?...We are addicted to self-improvement.

จากประสบการณ์ส่วนตัวและการสังเกตพฤติกรรมของตัวเอง พบว่าการพัฒนาตัวเองอย่างต่อเนื่องนั้นมักเริ่มจากความรู้สึก “อยากเก่งขึ้น” หรือ “อยากดีขึ้น” ซึ่งในทางจิตวิทยา สมองจะตอบสนองด้วยการปล่อยสารโดพามีน ทำให้เรารู้สึกดีและอยากทำซ้ำ แต่ถ้าหากเราไม่ระวัง ก็อาจเข้าสู่ภาวะ "เสพติดการพัฒนาตัวเอง" หรือ Self-Improvement Junkie ที่หมายความว่าเราทำแต่เรียนรู้หรือสะสมความรู้โดยไม่ได้ลงมือทำจริง หรือบางครั้งก็ซื้อหนังสือและคอร์สเรียนเก็บไว้โดยไม่ได้นำไปใช้จริง ปัญหาสำคัญคือเรามักเสพติดความรู้สึกว่าตัวเองเก่งขึ้น แทนที่จะโฟกัสที่การเปลี่ยนแปลงจริงในชีวิต นอกจากนั้น การเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่นหรือการตั้งเป้าหมายสูงเกินไป อาจทำให้รู้สึกผิดเมื่อล้มเหลว หรือไม่สามารถทำตามเป้าหมายได้ จนอาจก่อให้เกิดความเครียดและรู้สึกหมดพลัง วิธีที่ช่วยให้พัฒนาตัวเองอย่างมีประสิทธิภาพและสุขภาพใจดี คือ การแบ่งเวลาเรียนรู้และลงมือทำให้เหมาะสม เช่น กฎ 70/30 ที่เรียนรู้ 30% และลงมือทำ 70% ทำให้มีผลลัพธ์จริงและรู้สึกถึงความก้าวหน้า นอกจากนี้ การฉลองชัยชนะเล็ก ๆ ก็ช่วยสร้างความรู้สึกดีและเพิ่มแรงจูงใจโดยไม่ต้องรอความสำเร็จใหญ่ หรือการตั้งเป้าหมายแบบเน้นความก้าวหน้า (Focus on Progress) แทนการเน้นความสมบูรณ์แบบ จะช่วยลดความกดดันตัวเองลงได้มาก สำหรับใครที่รู้ตัวว่าเริ่มเสพติดการพัฒนาตัวเองจนเกินไป ลองหยุดพักเพื่อประเมินและตั้งคำถามกับตัวเองว่ากำลังทำเพื่ออะไร เพื่อความสุขหรือแค่ความรู้สึกดีชั่วคราว เพราะเมื่อการพัฒนาตัวเองกลายเป็นภาระหรือความกดดัน ก็อาจไม่ใช่สิ่งที่ดีต่อใจและสุขภาพในระยะยาวเลยทีเดียว